All Chapters of ชายาข้า…คือธิดามังกร: Chapter 51 - Chapter 60

ฉีลู่ใช้เวลาถึง 2 วันในการปรุงยา ในที่สุดก็ปรุงสำเร็จ นางนั่งมองขวดยาอยู่ในห้อง เสี่ยวเซี่ยถือถาดของว่างเดินเข้ามา เห็นนายสาวนั่งมองขวดยาเงียบ ๆ จึงถามขึ้นว่า"องค์หญิง...ทำอันใดอยู่หรือ""ข้าเพิ่งปรุงยาเสร็จ""ห๊ะ!....เสร็จแล้วหรือเพคะ"เสี่ยวเซี่ยหยิบขวดยามาดู และเปิดขวดดม กลิ่นยาหอมกรุ่นโชยขึ้นมา"ไยจึงหอมนัก ยาต้องเหม็นไม่ใช่หรือเพคะ""ข้าใข้ดอกไม้ถึง 7 ชนิดในการปรุงยานี้ ล้วนเป็นดอกไม้มีกลิ่นหอมทั้งสิ้น...ยาก็ต้องหอมสิ"ฉีลู่ดึงขวดยาคืนมา ปิดจุกยาเรียบร้อยก็เก็บใส่ตัวไว้"จะได้ผลหรือเพคะองค์หญิง""ข้าไม่รู้...ต้องลองดู""ห๊ะ!...ท่านปรุงยาทั้งที่ไม่แน่ใจหรือ หากไม่ได้ผลจะทำอย่างไรเพคะ""ต้องได้ผลสิ ข้าใส่น้ำลายของข้าลงไปด้วยนะ""จริงสิ...น้ำลายของท่านสมานแผลได้นี่ เช่นนี้ต้องหายแน่เพคะ"ฉีลู่มองของว่างในถาด"เจ้าห่อขนมนี่ให้ข้าหน่อยสิ ข้าจะเอาไปฝากน้องสี่""เพียงเท่านี้คงไม่พอหรอกเพคะ"เสี่ยวเซี่ยร่ายเวทย์ไปที่ขนม ขนมในจานก็เพิ่มขึ้นมาอีกหลายชิ้น นางเสกกล่องอีกใบมาใส่ขนม ฉีลู่ยิ้ม..."เวทย์เจ้าก้าวหน้าขึ้นไม่น้อยเลยนะ""ข้าหมั่นฝึกฝนทุกวันนะเพคะ""ข้าไปหาน้องสี่ เจ้าไม่ต้องตามมานะ

มู่ถูเกอนั่งคิดหาวิธีลักพาตัวฉีลู่อยู่ในห้อง แต่ดูเหมือนจะไม่ง่ายเลย เพราะมีทหารองครักษ์ล้อมวังอยู่มากกว่าคนของเขา หากลักพาตัวฉีลู่ไป...เหวินเชียนต้องไม่ยอมแน่เย่หลงจี๋เคาะประตูแล้วเดินเข้ามาในห้อง เขาก้มหัวคำนับมู่ถูเกอ"มีอันใดหรือ""ท่านข่าน...เมื่อใดท่านจึงจะกลับแคว้นเรา""ข้ายังไม่บรรลุเป้าหมาย จะกลับได้อย่างไร""ท่านข่าน...เราจะอยู่ที่นี่นานไม่ได้นะขอรับ พระชายาให้ม้าเร็วมาส่งข่าวว่าชายแดนด้านตะวันตกเรากำลังมีปัญหา พวกโจรทะเลทรายเหิมเกริมหนัก...เข้ามาปล้นฆ่าชาวเมืองของเรา"มู่ถูเกอทุบโต๊ะด้วยความโกรธ แม้จะเสียดายฉีลู่ แต่ต้องเห็นบ้านเมืองมาก่อน โจรทะเลทรายพวกนี้อาศัยอยู่ตามถ้ำในทะเลทรายตอนเหนือ พวกมันดุร้ายและเหี้ยมโหดนัก"เย่หลงจี๋...สั่งการลงไป ให้ทหารทุกหน่วยเตรียมพร้อม ข้าจะกลับพรุ่งนี้ ส่งม้าเร็วไปบอกชายาของข้า ให้น้องข้า มู่ถูฮั่น (木圖漢) ยกทัพ 1000 คนก็คงพอ เป็นทัพหน้าไปต้านศึกก่อน แล้วบอกให้แม่ทัพต๋าเอ่อซู (達爾蘇) คุมกำลังพลอีก 1000 คนเป็นทัพหลังตามไป ส่วนเจ้า...สั่งทุกคนให้เก็บของ พรุ่งนี้เช้าตรู่...เราจะกลับถูลู่""ขอรับท่านข่าน"เย่หลงจี๋ก้มหัวรับคำสั่งด้วยความยินดี เขาก

ภายในกระโจมใหญ่ ม่อหลัวข่านนั่งหันหลังให้พวกเขา แม่ทัพเจียงตูและทหารอีก 2 คนยืนอยู่ตรงหน้าม่อหลัวข่าน ฉีลู่เห็นหน้าแม่ทัพเจียงตูก็จำได้ทันที"ที่แท้...มันเป็นคนของม่อหลัวข่านหรือนี่...ช่างตำช้านัก"ฉีลู่คิดในใจ และจ้องแม่ทัพเจียงตูเขม็ง เหวินเชียนก็ขมวดคิ้ว รู้สึกคุ้นหน้าแม่ทัพเจียงตูเช่นกัน"เรียนท่านข่าน...ข้าได้ข่าวมาว่า พวกโจรทะเลทรายบุกเข้าปล้นตามชายแดนแคว้นถูลู่ และกำลังจะรุกเข้าเมืองหลวง มู่ถูเกอรู้เรื่องแล้ว กำลังจะเดินทางกลับแล้วขอรับ""แล้วไยมันจึงรั้งอยู่ที่นี่นานนัก""เขา...หลงรักพระชายาขององค์รัชทายาทแคว้นฮุยหวง ได้ยินว่า...เขาเคยส่งคนไปสู่ขอนาง เมื่อครั้งยังเป็นพระธิดาแคว้นฝานหรง...แต่ถูกปฏิเสธ"ม่อหลัวข่านตบขาตัวเอง"มิน่าเล่า...เขาถึงหาเรื่องท้าทายองค์รัชทายาทในงานเลี้ยง จะว่าไป... นางก็งดงามน่าหลงใหลจริง ๆ ไม่คิดว่ามู่ถูเกอก็เป็นนักรักกับเขาด้วย ข้าคิดว่านอกจากสุรากับการรบ เขาจะไม่สนใจสิ่งใดเสียอีก""ครานี้เขาต้องไปจัดการเรื่องชายแดนแล้ว คงอีกนานกว่าจะกลับมาวุ่นวายได้อีก หรือเราจะช่วยตีตลบแคว้นถูลู่ดีขอรับ""อืม...นับเป็นความคิดที่ดี แต่ทัพเรายังไม่พร้อม หากมู่ถูเกอเก

ประชุมเสร็จ...เหวินเชียนกับฉีลู่ก็จูงมือเดินออกมาด้วยกัน เกาเฟยเดินตามมาเอาเรื่อง นางมาดักหน้าพวกเขาด้วยใบหน้าถมึงทึง"องค์รัชทายาท...ข้าไม่เข้าใจ ท่านก็รู้ว่าองค์หญิงสี่รูปโฉมไม่ปกติ ไยท่านจึงยังคิดจะให้นางอภิเษกกับองค์ชายตงหยาง ท่านคิดจะทำให้แคว้นเราอับอายหรือ""พระสนม...ข้าขอถามสักคำ ท่านได้พบหน้าน้องสี่บ้างหรือไม่ ไยจึงมั่นใจนักว่าน้องสี่จะอภิเษกไม่ได้"เหวินเชียนกล่าวเสียงเข้ม"ก็...เขารู้กันทั้งวัง ว่าใบหน้าองค์หญิงสี่เป็นเช่นไร แม้แต่หมอหลวงยังไร้ทางรักษา แม้ข้าจะไม่ได้เห็นหน้านางมานาน...ข้าก็รู้ นางเก็บตัวอยู่แต่ในตำหนัก ไม่ออกมาพบปะผู้คน...มิใช่เพราะอับอายโฉมของตนหรือ"เกาเฟยกล่าวแก้ตัว"ดูท่านมั่นใจจริงนะ ใบหน้านางเพียงถูกน้ำร้อนลวก รักษาไมยากเสียหน่อย ข้าไปพบน้องสี่มาแล้ว ก็เห็นนางยังคงงดงาม ไม่เห็นจะอัปลักษณ์ที่ใดเลยนะเพคะ"ฉีลู่ยิ้มท้าทาย"เป็นไปไม่ได้...""มีอันใดเป็นไปไม่ได้ หรือว่า...ท่านรู้ว่าใบหน้าน้องสี่ไม่ได้ถูกน้ำร้อนลวกจริง"ฉีลู่ถามเสียงคาดคั้น"ข้า...ก็แต่คาดเดาจากคำพูดผู้อื่น ข้าจะรู้ได้อย่างไรว่าหน้าองค์หญิงสี่เป็นอย่างไร""เมื่อไม่รู้...ก็ไม่ต้องมาคัดค้าน เร

อาหลางหรือชิงวากับเสี่ยวเซี่ยมาเฝ้าดูแลเหวินหงที่ตำหนัก ตามคำสั่งของเหวินเชียนกับฉีลู่ ดึกดื่นคืนนั้น...มีชายแต่งชุดดำหลายคนบุกเข้ามาที่ตำหนัก สังหารขันทีไปสองคนพวกมันอุกอาจบุกเข้าถึงห้องชั้นในที่เป็นห้องพักส่วนตัวของเหวินหง เสี่ยวเซี่ยแปลงร่างเป็นเหวินหงนอนห่มผ้าอยู่บนเตียง พวกมันย่องเงียบเข้ามากระชากผ้าห่มออก และยกดาบขึ้นหมายจะจ้วงแทงอาหลางปรากฏตัวขึ้นขวางหน้าพวกมันในสภาพครึ่งคนครึ่งกบ เหล่าชายชุดดำผงะหงายตกใจ เสี่ยวเซี่ยก็ลุกขึ้นมาจากเตียง ในสภาพตัวเป็นคน แต่มีหัวเป็นปลา"คิดจะลอบสังหารข้าหรือ"ปากปลาพะงาบ ๆ พูดเป็นภาษามนุษย์"ไม่คิดว่าคืนนี้จะมีคนมาให้กินมากมายปานนี้ ข้าคงอิ่มไปอีกนาน"ชิงวาหัวเราะเสียงแหลม ชายเหล่านั้นหวาดกลัวจนหัวใจแทบจะหยุดเต้น ชายคนหนึ่งฝืนจะสู้ เขายกดาบขึ้นฟันชิงวา แต่ดาบพอกระทบถูกตัวชิงวาก็หักสะบั้น"ห๊า!....ฟันไม่เข้า"ชายคนนั้นดวงตาเบิกโพลง คนอื่น ๆ ก็เงื้อดาบจะฟันบ้าง แต่ถูกชิงวาปัดทิ้ง และเอาดาบมาหักเล่น เสี่ยวเซี่ยยืดแขนเสื้อออกไปเป็นผ้ายาว รัดชายคนหนึ่งแล้วยกขึ้นสูง คนที่เหลือกลัวจนสุดขีด หันหลังวิ่งร้องโวยวายออกไปจากห้อง ชายที่ถูกเสี่ยวเซี่ยจับก็ดิ้