All Chapters of ชายาข้า…คือธิดามังกร: Chapter 21 - Chapter 30

เหวินเชียนกลับมาที่ห้องหนังสือ มานั่งดูรายชื่อในสาส์นลับที่ได้รับจากฉินวาน เขาเห็นว่าคนเหล่านี้ไม่ได้มีตำแหน่งใหญ่โตในราชสำนัก พวกเขามีตำแหน่งเล็ก ๆ ที่ไม่ได้สำคัญอะไรเลย เขาขมวดคิ้วคิดหนัก ไม่รู้ว่ารายชื่อเหล่านี้จะซ่อนกลลวงอะไรไว้หรือเปล่ามู่จินถือถาดใส่น้ำแกงมายืนอยู่หน้าประตู ในน้ำแกงใส่ยาบางอย่างที่มารดาของนางให้มา มู่จิ่นหมายมั่นว่าวันนี้นางจะได้เป็นสนมของเหวินเชียน มือที่กำลังจะเคาะประตู ถูกใครคนหนึ่งจับไว้ มู่จินตกใจหันไปมอง"องครักษ์ฉิน...ท่าน...กลับมาเมื่อใดหรือ""ข้าเพิ่งมาถึง...เจ้าเล่า จะเอาน้ำแกงไปถวายองค์รัชทายาทหรือ'"เอ้อ...ใช่ ๆ""เช่นนั้นเข้าไปด้วยกันเถิด"มู่จิ่นได้แต่พยักหน้า ฉินวานมองนางด้วยสายตาคมกล้า ก่อนจะกำมือเคาะประตู 1 ที และแบมือตบประตูไปอีก 2 ที มีเสียงตอบออกมาจากในห้อง"เข้ามา..."ฉินวานเปิดประตูเข้าไป มู่จินถือถาดเดินตามหลังมา นางเอาถาดมาวางบนโต๊ะเหวินเชียน"ข้าตุ๋นน้ำแกงไก่ดำกับโสมมาถวายเพคะ"มู่จิ่นเทน้ำแกงใส่ถ้วย และยื่นให้เหวินเชียนพร้อมกับยิ้มหวานให้เขา"เสวยตอนร้อน ๆ นะเพคะ""เอาวางไว้ก่อน หากอยากดื่มข้าจะดื่มเอง เจ้าออกไปก่อนเถิด...ข้ามีงานจะคุย

ดึกดื่นคืนนั้น...ท้องฟ้าไร้แสงเดือนและแสงดาว ฉีลู่ร่ายเวทย์กำบังตนมาที่ตำหนักของจินกุ้ยเฟย เห็นนางอาละวาดกับเหล่านางกำนัลเพราะคืนนี้ฮ่องเต้ไม่เสด็จมาหา จึงยืนดูยืนฟังโดยที่ไม่มีใครเห็นนาง"ข้าบอกให้เจ้าไปทูลฮ่องเต้ว่าข้าไม่สบาย เจ้าได้ไปทูลให้ข้าหรือไม่""ข้าไปทูลแล้วเพคะ...แต่ฮ่องเต้บอกว่าทรงมีราชกิจ...คืนนี้ไม่เสด็จ""ได้อย่างไร...หากพระองค์ไม่เสด็จมา แล้วผู้ใดจะระบายโทสะให้ข้า"ฉีลู่มองจินกุ้ยเฟยที่สวมชุดนอนบางเบา มองเห็นสรีระภายในชัดเจน ปทุมถันแม้จะหย่อนคล้อยไปบ้าง แต่ก็ยังเต่งตึงชวนมอง ผิวกายนุ่มละเอียด นางมองนางกำนัลที่คุกเข่าอยู่ตาขวาง จึงใช้เป็นที่ระบายโทสะ"เอาแส้มา"จินกุ้ยเฟยตวาดเสียงดัง นางกำนัลไม่กล้าขัด รีบเอาแส้มาส่งให้นาง"โบยมัน..."นางกำนัลผู้เอาแส้มาสะดุ้ง"ข้า...ข้าหรือเพคะ""จะโบยมันแต่โดยดี หรือจะถูกโบยพร้อมมัน..ก็เลือกเอาเอง"นางกำนัลนางนั้นไม่มีทางเลือก จำต้องสะบัดแส้โบยตีเพื่อน เสียงกรีดร้องดังลั่นตำหนัก"เจ้าไร้เรี่ยวแรงหรือไร ไยจึงโบยมันเบานัก ออกแรงให้มากกว่านี้สิ"จินกุ้ยเฟยสั่งเสียงดัง นางกำนัลผู้นั้นไม่กล้าขัดคำสั่ง จึงโบตีเพื่อนสุดแรง เสียงร้องอย่างเจ็บ

หลังจากแก้ไขปัญหาได้แล้ว สีพระพักตร์ฮ่องเต้ค่อยสดชื่นขึ้น ทรงจับมือโอรสองค์โตที่ยืนอยู่ข้าง ๆ"เชียนเอ๋อร์...ครานี้เพราะได้ความฉลาดช่างสังเกตของเจ้า ทำให้สามารถแก้ปัญหาใหญ่นี้ไปได้""ลูกไม่กล้ารับความชอบนี้หรอกพะย่ะค่ะ การแก้ปัญหาครั้งนี้ได้...ล้วนเป็นบุญของชาวประชา ที่มีฮ่องเต้ใส่ใจทุกข์สุขราษฎรเช่นเสด็จพ่อ"ฮ่องเต้ทรงพระสรวลเสียงดัง"เจ้าช่างเข้าใจพูดนัก จริงสิ...อีกไม่กี่วันก็จะถึงวันอภิเษกของเจ้าแล้ว เจ้ากับองค์หญิงได้ทำความสนิทสนมกันแล้วหรือไม่"เหวินเชียนก้มหน้ายิ้มเขิน"พวกเรา...เข้าใจกันดีพะย่ะค่ะ""ดีแล้ว ๆ แม้นี่จะเป็นวิวาห์ที่พ่อแม่กำหนด พ่อก็อยากให้พวกเจ้ามีความรู้สึกที่ดีต่อกัน พ่อรู้ว่าแต่ไหนแต่ไรมาเจ้าไม่เคยพึงใจต่อสตรีนางใด ครานี้ที่ยอมวิวาห์ก็เพราะเห็นแก่บ้านเมือง ลำบากเจ้าแล้วลูกรัก""เสด็จพ่อทรงกล่าวหนักไปแล้ว ข้าไม่ได้ลำบากใจอันใดเลย ที่ไม่เคยพึงใจต่อสตรีนางใด...เพราะข้ายังไม่พบผู้ที่ทำให้ใจข้าหวั่นไหวได้ แต่กับองค์หญิงฉีลู่...ข้าพึงใจพะย่ะค่ะ"ฮ่องเต้สรวลเสียงดังที่เห็นเหวินเชียนหน้าแดง"วิเศษ...วิเศษนัก"เหวินเชียนยิ้ม...เมื่อคิดถึงวันก่อนที่ไปเที่ยวอุทยานด้วยกัน

ณ.วังมรกตทะเลหนันไห่ เทวีกับท่านเจ้าสมุทรนั่งคุยกัน ต่างก็คิดถึงธิดาคนเดียวที่ขึ้นไปอยู่บนเมืองมนุษย์ สององค์ชายมังกรเดินเข้ามาคารวะต่อบิดาและมารดา"เสด็จพ่อ...ข้าอยากขึ้นไปหาน้องสามสักครา"เพ่ยหลงกล่าวขึ้น"ข้าจะไปกับน้องรองด้วยพะย่ะค่ะ ขอเสด็จพ่อทรงอนุญาตด้วย""ตามวันที่เจ้าแม่หนวี่วาบอกไว้ วันพรุ่งนี้น่าจะเป็นวันอภิเษกของฉีลู่แล้วสินะ"ท่านเจ้าสมุทรกล่าว"จริงหรือเพคะ...เช่นนั้น ข้าจะไปกับลูก จะไปหาลู่เอ๋อร์ ไปดูว่านางสุขทุกข์อย่างไรบ้าง"เทวีหนันไห่ก็ร่ำร้องจะไปด้วย"เช่นนั้น...ก็ไปกันทั้งหมดนี่แหละ""จริงหรือเสด็จพ่อ""พ่อก็ห่วงลู่เอ๋อร์ไม่ต่างจากพวกเจ้า พวกเราขึ้นไปพร้อมกันเถิด"แล้วสามพ่อลูกก็คืนร่างเป็นมังกรทะยานออกจากถ้ำ เทวีหนันไห่เป็นนางฟ้า...ไม่ใช่มังกร นางกลายร่างเป็นลูกไฟสีขาว ลอยขึ้นสู่เบื้องบนเช่นกัน ทั้งสี่รอจนมืดค่ำ จึงเดินทางมาหาฉีลู่ดึกแล้ว...แต่ฉีลู่ยังไม่นอน นางลุกออกจากห้องมาเดินเล่นที่สวน เหม่อมองดวงจันทร์คิดถึงบ้าน คิดถึงบิดามารดาและพี่ชายทั้งสอง"เสด็จพ่อ...เสด็จแม่...พี่ใหญ่...พี่รอง ข้าคิดถึงพวกท่านยิ่งนัก พรุ่งนี้ข้าจะอภิเษกกับองค์รัชทายาทเหวินเชียนแล้ว ข

ฮ่องเต้ไม่พอพระทัยต่อมู่ถูเกอเช่นกัน แต่ยังรักษามารยาท ด้วยเป็นงานมงคลขององค์รัชมายาท จึงต้องอดทนต่อความไร้มารยาทของมู่ถูเกองานเลี้ยงฉลองเริ่มขึ้น เจ้าสาวต้องถูกพาไปรอที่ห้องหอ ฉีลู่ขึ้นเกี้ยวกลับตำหนักรัชทายาทพร้อมอาเถา เสี่ยวเซี่ยและองครักษ์ของนางมู่จิ่นที่คับแค้นใจ เพราะไม่มีโอกาสได้ใกล้ชิดตามแผนที่วางไว้ นางรู้ว่าเจ้าสาวต้องกลับมาก่อน จึงบังเกิดความคิดชั่วร้าย เดินมายังห้องที่เหวินเชียนจัดไว้ให้เป็นห้องหอ แต่กลับพบฉินวานถือดาบยืนอยู่หน้าประตู มู่จิ่นชะงัก...ทำใจดีสู้เสือ"แม่นางมู่จิ่น...มาทำอันใดที่นี่""ข้าจะมาดูความเรียบร้อยของห้องหอน่ะสิ"พูดจบก็จะเปิดประตูเข้าไป ยังไม่ทันแตะประตู ก็ถูกฉินวานกางแขนข้างหนึ่งขวางไว้"องค์รัชทายาททรงมีรับสั่งว่า...หากพระชายายังไม่เสด็จมา ห้ามผู้ใดล่วงล้ำเข้าไปในห้องหอ ข้าคงให้เจ้าเข้าไปไม่ได้""บังอาจ...เจ้าเป็นเพียงองครักษ์เล็ก ๆ กลับกล้ามาขวางผู้ดูแลตำหนักหรือ ฮองเฮาทรงรับสั่งให้ข้ามาดูแลที่นี่ มีที่ใดที่ข้าจะเข้าไม่ได้...ถอยไป""ขออภัย...ข้ารับฟังคำสั่งเพียงองค์รัชทายาทเท่านั้น เข้าไม่ได้คือเข้าไม่ได้ เชิญเจ้ากลับไปเถิด หาไม่...ก็อย่าว่าข้าไ