ทิ้งผัวปลอม แต่งใหม่กับทายาทพันล้าน의 모든 챕터: 챕터 361 - 챕터 370

“แต่เวลาของฉันก็มีค่าเหมือนกัน ดังนั้นฉันจึงให้เวลาคุณได้แค่ห้านาทีเท่านั้นค่ะ”“เดิมทีผมก็แค่อยากทานอาหารกับคุณนายเซิ่งอย่างสบายใจ”“แต่คุณมาสายมาก ไม่ว่าใครก็คงสบายใจไม่ลง”รอยยิ้มบนใบหน้าไป๋หงเทียนจางหายไป มิน่าล่ะลูกสะใภ้กับหลานสาวของเขาจึงบอกว่าหลินชิงเหยียนปากร้ายมาก วันนี้เขาได้เปิดหูเปิดตาแล้ว “ในเมื่อเป็นแบบนี้ ถ้าอย่างนั้นพวกเราก็เข้าเรื่องกันเลย”ไป๋หงเทียนหยุดชะงักไปเล็กน้อย “ฉันหวังว่าคุณนายเซิ่งจะยอมถอนตัวออกจากการแข่งขันโครงการห้างสรรพสินค้าหงซื่อ” หลินชิงเหยียนส่ายหน้าพร้อมรอยยิ้ม เธอไม่ได้ตอบโต้ในทันที แต่สายตากลับมองไปเวินรั่วอันที่อยู่ไม่ไกล ตอนนั้นเวินรั่วอันกำลังนอนอยู่บนพื้นด้วยความสิ้นหวัง เลือดของเธอไหลเจิ่งนอง เธอกรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด “กรี๊ด ช่วยด้วย ใครก็ได้ช่วยลูกของฉันด้วย!”นี่คงเรียกว่ากรรมตามสนอง จากนั้นเธอก็หันมองทางไป๋หงเทียนอีกครั้ง “คุณไป๋บอกให้ฉันถอย ฉันก็ต้องยอมถอยอย่างนั้นเหรอคะ คุณมีสิทธิ์อะไรกัน?”ไป๋หงเทียนหยิบของสองอย่างออกมาวางไว้บนโต๊ะ ชิ้นแรกคือเช็คเงินสด ส่วนอีกชิ้นคือแฟ้มเอกสาร “คุณหมายความว่าอะไร?”“ผมไม่มีทางปล่

หลินชิงเหยียนเงียบเสียงไป การสะกดจิตเพื่อเปลี่ยนแปลงความทรงจำของมนุษย์คนหนึ่ง ความจริงแล้วจุดประสงค์หลักคือต้องมุ่งหาผลประโยชน์หลีกเลี่ยงอันตราย เพราะเซิ่งถิงไม่สามารถยอมรับความทรงจำที่แท้จริงได้ ดังนั้นเขาจึงเลือกความทรงจำปลอม อีกทั้งตลอดหลายปีที่ผ่านมาเขายังใช้ความเกลียดชังของพ่อจินเพื่อป้องกันตัวเอง “แบบนี้มันไม่ยุติธรรมสำหรับคุณ” หลินชิงเหยียนพูดขึ้น พ่อจินส่ายหน้า “ถ้าวันนั้นฉันไม่รีบออกจากบ้าน ลูกสาวและลูกชายของฉันคงไม่ต้องทุกข์ทรมานแบบนี้ หากต้องตัดสินว่ามันเป็นความผิดของใคร ถ้าอย่างนั้นฉันก็คงผิดมากที่สุด”“คุณไม่ได้ผิด เซิ่งถิงก็เหมือนกัน”เรื่องนี้ไม่ใช่ความผิดของใคร แต่ที่คุณผู้หญิงเซิ่งยังไม่ยอมปล่อยวางเรื่องนี้ก็มีความผิดด้วยเหมือนกันไม่ใช่เหรอ?เธอยกหน้าที่ดูแลเด็กให้เด็กอีกคน ส่วนตัวเองกลับไปจิบน้ำชายามบ่ายกับคนอื่น?หรือบางทีเธออาจจะทุกข์ทรมานเพราะการสูญเสียลูกสาว ในขณะเดียวกันก็ยังรู้สึกโทษตัวเองอย่างมาก ดังนั้นเธอจึงเป็นบ้าขึ้นมา“และไป๋หงเทียนรู้เห็นเรื่องราวทั้งหมด” พ่อจินตั้งสติแล้วขมวดคิ้วพูดขึ้น หลินชิงเหยียนเลิกคิ้วขึ้น “เขาข่มขู่คุณ บอกว่าหากพวกเราไม

“ฉันแค่ให้เขาดูน้อง เรื่องง่าย ๆ แค่นี้ เขายังทำไม่ได้!”“ถ้าอย่างนั้นคุณล่ะ เมื่อกี้นี้คุณไปไหนมา?”“ฉัน ฉันกำลังคุยอยู่กับคนสนิท…”“คุณเป็นผู้ใหญ่แล้ว แต่คุณจะปัดความรับผิดชอบ โยนทุกสิ่งทุกอย่างให้เป็นความเห็นของเด็กคนหนึ่งได้เหรอ นอกจากนี้เขายังเป็นแค่เด็ก คัดค้านไม่ได้ด้วยซ้ำ ดังนั้นจึงต้องยอมรับผิดทั้งหมดคนเดียวเหรอ?”“ทำไมคุณถึงพูดแบบนี้ ฉันยังไม่ทันได้โทษคุณเลยนะ!” ผู้หญิงคนนั้นรู้สึกอับอาย ดังนั้นจึงตะโกนใส่หลินชิงเหยียนเสียงดังลั่น “คุณจะโทษพวกเราก็ได้ แต่อย่าโทษเด็ก เขายังเล็กนัก ไม่สามารถรับผิดชอบความผิดที่ยิ่งใหญ่แบบนี้ได้หรอก”“ไร้สาระ!”ผู้หญิงคนนั้นสบถด่า จากนั้นก็ดึงลูกสาวของตัวเองออกไป ทิ้งเด็กชายเอาไว้อยู่ตรงนั้นคนเดียว เด็กชายยืนอยู่ที่เดิมอย่างไร้ที่พึ่ง เขามองแม่ที่เดินจากไปไกล อยากจะตามไปแต่ก็ไม่กล้า หลินชิงเหยียนรู้สึกสงสารเด็กชายคนนี้มาก เมื่อเห็นว่าด้านข้างมีคนขายถังหูลู่ เธอจึงซื้อให้อีกฝ่ายหนึ่งไม้ แต่ผู้หญิงคนนั้นเพิ่งนึกถึงลูกชายตัวเองขึ้นมาได้ เธอจึงรีบวิ่งกลับมาแล้วลากลูกชายไป หลินชิงเหยียนถอนหายใจอย่างโล่งอก เมื่อหันไปมองทางเซิ่งถิงก็เห็นว่าเ

เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด!หลินชิงเหยียนพ่นลมหายใจออกมาเบา ๆ "ขอโทษด้วย...""ฉันแค่อยากให้คนได้เห็นพรสวรรค์ของเธอมากกว่านี้ ไม่อยากให้เธอถูกกลืนหายไปท่ามกลางผู้คนนับไม่ถ้วน เหมือนไข่มุกเม็ดงามที่ถูกฝุ่นจับ"ไข่มุกเม็ดงามที่ถูกฝุ่นจับใช่แล้ว แม่ของเธอก็คือไข่มุกเม็ดงาม เพียงแต่ถูกฝุ่นจากความเป็นจริงปกคลุมเอาไว้แต่ไป๋เจ๋อหย่วนมีสิทธิ์อะไร เขานอกใจไปมีผู้หญิงคนอื่น ทอดทิ้งคู่หมั้นที่กำลังตั้งท้อง ปล่อยให้เธอถูกคนเลวทำร้ายจนทุกข์ทรมานไปทั้งชีวิต แล้วตอนนี้ไอ้เดรัจฉานนี่กลับมาพูดว่าเธอคือไข่มุกเม็ดงาม อยากให้คนได้เห็นพรสวรรค์ของเธอมากกว่านี้?"คุณหลิน กรุณาหันกลับไปมองด้านหลังหน่อย" ไป๋เจ๋อหย่วนเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงใจความสับสนวาบผ่านในดวงตาของหลินชิงเหยียน เธอหันกลับไปโดยไม่รู้ตัว แล้วก็เห็นดวงอาทิตย์ยามเย็นกำลังคล้อยต่ำ ขณะที่แสงสีทองยามอัสดงสาดลงมาทั่วสวนแห่งนี้ ราวกับภูตตัวน้อยนับไม่ถ้วนที่เปล่งประกายระยิบระยับกำลังร่ายรำอยู่กลางเกสรดอกไม้เธอตกตะลึงจนพูดอะไรไม่ออกอยู่นาน เหมือนมีบางอย่างระเบิดขึ้นตรงกลางหัวใจเธอลุกพรวดขึ้นอย่างลนลาน ก่อนจะวิ่งเข้าไปข้างในบ้านสีฟ้าหลังนั้น เตียงเจ้

"ก่อนคุณนายไป๋จะแต่งงานกับไป๋เจ๋อหย่วน เธอก็รู้อยู่แล้วว่าในใจเขามีคนอื่น แต่สุดท้ายก็ยังแต่งงานกับเขาอยู่ดี แต่พอต้องเผชิญกับความเฉยชาและความเย็นชาของไป๋เจ๋อหย่วนในเรื่องความรัก ก็ทำให้เธอพังทลายอยู่บ่อยครั้ง เลยทะเลาะกับไป๋เจ๋อหย่วนอยู่เป็นประจำ""ส่วนหลินเหยา ดูเหมือนจะหายตัวไปแล้ว เพราะไป๋เจ๋อหย่วนตามหาเธอมาตลอด"ไม่ใช่ ไม่ใช่แบบนั้นเลยเห็นอยู่ว่าไป๋เจ๋อหย่วนเป็นฝ่ายนอกใจก่อน แล้วค่อยทอดทิ้งแม่ของเธอ แถมแม่ยังถูกตระกูลไป๋บีบให้หย่าอีกด้วย แม่เล่าเรื่องนี้ให้เธอฟังเอง ไม่มีทางผิดแน่"ฉันว่าต่อให้ความจริงในตอนนั้นจะเป็นยังไง ไป๋เจ๋อหย่วนก็น่าจะรักหลินเหยามากจริง ๆ ความรักนี้ไม่เปลี่ยนไปเลยตลอดสามสิบปี ก็พอจะเห็นได้ว่ามันลึกซึ้งและจริงใจแค่ไหน" พ่อจินเอ่ยหลินชิงเหยียนขมวดคิ้ว ในฐานะคนนอก พ่อจินยังสรุปได้แบบนี้ ก็น่าจะเชื่อถือได้แต่...สรุปแล้วตอนนั้นมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่!พอกลับขึ้นไปข้างบน หลินชิงเหยียนก็เริ่มไล่เรียงเรื่องราวในอดีตอีกครั้งพอนำสิ่งที่แม่ของเธอพูดมารวมกับสิ่งที่ไป๋เจ๋อหย่วนพูด ตรงกลางมันเหมือนมีบางอย่างผิดเพี้ยนไป จุดที่ผิดเพี้ยนนี้เป็นความเข้าใจผิด หรือเ