All Chapters of That Gigolo Turned Out to be a Billionaire: Chapter 181 - Chapter 190

Parang bumagal ang oras nung tumigil ang mga mata ko kay Mariel. Nandoon siya, nakaupo sa isang wheelchair ng ospital, hindi gumagalaw ang mga paa niya sa ilalim ng manipis na light-blue na kumot na hindi man lang natatakpan ang totoo, na hindi niya kayang igalaw ang mga binti niya. Ang buhok niya, na dati laging ayos at perfect, ngayon ay magulo at tuyot, nakalugay ang sa balikat niya. Yung mukha niya, na dati laging fully made-up para magpa-impress, ngayon ay sobrang maputla, may malalim na eyebags na halatang galing sa gabi-gabing walang tulog at puro sakit.Parang kumabog ang puso ko, hindi dahil sa takot, pero dahil sa isang halo ng gulat, satisfaction, at kung ano pa na hindi ko ma-explain nang buo. Parang lahat ng buwan na puro stress, lahat ng gabi na hindi ako makatulog sa kaiisip kung paano niya sinubukan sirain ang buhay ko, lahat ng luha na iniyak ko dahil sa mga ginawa niya, parang lahat ‘yon ay biglang nagkaroon ng sagot mula sa universe.Sinubukan niyang gumalaw, paran

Ang mga araw matapos ang gulo sa ospital ay parang dumaan sa mabagal pero tuloy-tuloy na ulap ng kung anu-anong papeles, legal na proseso, at mga bagay na kailangan asikasuhin. Ang weird kung iisipin, parang kahit gaano kabigat ang nangyari, tuloy pa rin ang buhay. Parang pilit kaming sinasabihan ng mundo na may routine pa rin, may responsibilidad pa rin kahit sobrang gulo ng emosyon namin.Mabilis ang naging paggaling ni Lolo Gerardo sa nangyaring atake sa puso, kahit na mariin ang bilin ni Dr. Mendoza na kailangan niyang magpahinga nang isang buong linggo. Kaya halos buong araw, nasa library lang kami sa bahay. Doon siya gustong magpahinga, maraming libro, tahimik, at pwedeng bumisita ang mga kamag-anak nang hindi nakakabigla sa kanya. Palagi niyang pinipili ang malaking armchair sa tabi ng bintana kung saan tanaw ang mga vineyard. Sabi niya, “Calming ang view.”“Alam ko naman na may flaws si Mark,” sabi niya isang umaga habang nagkakape kami. “Pero hindi ko inisip na aabot siya sa

Maagang nagsimula ang araw ng pag-uwi ni Mattheus, bago pa sumikat ang araw. Ilang beses akong nagising buong gabi, tumitingin sa orasan, paulit-ulit na binibilang kung ilang oras na lang bago ko tuluyang madala ang anak ko pauwi. Si Damian ay hindi rin mapakali katabi ko, halatang kinakabahan din. Kaya nung tumunog ang alarm nang 6 AM, gising na kaming parehas halos isang oras na.Sa ospital, parang napakatagal ng huling mga proseso. Sinuri ulit ni Dr. Fortaleza lahat ng resulta ni Mattheus, timbang, reflexes, at lahat ng instructions para sa pag-aalaga sa bahay. Lahat mahalaga, pero sobrang kaba at excitement ko kaya napakiusapan ko siyang ulitin yung ibang instructions.“Perfect ang condition niya,” nakangiti niyang sabi habang pinipirmahan ang papeles. “Healthy baby. Kailangan lang niya ng konting extra time para lumakas.”Nang ibinigay nila sa akin si Mattheus, suot ang una niyang pang-uwi, light blue na jumpsuit na personally pinili ni Damian, hindi ko napigilan ang luha ko. T

Ang routine check-up ni Mattheus sa hospital ay mas naging maayos kaysa sa inaasahan ko. Halatang satisfied si Dr. Fortaleza sa development ng baby, kasi tama ang weight gain niya at perfect ang reflexes para sa age niya. Lagi talagang ang sarap pakinggan na lumalakas pa lalo ang maliit kong warrior araw-araw.“Sobrang perfect siya,” sabi ng pediatra habang inaabot niya ulit si Mattheus pagkatapos ng check-up. “Gawin niyo lang ang lahat ng ginagawa niyo hanggang sa next visit.”Parang nabunutan ako ng tinik. Kahit alam kong maayos si Mattheus, natural pa rin sa akin ‘yung anxiety ng isang nanay. Hindi mawawala hangga’t walang kumpirmasyon na galing sa doctor mismo. Hinalikan ko ang maliit niyang noo, inaamoy ulit yung natural na amoy baby niya na never akong nagsawang maramdaman.Paglabas ko ng clinic, bitbit ko si Mattheus sa baby carrier papunta sa waiting area. Hinahanap ko si Bert, ‘yung security na pinilit ni Damian na sumama sa akin tuwing lalabas ako. Precaution daw. Noong un

Ang abandonadong shed ay amoy amag at lumang langis ng makina, yung klase ng amoy na nakakaduwal at lalo pang nagpapakabog ng sikmura ko. Si Mattheus, sa wakas, tumigil na sa pag-iyak, siguro dahil sa sobrang pagod sa stress, but ramdam ko pa rin kung gaano siya kating-tense habang nakahiga sa stroller niya sa tabi ko. Kahit baby pa siya, parang nararamdaman niya na may mali, na may masamang nangyayari.Si Mark naman, paikot-ikot sa may pintuan, paminsan-minsan tumitingin sa relo niya o sa maliit na maruming bintana na nakaharap sa daang lupa. Sobrang iba na ang itsura niya kumpara sa dati. Yung dating malinis, elegante, laging nakaayos na lalaki, ngayon, gusot ang buhok, may balbas na hindi pa naaahit, at lukot ang suot. Halatang hirap ang mga nakaraang linggo niya bilang tumatakas.“You must be hungry,” bigla niyang sabi habang lumilingon sa akin. Itinuro niya yung paper bag sa ibabaw ng isang mesa na gawa lang sa pinagpatong-patong na kahon. “I brought sandwiches.”Tinitigan ko s