บททั้งหมดของ Secret Love Of VAMPIRE: บทที่ 121 - บทที่ 130

เสียงร้องเรียกดังแว่วผ่านเข้าหู ทำให้คนที่นอนอยู่ขยับเรือนกายที่อ่อนเปลี้ยหมดเรี่ยวแรงและเข็ดเมื่อยไปทั่วทุกอณูเนื้อลืมตาตื่นอย่างงุนงงพร้อมความปวดร้าวไปทั่วทั้งศีรษะ แต่เมื่อดึงมือมานวดคลึงขมับกลับติดขัด ลองดึงดูอีกครั้งจึงรู้ว่าถูกจับมัดไว้ ขาก็พบว่าเป็นเช่นเดียวกับมือเกิดอะไรขึ้น? เอมมิเลียพยายามคิดทบทวนถึงเหตุการณ์ก่อนหน้าดวงตากลมโตก็เบิกกว้าง ฟันกรามขบกัดจนมีเสียงดังกรอดๆ พยายามดึงมือและขาออกจากเชือกที่ผูกมัดพลางเหลียวศีรษะมองหาไอ้ตัวร้าย!“ตื่นแล้วรึคุณหญิงเอมมิเลีย ต้องขอโทษด้วยที่เราต้องมาเจอกันอีกครั้งในสถานการณ์นี้!”เอมมิเลียเหลียวมองหาเจ้าของน้ำเสียงแหบแห้งที่ไม่รู้ทำไมเธอถึงได้คุ้นหูเสียเหลือเกิน ดวงตากลมโตกวาดมองไปจนสะดุดกับหนึ่งซึ่งคุ้นตาคลับคล้ายคลับคลาว่าเคยเห็นมาก่อน คิ้วโก่งขมวดเข้าหากันจนหน้าผากยู่ย่น เมื่อคิดเท่าไหร่ก็ไม่ออกสักที เคยเจอชายตรงหน้าที่ไหนมาก่อน ทว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะมาคิด เธอจำต้องเอาตัวรอดก่อน!“อ้อ...ฉันมีคนสำคัญจะแนะนำให้เธอรู้จัก ไอ้คนที่เธอยอมให้มันล่วงเกินอย่างไม่อาย ช่างเป็นหญิงสูงศักดิ์ที่น่ารังเกียจสะอิดสะเอียนเสียเหลือเกิน หวังว่าคงจำก

ร่างระหงในชุดสีขาวส่วนบนเหนือทรวงอกเป็นผ้าลูกไม้ฉลุลายให้เห็นผิวเนื้อขาวนวลลออ ส่วนล่างลงมาเป็นตัวผ้ารัดรอบลำตัวเน้นสัดส่วนองค์เอวเล็กคอด ก่อนปล่อยชายกระโปรงยาวฟูฟ่องกรอมเท้าซึ่งก้าวลิ่วๆ ไปตามเส้นทางเดินที่สองข้างเต็มไปด้วยหมู่มวลดอกไม้บานชูช่อล่อเหล่าผีเสื้อหลากสีสันดมดอมดื่มกินน้ำหวาน แม้สวยงามขนาดไหนก็มิอาจเรียกความสนใจจากสาวน้อยที่ตอนนี้สองมือจับชายกระโปรงและเปลี่ยนจากเดินเร็วๆ เป็นสาวเท้าวิ่งอย่างเร็วที่สุด“ท่านพ่อ!!” เอมมิเลียร้องเรียกด้วยความร้อนรนจากเรื่องที่ได้ยินมาจนมิอาจทนอยู่นิ่งเฉยได้ มือเล็กผลักประตูห้องหนังสือซึ่งบิดาใช้เป็นที่พบปะปรึกษาเรื่องการรับศึกกับเหล่าหัวหน้าขุนพลผู้ภักดี ทว่ากลับไร้ร่างใหญ่ยิ่งทำให้หญิงสาวร้อนใจมากเป็นเท่าทวีคูณ กลัวว่าคำที่ได้ยินมาเมื่อครู่จะเป็นจริง‘ท่านเอ็ดเวิร์ดออกไปลาดตระเวนถูกลอบทำร้ายอาการสาหัส’ เพียงได้ยินเธอแทบล้มพับลงตรงนั้น ก่อนเรียกสติคืนกลับมาพร้อมภาวนาขอพรมิให้สิ่งที่ได้ยินนั้นเป็นความจริง ด้วยรู้ฝีมือการต่อสู้เก่งกาจไม่น้อยกว่าใคร แต่คนเราย่อมมีวันเหนื่อยล้าและเพลี่ยงพล้ำกันได้ ยิ่งเจอศัตรูมากเล่ห์เล่นลอบกัดอย่างนี้...น่ากลัว

“หุบปาก! ไอ้คนใจร้าย บิดาข้ารักท่านประหนึ่งบุตรชาย แต่ท่านกลับใจดำอำมหิตสังหารได้ลงคอ” กัดฟันพูดด้วยความคั่งแค้น ดวงตากลมโตลุกโชนด้วยเปลวเพลิงไฟที่พร้อมเผาไหม้เดเมียนให้เป็นผุยผง “ข้าจะไม่ปล่อยให้ไอ้คนใจโฉดอย่างท่านรอดชีวิตไปได้!” “ถ้าทำจริง ข้ายินดีตายภายใต้คมดาบของเจ้าแต่โดยดี!” เดเมียนเอ่ยอย่างไม่ประหวั่นพรั่นพรึงกับความตายและบาดแผลที่ยิ่งขยับก็ยิ่งเปิดกว้างจนเลือดไหลออกมาไม่ขาดสาย ด้วยถ้าหากปล่อยให้เอมมิเลียอยู่ในอารมณ์ร้อนรุ่มหุนหันพลันแล่นเช่นนี้ นอกจากเขาที่จะต้านเรี่ยวแรงจากเพลิงโทสะและเกรี้ยวกราดไม่ได้แล้ว หญิงสาวเองก็ต้องเพลี่ยงพล้ำถูกทำร้ายด้วย ในเมื่อไอ้ตัวร้ายคอยจ้องหาโอกาสอยู่ตลอดเวลา“เจ้าจะเชื่อหรือไม่ก็ตาม ท่านหญิงเอมมิเลีย แต่ข้า...เดเมียน จิอาฟองโซติไม่ได้เป็นคนสังหารบิดาของท่าน! คนอย่างข้ากล้าทำก็กล้ารับ ไม่ใช่ไอ้คนเลวทรามที่เอ็ดเวิร์ดให้ความรักประหนึ่งน้องชายร่วมอุทร แต่หัวใจกลับเหี้ยมหาญและร้ายกาจสังหารโดยไม่ปรานี” เอ่ยประชดใส่ไอ้คนไร้สำนึกที่ยังยิ้มแฉ่งใส่มาอย่างไม่สะทกสะท้าน เดเมียนก้าวถอยไปด้านหลังเรื่อยจนแผ่นหลังแนบชิดผนังห้อง โดยเอมมิเลียยังคงพุ่งลิ่วมาหา

“ดูเหมือนท่านจะจำความหลังครั้งเก่าได้แล้ว” โทมัสยิ้มเย็นๆ อย่างเย้ยหยันเมื่อเห็นสายตาคู่นั้นทั้งเกลียดแค้นและชิงชังยามมองอมรินทร์ ไหล่กว้างเลิกขึ้นเอมมิเลียจำได้หรือไม่ไม่เกี่ยวกับเขาแม้แต่นิดเดียว ด้วยสิ่งที่เขาต้องการนั้นหาใช่ความทรงจำไม่ แต่เป็น...เลือดเนื้อและวิญญาณ!“อ้อ...ข้าได้เชิญเพื่อนของท่านมาร่วมในงานครั้งนี้ด้วยนะท่านหญิง แต่มาแบบ...ไม่ค่อยโสภาสักเท่าไหร่”“ฉันรู้ พวกแก...ทำได้อยู่แล้ว” กัดฟันพูดอย่างเกรี้ยวกราด ใจก็ภาวนาให้โรมและทุกคนรู้ตัวและมาช่วยเหลือได้ทันท่วงทีก่อนทุกอย่างจะสายเกินไป แต่ตอนนี้เธอจำต้องหาทางถ่วงเวลาเอาไว้ให้นานที่สุด“บอกหน่อยสิโทมัส ใครเป็นคนสังหารบิดาข้ากันแน่ เจ้าหรือเดเมียน...อย่างน้อยหากข้าต้องตายไปก็จะได้รู้ความจริง” “แล้วเจ้าคิดว่าเป็นใครล่ะ”ยังพอจำได้อยู่บ้าง เดเมียนพยายามปฏิเสธและเตือนให้เธอรู้ คนที่สังหารบิดานั้นเป็น “แก...ใจร้ายมากนะโทมัส บิดาข้ารักเจ้าประหนึ่งน้องชาย เจ้าทำเช่นนี้ได้ยังไงกัน”“ไม่มีสิ่งใดที่ข้าทำไม่ได้ แม้แต่ชีวิตของเจ้าก็ต้องเป็นของข้า!”“คิดหรือว่าแผนการแกจะสำเร็จโทมัส ในเมื่ออดีตฉันก็รอดและมีชีวิตรอด สามารถหันกลับมาเล

แต่...น้ำตาหยดไหลจากหางตามาจากหัวใจซึ่งถูกบีบจากมือด้วยมือของชายคนเดิม...ทายาทผู้ทรยศ! ที่แม้กำเนิดเกิดใหม่ไม่ว่าเวลาจะผันเปลี่ยนไปเท่าไหร่ เขาคนนี้ก็ยังคงมีนิสัยไม่ต่างจากเดิม“แม้กาลเวลาจะหมุนเปลี่ยนไปสักแค่ไหน แต่สิ่งหนึ่งที่ผมอยากให้คุณรู้ไว้ ผู้ชายคนนี้จะรักมั่นในคุณคนเดียว...เอมมิเลีย โฮเดการ์ด!”ดวงตากลมโตลืมตาขึ้นอย่างรวดเร็ว ท่ามกลางความมืดมิดเธอสามารถมองเห็นประกายในดวงตาเข้มฉายแววความรักความเด็ดเดี่ยว มุ่งมั่นแน่วแน่และจริงใจไม่แพ้น้ำเสียงที่เอ่ยออกมาพร้อมกริชซึ่งเคลื่อนลงมาอย่างช้าๆเอมมิเลียถึงกับผุดรอยยิ้มหยามหยัน ขนาดกำลังจะสังหารเธอให้ดาวดิ้นยังจะมาเอ่ยคำหวานให้หลงเชื่อได้อีกหน้าตาเฉย เธอคงต้องยอมรับในความเหี้ยมหาญและใจดำของชายคนนี้ที่หากมีโอกาสได้กลับมาเกิดเป็นมนุษย์อีกครั้ง คงต้องภาวนาอย่าให้ได้พบเจอกับคนใจดำอำมหิตเช่นนี้อีกเลย!“โอ้...ใช่ อย่างนั้นแหละเดเมียน กดลงไปเอาหัวใจนางมาให้ข้าเป็นอมตะ!” โทมัสเอ่ยด้วยหัวใจระทึกขณะเฝ้ารอความหวังอันแสนหอมหวาน ทว่า...“เกิดอะไรขึ้น” เอ่ยถามด้วยความเกรี้ยวกราดเป็นอย่างยิ่งเมื่อมีความโกลาหลเกิดขึ้นอมรินทร์รีบใช้โอกาสที่มีเข้ามาโดย