บททั้งหมดของ Secret Love Of VAMPIRE: บทที่ 101 - บทที่ 110

ใบหน้าเข้มเคร่งขรึมคลายลง คิ้วหนาเป็นปื้นซึ่งขมวดมุ่นเข้าหากันขณะเพ่งพิศมองผู้เข้ามาในร้านก่อนถึงเวลาเปิดที่เพียงเห็นหน้าเขาเท่านั้น เธอก็จ้องมองอย่างตะลึงพรึงเพริด ดวงตากลมโตเบิกกว้างอย่างกับเจอสิ่งที่น่าตกใจสุดๆ จนอดคิดไม่ได้ มีสิ่งใดติดหน้าจนเขากลายเป็นพวกตัวอัปลักษณ์หรือไง แต่เมื่อหันไปมองภาพสะท้อนจากขวดแก้วใสก็ไม่เห็นมีสิ่งใดผิดปกติ ถ้าเช่นนั้นเธอตกใจด้วยเหตุอันใดล่ะภาพบางอย่างแวบเข้ามาในสมอง รวดเร็วเกินจับทุกสิ่งอย่างได้ทัน แต่อย่างหนึ่งเขาคุ้นหน้าผู้หญิงคนนี้เป็นอย่างมากที่มาพร้อมกับเสียงกระซิบแผ่วดังข้างหูบอกชื่อของเธอ...เอมมิเลีย โฮเดการ์ด! ซึ่งเขาเองไม่คิดหาคำตอบว่ารู้ได้อย่างไรอีกแล้ว คงเป็นเหมือนกับความฝันที่ซ้ำแล้วซ้ำเล่าไม่เคยเปลี่ยน ทว่าเมื่อตื่นมากลับจำอะไรไม่ได้เลย นอกจากใบหน้าของชายคนหนึ่งซึ่งมีภาพขนาดเท่าตัวจริงวางอยู่ในห้องโถงใหญ่เหนือบันไดบ้านขึ้นไปเล็กน้อย“สวัสดีครับคุณเอมมี่...เอมมิเลีย” เอ่ยทักทายเสียงนุ่ม ใบหน้าคร้ามแกร่งยังแย้มยิ้มอบอุ่น แววตาสีน้ำตาลเข้มทอดมองใบหน้าขาวออกซีดติดบึ้งตึงและสบกับตากลมโตเปล่งประกายเกรี้ยวกราดเคืองแค้น“เดินท่ามกลางสายฝนอย่างนี้

“เจ้าจำข้าไม่ได้จริงๆ หรือเอมมี่ เมื่อครั้งวัยเยาว์เจ้าเคยอ้อนวอนขอให้ข้าพาออกไปเที่ยวชมดอกไม้นอกห้อง จนอาการป่วยทรุดหนัก ข้าถูกบิดาลงทัณฑ์ เจ้ายังห้ามและเมื่อห้ามไม่ได้ก็เอ่ยปากขอรับการลงทัณฑ์ด้วยเลย” ทบทวนความทรงจำให้อีกฝ่าย ใบหน้าคร้ามแกร่งเปื้อนยิ้ม“ท่าน...เดเมียน!!” คราแรกที่แอบได้ยินสาวใช้เอ่ยกระซิบกระซาบและปรายมองเธออย่างหยอกกระเซ้ากึ่งขลาดกลัว เมื่อรู้ว่าผู้เป็นนายต้องแต่งงานกับชายหนุ่มที่วันๆ ใช้ชีวิตกินอยู่หลับนอนในสนามรบและคุยเรื่องกำจัดศัตรูให้มลายสิ้น เธอกลัวจนนอนไม่หลับพานทำให้ไข้ขึ้น ด้วยคิดว่าเขาต้องเป็นคนโหดร้ายกักขฬะอย่างกับอสุรกาย ทว่าเมื่อได้พบเจอเข้าจริงๆ หัวใจที่อับเฉาเหมือนกับลูกโป่งพาร่างเพรียวบางลอยขึ้นไปบนท้องฟ้ายามแสงดาราส่องสกาวใบหน้าขาวนวลร้อนผ่าวเขินอายจนต้องรีบก้มหน้างุดมิอาจมองสบสายตาคมเข้มเป็นประกายพร่างพราวหวานอย่างกับน้ำตาล หัวใจดวงน้อยเต้นรัวระทึกจนน่ากลัวจะหลุดออกมาจากทรวง แอบเหลือบดวงตากลมโตใสแจ๋วเปล่งประกายแวววาวราวกับแสงดวงอาทิตย์สะท้อนกับน้ำค้างยามเช้ามองบุรุษหนุ่มหล่อเร้าใจเป็นระยะ“ข้ายินดีเป็นอย่างยิ่งเมื่อได้รู้ว่าเจ้าคือว่าที่เจ้าสาวของข

ร่างหนาใหญ่ยืนสอดมือล้วงอยู่ในกระเป๋ากางเกง ใบหน้าคร้ามแกร่งเคร่งเครียด คิ้วหนาเป็นปื้นขมวดมุ่นเข้าหากัน ทอดสายตามองไปยังท้องฟ้าเบื้องนอกที่มืดครึ้มราวกับจะเป็นยามค่ำคืน สายลมกระโชกแรงจนต้นไม้ใบหญ้าปลิวไสวพัดพาสายฝนที่โปรยปรายลงมาอย่างไม่ขาดสายและมีทีท่าว่าจะหนักขึ้นกว่าเมื่อตอนเที่ยงกระเซ็นมากระทบหน้ากระจกจนมีเสียงดังปังๆ อย่างน่ากลัวอมรินทร์ทอดถอนใจ พายุฝนโหมลงมาอย่างหนัก ทำให้อะไรๆ ก็ติดขัดไปเสียทุกสิ่ง เสารับส่งสัญญาณโทรศัพท์ถูกไม้ทับจนหัก คลื่นลมในทะเลก็โหมกระหน่ำรุนแรงเสียจนทัศนวิสัยการมองเห็นสั้นและเอาเรือออกจากฝั่งไม่ได้ ยังจะไฟที่กะพริบถี่ยิบจนน่ากลัวเครื่องปั่นไฟที่มีปัญหาอยู่ก่อนหน้าแล้วอาจหยุดการทำงานไปในนาทีใดนาทีหนึ่ง“ท่านพ่อ! อย่านะ!”เสียงแผ่วๆ ดังมาทำให้อมรินทร์หยุดคิดและเหลียวใบหน้าเคร่งขรึมไปตามเสียงที่ได้ยิน กายเพรียวบางนอนดิ้นกระสับกระส่าย สองมือยกขึ้นกวัดแกว่งเหมือนกำลังปัดไล่บางสิ่งบางอย่างออกไป ริมฝีปากสีขาวซีดขยับเปล่งเสียงแผ่วเบาแต่แข็งและดุกร้าวฟังไม่ได้ศัพท์“คุณ” อมรินทร์ซึ่งร้อนอกร้อนใจด้วยไม่สามารถออกไปตามหมอมารักษาอีกฝ่ายที่แม้อาการจะดีขึ้นหลังจากเปลี

อมรินทร์เหลือบสายตาขึ้นมองเพดานห้องพร้อมกลอกไปมา เขาพยายามร้องเรียกและปลุกเธอจนหมดปัญญาแล้วต่างหาก ถึงได้ตัดสินใจเปลี่ยนเสื้อผ้าให้น่ะ ใบหน้าคร้ามแกร่งร้อนผ่าว หลบสายตากลมโตฉายแววเกรี้ยวกราดที่สาดมองมา แม้อยากทำตัวเป็นสุภาพบุรุษ ไม่มองเรือนกายเพรียวที่เห็นภายนอกอรชรบอบบางอย่างน่ากลัวจะปลิวไปกับกระแสลมแรง ทว่าเมื่อปอกเปลือกเสื้อผ้าสีดำออก...น้ำลายเหนียวๆ ไหลติดลำคอแกร่ง ไม่ได้อยากมองเลยจริงๆ แต่ไม่รู้ทำไมถึงหักห้ามใจไม่ได้ ยิ่งได้เห็นผิวกายนวลเนียนขาวนวลลออโดดเด่นอยู่ท่ามกลางแสงไฟ เขาแทบอดใจไม่ไหวยื่นมือไปสัมผัส...ปทุมถันกลมกลึงปลายยอดมีสีชมพูแต่งแต้มคล้ายดอกไม้แย้มกลีบเบ่งบาน ส่งกลิ่นหอมอบอวลเชิญชวนภมรหนุ่มให้บินไปสัมผัสและลิ้มรสน้ำหล่อเลี้ยง แม้รีบดึงผ้ามาปิดบังไว้แต่ความงดงามของกายสาวก็ติดตาจนอยากสะบัดออก เล่นเอาเขาต้องรีบเลี่ยงไประงับสติอารมณ์อยู่ครู่ใหญ่จึงได้มาจัดการดึงเอาเสื้อผ้าส่วนที่เหลือออกจากกายสาวอีกครั้ง ซึ่งกว่าจะสำเร็จก็เล่นเอาเหงื่อตกแล้วตกอีก“หรือไม่คุณก็ให้คนอื่นมาทำหน้าที่นี้สิ...ฉันไม่เชื่อหรอกนะ เกาะนี้จะไม่มีผู้หญิงอยู่เลย” เอมมิเลียพยายามหาเหตุผลมาหักล้างโต้เ

“เอาสิ...อย่างฉันมีอะไรบ้างที่ไม่กล้าทำ แต่ว่า...ฉันคงไม่เดินเข้าถ้ำโจรเฉยๆ หรอกนะ” รอยยิ้มผุดบนมุมปากอิ่ม ดวงตากลมค่อนข้างแดงตวัดไปมองแต่ละคนที่อยู่รายรอบอย่างรวดเร็ว ก่อนเคลื่อนไปหาคนหนึ่งซึ่งเธอคิดว่าน่าจะเป็นหัวหน้า...ต้องเก็บคนเก่งที่สุดก่อน ส่วนหนึ่งจะได้ประหยัดแรงและไม่เสี่ยงกับการพลาดพลั้งกลายเป็นเหยื่อเสียเอง!“ยอมรับเลย คุณทั้งเก่งและอึดจริงๆ เอมมิเลีย ขนาดนี้แล้วยังยืนอยู่ได้”“เหลือแกคนเดียวแล้วยังทำพูดมากปากดีอยู่ได้อีก ยอมให้ฉันจับและยอมพาไปรังของแกดีกว่า” เอมมิเลียโต้กลับพลางปาดน้ำฝนและน่าจะมีเหงื่อด้วยที่ผุดขึ้นบนใบหน้า พลางเป่าพ่นลมหายใจออกจากปอดอย่างเหนื่อยอ่อนเวลาผ่านไปเพียงแค่นิดเดียวแต่เธอกลับรู้สึกเหมือนยาวนานเพราะเหนื่อยล้าที่ต้องต่อสู้ป้องกันตัวเองจากกลุ่มคนซึ่งดาหน้ากันเข้ามาอย่างไม่ยอมให้หยุดพัก ไหนจะกระแสลมแรงและสายฝนที่เทกระหน่ำให้เย็นไปถึงข้อและกระดูกจนตอนนี้มือและขาอ่อนล้าไปหมดแล้ว“เราควรเป็นคนพูดคำนั้นมากกว่านะ ยอมไปด้วยดีๆ จะดีกว่านะ คุณจะได้ไม่ต้องเหนื่อยและเจ็บตัวไปมากกว่านี้ หนาวไม่ใช่หรือไง ไปกับเรามีทั้งที่อยู่อุ่นสบายและอาหาร...ที่คุณคงชอบกับเลื