All Chapters of That Gigolo Turned Out to be a Billionaire: Chapter 171 - Chapter 180

Lumipas ang mga araw na parang nasa ulap ako, mabagal pero siguradong recovery. Bawat umaga nagigising akong mas malinaw ang isip, mas nakakagalaw na, at mas malapit sa araw na makikita ko ang anak ko. Araw-araw akong tine-test ng mga doktor, iyong reflexes, coordination, focus. Sumasagot ako sa lahat ng tanong, iniinom ang lahat ng gamot dahil alam ko na bawat maliit na progreso, mas napapalapit ang araw na makasama ko si Mattheus.Sa ikaapat na araw matapos akong magising mula sa coma, sinabi na ni Dr. Fortaleza yung mga salitang matagal kong hinihintay.“Helga, ready ka na ilipat sa regular room. And… if you feel okay, you can meet your son today.”Parang sumabog ang puso ko sa saya at kaba. Mahigit sampung araw mula nung aksidente, ngayon ko lang siya makikita, mahahawakan, mararamdaman.“Pwede na ba ngayon?” tanong ko agad, pilit akong umuupo nang mabilis kahit hindi dapat.“Easy,” tumawa nang mahina si Dr. Fortaleza. “We’ll transfer you first, mag-settle ka sa new room, eat

DAMIANGulo ang buong opisina ko. Mga papel na kung saan-saan nakakalat sa ibabaw ng mesa na dati ay laging malinis at maayos. Mga kontratang dapat napirmahan ko na, nakaipon na sa bawat sulok. Sira ang schedule ko matapos mahigit isang linggong halos sa hospital na kami tumira. Halo-halong financial reports at legal documents, at may tatlong tasa pa ng malamig na kape sa gitna ng bundok ng paperwork.Pero wala talaga akong ibang maisip kundi malaman ang tunay na nangyari kay Helga.Sinubukan kong magtrabaho buong umaga. Sagutin ang mga email na parang bagyong darating sa inbox. Basahin ang reports ni Aleysa tungkol sa sobrang positibong feedback ng Pureza. Pirmahan ang urgent documents na kailangan daw ng immediate approval ko. Pero paulit-ulit bumabalik sa isip ko ang usapan namin sa hospital. Yung linyang paulit-ulit na parang sirang plaka: “Nawala ang mga recordings.”Paano nawawala ang CCTV recordings? Sa event na kasing laki ng Vines Expo, daan-daang tao, big-time businessme

DAMIANAng umaga ng pag-uuwi ni Helga ay may mabigat na lungkot na parang ulap na hindi umaalis sa kwarto. Habang pinutupiin ko ang mga damit niya na ginamit niya sa mga araw na nasa ospital siya, tinitingnan ko si Helga na nakaupo sa gilid ng kama, nakatingin sa bintana kung saan tanaw ang floor ng NICU. Pinaglalaruan niya ang kumot gamit ang mga daliri niya, halatang kinakabahan at hindi mapakali.Mabagal ang proseso ng paglabas. Sa bawat papel na inilalapag ni Dr. Fortaleza para pirmahan niya, parang lalo siyang nabibigatan. Parang bawat pirma ay isang hakbang palayo kay Mattheus. Medyo nanginginig ang kamay niya habang hawak ang ballpen, kaya nilagay ko ang kamay ko sa ibabaw ng kanya para pakalmahin siya.“Parang hindi fair,” mahina niyang sabi, puno ng lungkot na ramdam ko hanggang dibdib ko. “A mother is supposed to be with her baby.”Yumakap ako sa balikat niya, ramdam ko ang tension sa katawan niya.“We’re going to get through this, love. Promise.”“Kailan?” halos bulong

Hindi ako nagsalita, hindi rin lumingon. Agad akong tumalikod pabalik sa hagdan, hindi pinapansin ang mga tingin na ramdam kong nakatutok sa 'kin mula sa dining area, mga tingin na halong confusion, concern, at tanong. Ramdam ko yung tibok ng puso ko, sobrang lakas, sobrang bilis, parang pakiramdam ko maririnig iyon ng lahat sa buong bahay.Narinig ko ang boses ni Damian sa likod ko, magalang na nagbibigay ng dahilan na nakakalimutan ko raw ang isang bagay sa room at babalik kami agad para sumama ulit sa kanila. Controlled ang tone niya, polite, calm. Pero dahil kilala ko siya, ramdam ko yung tension, yung worry, kahit na ako mismo ay naguguluhan sa nangyari.Pagdating namin sa kwarto at sinara niya ang pinto, parang automatic na bumagsak ang mga luha ko bago ko man lang nahanapan ng salita yung gusto kong sabihin.“Hindi ko alam paano ko sasabihin sa 'yo,” bulong ko, nanginginig ang boses.Lumapit si Damian nang dahan-dahan, parang natatakot na baka bigla akong lumayo. Inangat niy

Dumating si Dr. Mendoza in less than twenty minutes. Nasa kamay niya ang maleta niya, professional ang muka, at sa totoo lang, just seeing him there made me breathe a little easier. Si Lolo Gerardo nakahiga na, hingal pa rin pero hindi na katulad kanina na parang hinihila ang kaluluwa niya palabas.Nasa tabi ko si Helga habang pinapanood naming chine-check ng doctor ang vitals ni Lolo, blood pressure, heartbeat, breathing. Kita mo talaga yung decades of experience sa bawat galaw niya, steady, sure, walang kahit isang sayang na movement.“Ang nangyari ay isang transient supraventricular arrhythmia dahil sa matinding stress,” paliwanag ni Dr. Mendoza habang inaayos ang gamit niya. “Considering ang recent surgery niya at age, hindi nakakagulat ang ganitong response.”Napalunok ako.“Pero… magiging okay siya?” tanong ko, at kahit gusto kong tumingin strong, lumabas pa rin sa boses ko yung takot.“The situation is stabilized,” sagot ng doctor calmly. “Walang heart damage, walang signs