บททั้งหมดของ Secret Love Of VAMPIRE: บทที่ 111 - บทที่ 120

“แล้วจะหาน้ำที่คุณว่าได้จากไหนล่ะ” แกล้งทำไก๋ทั้งที่รู้อยู่เต็มอกว่าเอมมิเลียต้องการสิ่งใด“น้ำสีแดงสดที่มาจากร่างของคุณไงล่ะ รู้ไหมแม้จะคาวสักหน่อย แต่หวานนุ่ม...อร่อยที่สุดเลยนะ”“ผมว่าคุณไข้ขึ้นจนเพ้อแล้วละเอมมี่ ใครที่ไหนกันเขากินเลือดเป็นอาหารและยังใช้รักษาโรคได้อีก”กายแกร่งย่อลงช้อนร่างเพรียวเดินไปทรุดยังจุดเดิมที่ตอนนี้มีเสื้อชื้นๆ วางอยู่และขณะที่วางร่างนุ่มนิ่มลงนั้นเอง มือหนาก็สัมผัสได้ถึงบางสิ่งบางอย่างที่เหนียวเหนอะหนะที่เมื่อนำมาใกล้จมูกก็ทำให้หวั่นใจ ด้วยถ้าเป็นเลือดปกติควรมีแค่กลิ่นคาวอย่างเดียว แต่นี่มีอีกกลิ่นแทรกมาด้วยนะสิ“ใส่เสื้อก่อนนะเอมมี่ เราต้องรีบกลับบ้านโดยด่วนแล้ว” ถ้าขืนชักช้า...ไม่รู้ยาที่เคลือบอยู่บนอาวุธจะทำอันตรายเอมมิเลียแค่ไหน เฉพาะตอนนี้ก็ไข้ขึ้นจนควบคุมสติตัวเองแทบไม่ได้“ไม่!! ฉันจะกินเลือด” หญิงสาวแผดเสียงพร้อมสะบัดกายออกจากการถูกรัดเท่าที่เรี่ยวแรงของตัวเองจะมี ศีรษะทุยสะบัดส่ายพร้อมคำรามดังลั่น“ค่อยกลับไปกินที่บ้านนะ”“ฉันจะ...”“เอมมี่! ถ้ายังขัดขืนจะไม่ให้กินนะ” ชายหนุ่มเอ่ยเสียงแข็งดุและเต็มไปด้วยอำนาจที่เอมมิเลียมิอาจฝืนได้ “สัญญา” เอ่ย

บอกอย่างไม่อายเลยตั้งแต่เกิดจนตอนนี้อายุสามสิบห้าปีแล้ว ยังไม่เคยใกล้ชิดผู้หญิงคนไหนเท่านี้มาก่อนเลย เคยมีคนว่าเขาเหมือนกัน ทำตัวเป็นฤษี ชีไพรไม่สนใจผู้หญิง ขนาดมารดาเองก็เป็นกังวลกลัวเขาจะไม่ใช่ชายแท้ ทั้งที่ความจริงแล้วไม่ใช่ เขาชอบและปรารถนามีหญิงสาวสวยมาเคียงข้าง ทว่าบ่อยครั้งที่มีเสียงหวานๆ กระซิบดังข้างหูและเฝ้าฝันถึงใครคนหนึ่งเหมือนเธอบอกให้ต้องรอคอยและอีกหนึ่งคำสั่งที่ตกทอดมาเนิ่นนานให้สำเร็จเห็นชายหนุ่มลุ่มหลงอยู่กับการสัมผัสปลุกปั่นความปรารถนาในกายเธอ รอยยิ้มก็ผุดขึ้นมุมปากอิ่ม สองแขนกลมกลึงโอบรอบรัดร่างหนา ฝ่ามือนุ่มนิ่มลูบไล้พลางผลักดันกายแกร่ง พาตัวเองเคลื่อนขึ้นนั่งบนลำตัวกว้างบึกบึน“ขอฉันสัมผัสคุณบ้างนะคะ” ฝ่ามือเย็นลูบไล้บนผิวเนื้อหยาบกระด้าง ปากอิ่มนุ่มแนบเคลื่อนไปอย่างเชื่องช้า คลอเคลียแผงคอหนา เหลือบสายตาพร้อมรอยยิ้มใส่ดวงตาเข้มเป็นประกายหวาน ก่อนแยกปากจนเห็นเขี้ยวขาวเป็นเงินยวงที่ปักลงไปบนแอ่งชีพจรที่กำลังเต้นตุบๆชายหนุ่มสะดุ้งดิ้นราวกับปลาที่กำลังถูกทุบหัว แขนโอบรัดรอบร่างเพรียวอย่างน่ากลัวลำตัวกลมกลึงจะหักออกเป็นสองท่อน ขณะฝ่ามือหนาเคล้นคลึงเต้านุ่มหยุ่นราวกับ

“การต่อสู้ก็มีบาดเจ็บกันบ้างนั่นแหละ ไม่ต้องห่วงทุกคนยังปลอดภัยดี พี่ไม่ยอมให้ใครเป็นอะไรไปเด็ดขาด แต่เรานะสิอยู่ท่ามกลางศัตรูที่ไม่เปิดเผยตัว ไม่รู้พวกนั้นจะบุกเข้าทำร้ายเมื่อไหร่ ดูแลตัวเองดีๆ นะ ถ้าคิดว่ารับมือไม่ไหวก็ถอยกลับมารวมตัวกันที่นี่ก่อนก็ได้ เราทุกคนไม่ทิ้งเอมมี่แน่นอน”“ขอบคุณนะพี่โรม” เอมมิเลียเอ่ยอย่างโล่งอกและซึ้งในน้ำใจลูกพี่ลูกน้องหนุ่มที่ไม่โกรธเกลียดในสิ่งที่เธอได้กระทำไว้ การต้องอยู่บนเส้นทางสายเปลี่ยวเหงาไร้คนคู่กายและยังต้องใช้ชีวิตยามค่ำคืนมืดมิดที่แม้ต้องเจอกับภัยร้ายแค่ไหนโรมก็ไม่เคยทอดทิ้งให้เธออยู่เพียงลำพัง เมื่อใดที่เธอท้อแท้เขายังคอยจับมือให้กำลังใจอีกด้วย“แล้วเรื่องที่ตามหาอยู่”“คิดว่าใช่ ผู้ชายคนนี้คือสายเลือดของผู้ทรยศเรา เห็นหน้าแล้วฉันเจ็บปวดไปทั้งทรวงเหมือนหัวใจถูกบีบขยี้ แค้นจนอยากฆ่าทิ้งในตอนนี้”“เอมมี่” โรมร้องเรียกลูกพี่ลูกน้องสาวด้วยน้ำเสียงเข้าอกเข้าใจ และเขาทำได้เพียงแค่ปลอบประโลมให้เข้มแข็งและอดทนเท่านั้นเอง“ไม่เป็นไร...ต่อให้เจ็บแค่ไหนก็ทนไหว อดทนมาได้ตั้งนานแล้วนี่นา รออีกหน่อยก็จะเป็นอะไรล่ะ” เอมมิเลียเอ่ยเสียงเศร้าไม่แพ้รอยยิ้มที่แ

“ไม่แปลกหรือไงที่มาขนเอาเวลานี้” เพราะเรียกสติกลับคืนมาได้เต็มร้อย ทำให้เอมมิเลียรู้ถึงภัยคุกคามจากคนที่หลบซ่อนตัวอยู่ รวมถึงพ่อตัวร้ายที่ยังกอดกระชับอยู่ด้วย “ปล่อยได้แล้ว จะรัดทำไมนักหนา กลัวเอวไม่หักหรือไง”อมรินทร์ไม่รู้จะตีสีหน้าอย่างไรดี อยากหัวเราะกับท่าทางกระเง้ากระงอดกลบเกลื่อนความเขินอายก็ใช่ อยากเอามือจับบนคอระหงที่เชิดขึ้นอย่างไม่กลัวจะหักก็ใช่เหมือนกัน จึงได้แต่อมยิ้มแก้มตุ่ยและกลอกสายตาเหลือบมองรายรอบกายที่ตอนนี้ความมืดมิดเริ่มมาเยือน เบื้องล่างที่เป็นหาดทรายส่วนใหญ่ก็มีการจุดคบเพลิงไฟให้ความสว่าง“ห้ามคิดและทำอย่างนั้นเด็ดขาดนะเอมมี่”“อะไร ฉันยังไม่ได้คิดทำอะไรเลยนะ” เอมมิเลียปฏิเสธพร้อมหันหน้าไปมองเบื้องล่างที่ตอนนี้เริ่มมีการเคลื่อนย้ายข้าวของแต่ละการกระทำล้วนเป็นไปด้วยความระมัดระวัง ในความคิดของเธอเป็นอะไรที่น่าสงสัย ในกล่องไม้นั้นไม่น่าจะใช่วัตถุดิบในการประกอบอาหารหรืออะไรก็ตามที่เกี่ยวกับท่องเที่ยว แต่น่าจะเป็นอาวุธร้ายหรือหยูกยาและเครื่องอาภรณ์สำหรับการใช้ประกอบพิธีอะไรสักอย่างไม่รู้เหมือนกันทำไมถึงได้คิดไปอย่างนั้น อาจเป็นเพราะการได้เห็นและสัมผัสถึงอะไรบางอย่า

“ไม่เชื่อดินถามโทมัสที่เป็นคนไปเจอลูกนอนสลบอยู่ก็ได้นะ”“ดินเห็นจริงๆ นะครับแม่”“ผมไปดูตามที่นายน้อยเล่าเป็นตุเป็นตะตอนที่ฟื้นมาครั้งแรกพร้อมบ่นปวดหัวแล้ว แต่ไม่พบอะไรเลย รอยเลือด...รอยเท้าไม่มีสักนิด” ดวงตาเข้มทอดมองเอมมิเลียอย่างครุ่นคิดและหนักไปทั้งอก กลัวหญิงสาวเป็นเหมือนคนอื่นที่รับเรื่องบิดาหนีไปกับผู้หญิงคนหนึ่งไม่ได้ เลยสร้างเรื่องราวร้ายๆ ขึ้นมา“เอ้า...ว่าไงละคุณ อยู่ดีๆ ก็เงียบเป็นเป่าสากซะงั้น ถ้าไม่มีอะไรจะพูดก็หลีกทางไปอย่ามายืนเกะกะให้เสียเวลา ฉันรีบไป”อมรินทร์ผ่อนลมหายใจออกจากปอดอย่างหนักอก ก่อนตัดสินใจพูดในสิ่งที่เขานั้นอัดอั้นอยู่ออกมา “ฉันคิดว่าที่ผานั่นจะมีพิธีกรรม...บูชายัญคนมีชีวิต!” เขาไม่อยากให้คนนั้นเป็นเอมมิเลีย ด้วยตลอดหลายปีที่ผ่านมา เมื่อยามถึงคืนเพ็ญคนที่อยู่รายรอบกายได้หายสาบสูญไปอย่างไร้ร่องรอย จนเขาไม่กล้าไปสนิทสนมกับใครสายตาที่มองมานอกจากความสงสัยแล้วยังแฝงไว้ด้วยความไม่เชื่อใจ ทำให้อมรินทร์ยื่นหนังสือเล่มหนาและฝุ่นเกาะจนเขลอะซึ่งอยู่ดีๆ ก็พลัดตกลงมาจากชั้น เกือบหล่นใส่ศีรษะเขาด้วยซ้ำ ขณะจะหยิบไปวางที่เก่าไม่รู้กระแสลมมาจากไหนพัดกระดาษสีน้ำตาลเข้ม