All Chapters of ชายาข้า…คือธิดามังกร: Chapter 11 - Chapter 20

ขบวนมาหยุดลงที่ริมฝั่งลำธารอันเงียบสงบ บรรยากาศร่มรื่นน่าพัก หัวหน้าองครักษ์จำต้องหยุดพักที่นี่ตามคำสั่งของฉีลู่ กระโจมชั่วคราวถูกกางขึ้นเป็นที่พักให้ฉีลู่และนางกำนัล ทุกคนล้วนเหน็ดเหนื่อยจากการเดินทาง ได้มาพักในที่ร่มรื่นงดงามเช่นนี้ ก็ยินดีจนลืมความน่ากลัวที่เล่าลือไปองครักษ์ช่วยกันก่อกองไฟเพื่อหุงหาอาหาร และขับไล่สัตว์ร้าย หัวหน้าองครักษ์เดินตรวจดูความเรียบร้อยโดยรอบ...ทุกอย่างสงบเงียบดี"ท่านหัวหน้า...เราพักค้างแรมที่นี่จะดีหรือขอรับ ท่านไม่เคยได้ยินเรื่องเล่าลือหรือไร"ลูกน้องคนหนึ่งถามเขา"องค์หญิงประสงค์จะพักที่นี่ ข้าไม่อาจขัดพระทัยได้ เท่าที่ดู...ที่นี่สงบเงียบ ซ้ำทิวทัศน์ยังงดงามนัก คำเล่าลืออาจไม่เป็นจริงก็ได้ เจ้าก็อย่าพูดมากไป""ขอรับ...ข้าก็เห็นจริงอย่างท่านว่า ที่นี่งดงามร่มรื่นน่าพักนัก""อื้ม...คืนนี้จัดเวรยามให้ดี เราต้องดูแลทุกสิ่งให้เรียบร้อย""ขอรับ...ท่านหัวหน้า"หัวหน้าองครักษ์และลูกน้องดูจนแน่ใจแล้วว่าปลอดภัย ก็กลับมานั่งพักและกินอาหารเย็นกับทุกคน อาเถานำอาหารไปให้ฉีลู่ในกระโจม เมื่อกินอาหารกันเรียบร้อยแล้ว ทุกคนก็แยกย้ายกันพักผ่อนและเฝ้าเวรดึกแล้ว...ฉีลู่ออก

เหวินเชียนจูงฉีลู่มายืนตรงหน้าฮ่องเต้และฮองเฮา ฉีลู่คุกเข่าประสานมือคารวะอย่างอ่อนหวาน"ฉีลู่แห่งฝานหรง ขอถวายบังคมฮ่องเต้และฮองเฮา ขอให้ทั้งสองพระองค์ทรงพระเจริญเพคะ""ลุกขึ้นเถิดหลานสาว ไม่พบเจ้านานปี...เจ้าเติบใหญ่งดงามปานนี้ พ่อแม่เจ้าสบายดีหรือ"อาเถาพยุงฉีลู่ลุกขึ้น"เสด็จพ่อเสด็จแม่สบายดีเพคะ"ฮ่องเต้ยิ้มพอพระทัย แนะนำรัชทายาทให้นางรู้จัก"ผู้นี้คือโอรสองค์โตของข้า เป็นรัชทายาทแห่งแคว้น...ชื่อเหวินเชียน พวกเจ้าจงทำความคุ้นเคยกันเสีย"ฉีลู่หันไปสบตากับเหวินเชียน ใบหน้าร้อนวูบวาบด้วยความเขินอาย แต่ก็ประสานมือคารวะเขา"คารวะองค์รัชทายาทเพคะ""องค์หญิงฉีลู่...ยินดีต้อนรับสู่แคว้นเรา""ขอบพระทัย...""องค์หญิง...ข้าชื่อเหวินซิน เป็นองค์ชายรอง ยินดีที่ได้รู้จัก"เหวินซินรีบมาแนะนำตัว เขามองฉีลู่ไม่วางตา ฉีลู่ไม่ชอบสายตาที่เขามอง แต่จำต้องรักษามารยาท นางเพียงค้อมหัวให้เขา"คารวะองค์ชายรอง""ข้าคือองค์ชายสาม ชื่อเหวินซู (文舒) ยินดีต้อนรับนะ"องค์ชายสามเป็นคนร่าเริง เขายิ้มแย้มบอกนาง"ขอบพระทัยองค์ชายสามเพคะ""เอาล่ะจ้ะ...องค์หญิงเดินทางมาไกล ให้นางได้พักผ่อนก่อนเถิด"ฮองเฮาบอกแก่เหล่าองค

ตำหนักขนาดเล็กอันเป็นที่พักชั่วคราว ถูกตกแต่งอย่างงดงาม มีสระบัวอยู่ตรงกลาง ฉีลู่ยิ้มดีใจ นางหาที่พักให้เสี่ยวเซี่ยได้แล้ว อาเถามาช่วยดูแลความเรียบร้อยให้"องค์หญิง...อยากเสวยอันใดไหมเพคะ ทางวังจัดเตรียมขนมหลายอย่างมาถวาย""จริงหรือ...เอามาสิ ข้าอยากกิน""เพคะ"อาเถาคำนับแล้วเดินออกไป ฉีลู่เปิดกระบอกไม้ไผ่ให้เสี่ยวเซี่ยออกมา"องค์หญิง..."เสี่ยวเซี่ยยิ้มร่าเริง มองไปรอบ ๆ ตำหนักเล็ก"ที่นี่น่าอยู่ไม่น้อยนะเพคะ แต่เล็กกว่าวังมรกตมาก""นี่เป็นเพียงที่พักชั่วคราว"ฉีลู่ร่ายเวทย์เปลี่ยนเสื้อผ้าให้เสี่ยวเซี่ย นางหมุนตัวยิ้มดีใจ"นับจากนี้...เจ้าก็มาเป็นคนรับใช้ข้าเช่นเดิม ด้านหลังนี้มีสระบัว...เจ้าใช้พักพิงยามค่ำคืนได้"เสี่ยวเซี่ยย่อตัวคารวะนาง"ขอบพระทัยองค์หญิงเพคะ แต่พวกนางจะไม่สงสัยหรือ""วางใจเถิด...นี่เป็นชุดนางกำนัลของแคว้นฮุยหวง หากพวกฮุยหวงถาม...เจ้าก็บอกว่าเป็นนางกำนัลจากฝานหรง และหากคนฝานหรงถาม เจ้าก็บอกว่าเป็นนางกำนัลของที่นี่ เห็นหรือไม่...ง่ายจะตาย""องค์หญิงฉลาดจริง ๆ""เดี๋ยวอาเถาจะเอาขนมมาให้ข้า เจ้าก็อยู่กินขนมกับข้านะ""เพคะ..."พูดยังไม่ทันขาดคำ อาเถากับนางกำนัลก็ยกขนม

เมื่อได้เวลาฤกษ์ยามที่ดี...ฮ่องเต้ ไทเฮา ฮองเฮา และเหล่านางสนมก็เข้ามาในห้องที่จัดเลี้ยง ทุกคนยืนถวายบังคม เหวินเชียนแต่งกายด้วยชุดสีฟ้าสดใส เขาหล่อเหลาสง่างามนัก ฉีลู่เข้ามาเป็นคนสุดท้าย ส่วนพวกผู้ที่ติดตามมาจากแคว้นฝานหรง ได้รับเลี้ยงอยู่ภายนอกทุกคนต่างก็ตะลึงในความงามของนาง บ้างนึกชม บ้างนึกริษยา เฉิงฉินได้เห็นหน้าฉีลู่ถึงกับอึ้งไป"นี่หรือองค์หญิงแคว้นฝานหรง ช่างงามสมคำเล่าลือจริง ๆ"เฉิงฉินถอนใจ แอบชำเลืองมองสวามีที่จ้องฉีลู่ไม่วางตา เหวินซินมองเหวินเชียนเดินไปหาฉีลู่ และพานางมานั่งด้วยกัน เหวินซินรู้สึกขัดลูกตา จึงเมินหน้าไม่มอง องค์ชายสามเหวินซูเดินมานั่งโต๊ะข้าง ๆ แต่ไม่ได้ทักพี่ชายและพี่สะใภ้รอง"ทุกท่าน...ข้าจัดงานเลี้ยงนี้ขึ้นเพื่อต้อนรับองค์หญิงฉีลู่แห่งฝานหรง และเป็นว่าที่พระชายาของรัชทายาทเหวินเชียนด้วย เชิญพวกท่านดื่มกินกันตามสบาย"ฮ่องเต้ตตรัสกับทุกคน เหล่าขันทีและนางกำนัลของห้องเครื่องเสวย...ยกสำรับอาหารออกมาให้ทุกคน ขันทีเอาป้านและจอกสุรามาวางให้ทุกโต๊ะ และรินเหล้าใส่จอกให้ เหวินเชียนเอาจอกเหล้ายื่นให้ฉีลู่ แต่นางส่ายหัว"ขออภัย...ข้าดื่มไม่เป็น""เช่นนั้น...เจ้าก็ถ

ข่าวการวิวาห์ขององค์รัชทายาทกับองค์หญิงแห่งแคว้นฝานหรง ได้ป่าวประกาศให้ประชาชนได้รู้ทั่วกัน ต่างก็จัดเตรียมตกแต่งบ้านเรือนเพื่อเฉลิมฉลองงานนี้ในตำหนักของรัชทายาทก็วุ่นวายกับการตกแต่งเรือนหอ และซ่อมแซมส่วนที่ชำรุด มู่จิ่น (木槿) เป็นคนของฮองเฮาที่ให้มาดูแลตำหนักรัชทายาทนางวางท่าปั้นปึ่งเย่อหยิ่ง แต่จะยิ้มแย้มเจรจาอ่อนหวานกับเหวินเชียนเท่านั้น มู่จิ่นนั่งจิบชากินขนมดูนางกำนัลและขันทีปัดกวาดเช็ดถูตำหนัก"ท่านมู่จิ่น...ในห้องหอตกแต่งเสร็จแล้วค่ะ""อื้ม...เสร็จแล้วก็ไปทำงานอื่นสิ""เอ้อ...ท่านจะไม่ไปตรวจดูหน่อยหรือคะ...""เสร็จก็คือเสร็จ มีอันใดต้องดู"มู่จิ่นทำท่าไม่แยแส นั่งจิบน้ำชาเฉย มีสาวใช้อีกคนวิ่งเข้ามาหา"ท่านมู่จิ่นคะ...องค์รัชทายาทเสด็จกลับมาแล้วค่ะ กำลังทอดพระเนตรห้องหอ...""อะไรนะ...ไยจึงเสด็จกลับมาเร็วนัก"มู่จิ่นลุกขึ้นเอามือแตะผม ขยับเสื้อผ้าให้เรียบร้อย เดินตัวปลิวไปที่ห้องหอ แต่ยังไม่ทันจะถึงประตูห้อง ก็ได้ยินเสียงเกรี้ยวกราดตวาดออกมา"ของน่าเกลียดเช่นนี้...ไยเอามาตกแต่งห้องหอของข้า เอาออกไปทิ้งให้หมด ตรงนี้ด้วย...ตรงนั้นด้วย"เหล่าขันทีและนางกำนัลวิ่งรื้อของแต่งห้องกันวุ