บททั้งหมดของ That Gigolo Turned Out to be a Billionaire: บทที่ 161 - บทที่ 170

Ang Vines Expo ay talagang bongga at punong-puno. Buong pavillion ay sobrang alive, ang daming tao, ang daming wine producers, at halos bawat sulok may nag-uusap, may nagdi-deal, may nagti-tasting, at may nagne-networking. Parang isang malaking mundo na umiikot sa wine.Ako at si Damian, todo-bantay at todo-kilos para siguraduhin na nasa kontrol ang lahat. Matapos lumabas ang unang reviews sa media tungkol sa Pureza at puro positive ang feedback, bigla talagang sumabog ang interest ng investors. Hindi halos nababakante ang space namin. Sunod-sunod ang mga taong gustong maintindihan ang organic process namin, sustainable vision, at lalo na ang mga posibleng partnership sa business.“Helga, may tatlo pang investors na humihingi ng meeting today,” sabi ni Aleysa, lumapit hawak ang punong-punong schedule. “May Portuguese group, may German importers, at isang distribution network sa Argentina.”“Kaya mo ba i-fit lahat?” tanong ko habang tinitingnan ko rin ang listahan ko. Napatingin ako

DAMIANParang tumigil ang mundo nung nakita kong bumabagsak si Helga mula sa hagdanan ng marble. Ilang segundo bago makarating sa utak ko kung ano ang nangyayari, ang asawa kong buntis, bumabagsak sa matitigas at malalamig na hagdan, yung tunog ng bawat impact parang sumasaksak sa tenga ko.“Helga!” sigaw ko habang tumatakbo ako nang walang pakialam kung may nababangga ako.Napatigil ang buong pavilion. Lahat nakatitig, lahat naka-shock. Pero ako, iisa lang ang nakikita ko, si Helga. Nakahandusay sa sahig na puting marmol, dugo ang nakakalat sa paligid niya, at parang parami nang parami.Lumuhod ako agad sa tabi niya. Nanginginig ang kamay ko habang hinahawakan ko yung mukha niyang sobrang putla.“Helga, talk to me! Please, baby, stay with me!” halos mawasak ang boses ko.Sinubukan niyang itutok ang mata niya sa akin, pilit nilalabanan ang pagdilim ng paningin. At nung nagsalita siya, parang pinunit yung puso ko.“He’s not moving… Mattheus isn’t moving.”Tapos pumikit siya.“

DAMIANPagpasok ni Dr. Fortaleza sa waiting area, agad na nanlamig ang sikmura ko. Alam ko ang itsura ng mukha na gano’n, seryoso pero may konting pag-asa. Tumayo kaming lahat, parang sabay-sabay humigpit ang tibok ng puso.“Avelino family,” sabi niya, mahinahon pero firm ang boses.“Doc, how is she? Kumusta si Helga? At ang baby?” halos sabog ang tanong ko, lumabas ang desperasyon na pilit kong tinatago.Huminga nang malalim ang doktor bago nagsalita.“Malubha ang kalagayan niya nang dumating dito. Malakas ang pagkakahulog at tumama ang ulo niya nang subukan niyang protektahan ang sarili. Na-comatose siya bago pa makarating sa hospital. Pati ang baby, nasa panganib.”Parang may kumurot sa dibdib ko. Pakiramdam ko huminto ang oras. Tahimik ang lahat, walang gumagalaw.“Dahil sa kondisyon niya, kailangan naming mag-desisyon agad,” patuloy niya. “Induced coma ang ginawa namin para mapigilan ang anumang pamamaga sa utak. Habang nasa process iyon, kailangan naming gawin ang emergenc

DAMIAN Binitiwan ko lahat at tumakbo palabas papunta sa kotse na parang doon nakadepende ang buhay ko. Rush hour pa, kaya pakiramdam ko nakikipaglaban ako sa bawat traffic light. Bawat pulang ilaw parang sampung minutong paghihintay. Bawat mabagal na kotse parang humaharang sa akin papunta kay Helga.Ang bilis ng tibok ng puso ko, ramdam ko hanggang leeg, sentido, pati sa mga kamay ko habang hawak ko yung manibela nang sobrang higpit.Pagdating ko sa ospital, nandoon na si Dr. Fortaleza sa lobby, parang hinihintay niya ako. Halata ko sa mukha niya, may kakaiba, may pag-asa.“Kamusta siya?” tanong ko agad, kahit hindi pa ako humihinga nang maayos.“Come with me,” sabi niya habang naglalakad kami papunta sa ICU. “May changes sa brain activity niya these past hours. Mas active ang waves. Sign na nagpe-prepare ang brain para magising.”Napatigil ako sandali. Parang na-freeze ang utak ko.“So… she’s waking up?”“Unti-unti nating babawasan ang sedation,” paliwanag niya habang naglal

DAMIANPagkatapos niyon, napatigil ang usapan namin bigla nang bumukas ang pinto at sabay-sabay na pumasok ang buong pamilya ni Helga sa kwarto. Halos di mo marinig ang sarili mo sa dami ng sabay-sabay na nagsasalita, iyak, tawa, halong kaba at saya. Nasa unahan sina Henry at Regine, kasunod sina Via, Rafael at Lolo Gerardo. Lahat sila may luha pero may ngiti sa mukha, halatang gumaan ang dibdib nila.Pinayagan ng doktor ng exception — sabi niya, fifteen minutes lang dapat pero naiintindihan daw niya na mahalaga ang moment na ‘to para sa pagbalik ng memorya at emosyon ni Helga.“Anak!” halos manginig ang boses ni Regine nang yumakap siya kay Helga ng dahan-dahan, parang baka mabasag. “Thank God you’re awake! Hindi na talaga kami nakatulog nang maayos.”“Mama…” mahinang sagot ni Helga, puno ng emosyon. Matagal na niyang hindi nararamdaman ang yakap na 'yon.Lumapit si Henry sa kabilang side ng kama, kita sa kamay niyang nanginginig habang hinahaplos niya ang pisngi ng anak niya.“