All Chapters of When Dreams Wear a Suit: Chapter 61 - Chapter 70

ELARA'S POV:Ngayon ang araw na madi-discharge kami ng mga kambal sa hospital. Parang kahapon lang ako nanginginig sa delivery room, ngayon ay nakikita ko na ang dalawang munting himala sa buhay namin ni Rhett. As usual, kasama ang parents namin sa pagsundo sa amin at ramdam ko agad ang saya kahit pagod at masakit pa ang buong katawan ko.“Ang cute talaga ng mga pamangkin ko, mana sa magandang genes ko!” saad ni Eirina, halos mangigil sa tuwa habang nilalapitan ang mga kambal. Gusto niyang buhatin ang mga ito pero sinalubong siya ng matalim kong tingin kaya hanggang haplos lang siya sa pisngi ng mga bata. Karga nina mama at papa ang dalawa, parang ayaw din nilang ipahiram.“Nah, sa akin sila nagmana, ate. Tingnan mo na naman oh!” sagot ni Ethan sabay turo sa mukha niya na parang pinapakita ang ebidensya.“Huwag na nga kayong mag-away. Sa akin nagmana ang mga apo ko, diba Rhevan at Elraeh?” masayang sabi ni mama habang kinakausap ang mga kambal na tila ba naiintindihan siya ng mga ito.

ELARA’S POV:Tahimik ang gabi sa ospital. Malamlam ang ilaw sa loob ng kwarto dahil mahimbing na ang tulog ng mga kambal. Naririnig ko lang ang mahinang tunog ng monitor at ang banayad na paghinga ng mga anak ko. Hawak ko ang munting kamay ni Rhevan habang si Elraeh ay payapang natutulog sa crib sa tabi namin. Biglang bumukas ang pinto at pumasok ang doktor, hawak ang chart at may bahagyang ngiti sa labi.“Good evening, Mrs. Alaric,” bati niya.“Good evening din po, Doc. Kumusta na po ang lagay ni Rhevan?” tanong ko, pilit kinakalma ang sarili.“Stable na ang vitals ni Rhevan. Positive ang response niya sa treatment. If this progress continues, there’s a good chance he can be discharged tomorrow. Excuse me,” maayos nitong paliwanag bago tuluyang lumabas ng kwarto.Napapikit ako at tuluyang pumatak ang luha ko, pero hindi na ito luha ng takot. Kundi luha ito ng ginhawa, ng pasasalamat at ng pag-asang muling babalik sa normal ang lahat, kasama ang mga kambal namin.Naramdaman ko ang mg

ELARA’S POV:Nagising ako sa mahinang tunog ng alarm at agad ko itong pinatay bago pa tuluyang magising ang mga kambal. Madilim pa sa loob ng kwarto pero ramdam ko na ang tahimik na kasabikan ng gabi. Ang asawa ko ang gising ngayon. Siya naman ang umidlip kanina para ako naman ang makabawi ng tulog ngayon. Ganito na yata talaga kapag may kambal. Mas kailangan ng extra na effort at puno ng pang-unawa sa pag-aalaga sa kanila.“Good evening, my wife. Did you have a good nap?” tanong ni Rhett habang inaayos ang kumot sa tabi ko.“Good evening, hubby. Oo, sapat na,” sagot ko sabay bangon, ramdam ko pa ang init ng unan sa pisngi ko.“Do you want us to eat first, or should we put the twins to sleep?” tanong niya ng kalmado.“Patulugin muna natin sila, saka tayo mag-dinner. Ikaw, hindi ka ba gutom?” tanong ko.“I’m good. Let’s eat together later,” sagot niya sabay halik sa noo ko, ‘yung halik na may kasamang assurance at pagmamahal.Pinadede muna namin sina Elraeh at Rhevan, sabay marahang pi

RHETT’S POV: The moment we accidentally bumped into each other inside a café, everything shifted. When I saw her face, beautiful, gentle and undeniably innocent. I knew I was doomed. Not the kind of doom that brings fear, but the kind that quietly settles in your chest and refuses to leave. There had never been another woman who occupied my mind this way. Not even close. Without realizing it, I glanced at her ID, a reflex I didn’t bother to stop. I just needed to know her name. She looked familiar, like someone I had known in another lifetime, but no matter how hard I tried, I couldn’t remember where I had seen her before. Elara Renoir. The name suited her perfectly. She looked sweet, almost fragile but there was something in her eyes. Strength, quiet courage, a will that refused to be overshadowed. I shook my head, forcing myself to forget her face that had begun to replay inside my mind like a stubborn melody. But fate wasn’t done with us. That encounter was followed by a

Book 2: The Legacy Series: Rhevan AlaricAMARIE’S POV:“Kumusta ang pakiramdam mo, Lola?” maingat kong tanong sa kaisa-isang taong nanatili sa tabi ko kahit ilang beses nang gumuho ang mundo ko.“Heto, maayos naman ako, Amarie,” mahinang sagot ni Lola Cela. “Huwag mo nang masyadong alalahanin si lola, ha?”Kitang-kita ko ang lalim ng mga guhit sa kanyang mukha, ang mga puting buhok na tila paalala ng paglipas ng panahon. Ayokong isipin na darating ang araw na mawawala siya. Ayokong magising sa umaga na wala na ang taong kumalinga at umunawa sa akin nang buo. Siya na lang ang meron ako. Kapag nawala pa siya, parang wala na ring dahilan para manatili ako sa mundong ito.Dinalaw ko siya sa ospital kinabukasan matapos kong matuklasan ang pagtataksil ng lalaking minahal ko nang buong puso.“Hindi ko maiwasang mag-alala, Lola,” sabi ko, pilit pinatatatag ang boses ko dahil ayoko na mag-alala pa siya sa kalagayan ko. “Mahal na mahal kita.” Sobrang bigat ng nararamdaman ko. Parang tinutusok