All Chapters of ชายาข้า…คือธิดามังกร: Chapter 31 - Chapter 40

เหวินเชียนพาฉีลู่มาส่งที่ห้อง เขาเปิดตู้หยิบเสื้อผ้า 2-3 ชุดมาเตรียมไว้"เจ้ารีบเข้านอนเถิด...พรุ่งนี้เราสองคนต้องไปถวายพระพรแต่เช้า"ยังไม่ทันที่ฉีลู่จะตอบ หูของฉีลู่กับเหวินเชียนก็ได้ยินเสียงกุกกักเบา ๆ บนหลังคา เขายกมือขึ้นห้ามไม่ให้นางพูด เดินมาเอาจอกใบหนึ่ง เปิดประตูออกจากห้อง และปาขึ้นไปบนหลังคา"โอ๊ย!..."เสียงร้องทำให้รู้ว่าจอกใบนั้นกระแทกถูกคนร้าย ฉีลู่วิ่งตามออกมาดูด้วย ทั้งคู่ได้ยินเสียงชายเสื้อปะทะลม คนร้ายได้อาศัยความมืดหนีหายไปเสียแล้ว เหวินเชียนขมวดคิ้วจนหน้ายุ่ง"มันเป็นผู้ใดกันเพคะ"เหวินเชียนส่ายหน้า"เสียดายที่ไม่เห็นหน้ามัน""ช่างอุกอาจนัก...เป็นใครกันนะ กล้าบุกตำหนักรัชทายาทเชียวหรือ"ฉีลู่คิดสงสัยในใจ เหวินเชียนพานางกลับเข้าห้อง และปิดประตูใส่กลอนแน่นหนา"เสด็จพี่...ท่านคิดว่าพวกมันคือผู้ใดกันเพคะ""วันนี้มีแขกต่างแคว้นมาร่วมงานเรามากมาย อาจเป็นผู้ใดผู้หนึ่งในนี้ ข้าสงสัยคนผู้หนึ่ง...แต่ไม่กล้ายืนยัน""มันจะมาทำอันใดเพคะ""คงมาดูลาดเลาบางอย่าง เจ้าอย่าได้กังวลเลย...คืนนี้คงไม่มีอันใดแล้ว เจ้าเข้านอนเถิด...ข้าก็จะไปนอนแล้วเช่นกัน"ฉีลู่พยักหน้า เหวินเชียนหอบเอาเสื้

แต่พอเหวินเชียนกับฉีลู่เดินมาถึงหน้าห้อง ก็พบมู่จินมาคุกเข่ารอ ฉินวานถือดาบยืนกอดอกอยู่หน้าตำหนัก ฉีลู่มองมู่จิ่นนิ่ง เหวินเชียนขมวดคิ้วไม่พอใจ มู่จิ่นส่งสายตาอ้อนมองมาที่เขา"คารวะองค์รัชทายาท...และพระชายาเพคะ"มู่จิ่นกล่าวตอนท้ายด้วยเสียงแผ่วเบา คล้ายไม่เต็มใจ"ไยมาอยู่ตรงนี้ เมื่อครู่ไยไม่มาถวายพระพรต่อพระชายา""เอ้อ...ข้ามัวแต่ทำงาน จึงไม่ทราบ ขอองค์รัชทายาทและพระชายาโปรดอภัยด้วยเพคะ""ช่างเถิด...ข้าคร้านจะต่อความกับเจ้า บัดนี้ตำหนักข้ามีพระชายาแล้ว จึงไม่ต้องให้เจ้ามาดูแลอีก ไปเก็บข้าวของให้เรียบร้อย ข้าจะให้คนไปส่งที่ตำหนักฮองเฮา"มู่จิ่นตกใจเงยหน้าขึ้นมอง"องค์รัชทายาท ไยจึงเสือกไสข้าเช่นนี้ ข้าทำสิ่งใดผิดหรือเพคะ""เสด็จแม่ให้เจ้ามาช่วยข้าดูแลตำหนัก เพราะข้ายังไม่มีชายา เรื่องนี้ข้าเข้าใจดี แต่บัดนี้ข้าอภิเษกกับพระชายาแล้ว ตำหนักนี้ก็ไม่จำเป็นให้เจ้าดูแลอีก ข้าจึงส่งเจ้าคืนเสด็จแม่...มีอันใดไม่ถูกต้องหรือ"มู่จิ่นนิ่งอึ้งกล่าวอะไรไม่ออก ความหวังจะได้เป็นสนมของรัชทายาทดับไปเสียสิ้น ฉีลู่หันไปกล่าวกับอาเถา"อาเถา...ให้เสี่ยวเซี่ยไปกับข้าก็พอ เจ้าอยู่ดูแลที่นี่แทนข้า จัดการทุกอย่

ฉีลู่มองชายปากกล้าที่โต้ตอบกับนาง ก็คิดว่าชายคนนี้น่าจะจงใจมาเพื่อเป็นหัวหน้าองครักษ์"เจ้า...มาเข้ากององครักษ์เพื่อจุดประสงค์ใดกันแน่ เอ๊...หรือว่า...พวกเจ้าถูกใครจ้างมาหรือไม่นะ""ท่าน...ถึงจะเป็นพระชายา ก็ใช่ว่าจะปรักปรำพวกข้าโดยไร้หลักฐานเช่นนี้ได้นะ""ข้าไม่เคยปรักปรำผู้ใด อยากได้หลักฐานหรือ..."ฉีลู่ยิ้ม จับแขนชายคนนั้นบีบอย่างแรง แต่คนภายนอกเห็นแค่ว่านางแตะแขนชายผู้นั้น เขาร้องลั่นอย่างเจ็บปวด มืออีกข้างสะบัดมีดออกมาจากแขนเสื้อจะโจมตีฉีลู่ เหวินเชียนเห็นก็ใช้สันมือสับไปที่ข้อมือข้างที่ถือมีดอย่างรวดเร็ว เป็นผลให้ชายคนนั้นข้อมือหัก"โอ๊ย!...มือข้า"ชายคนนั้นมีดตกจากมือ ร้องลั่นด้วยความเจ็บ ไม่มีใครทันเห็นว่าเกิดอะไรขึ้น เหล่าเจ้าแคว้น ฮ่องเต้และสององค์ชายตกใจจนลุกขึ้นยืน ชายอีก 4 คนต่างก็ตกใจจนหน้าซีด รีบคุกเข่าลงขอขมา"โปรดอภัยให้ข้าด้วยเถิด ข้าแค่อยากมีที่อยู่ที่กิน และมีเบี้ยหวัดใช้ หาได้มีเจตนาร้ายไม่""บ้านข้ายากจน...ข้าอยากเป็นหัวหน้าเพื่อปากท้องของครอบครัว""โปรดไว้ชีวิตพวกเราด้วย"ชายทั้ง 4 คุกเข่าร้องขอชีวิต เหวินซูวิ่งลงมายืนเคียงข้างพี่ชาย"พี่ใหญ่...อาซ้อ พวกท่านบาดเ

แม่นมผิงเลี้ยงเหวินหงมาแต่น้อย นางรู้ว่าที่เหวินหงทำเช่นนี้เพราะริษยาในความงามของฉีลู่ แม้จะรู้ว่าการทำร้ายพระชายาเป็นเรื่องใหญ่ ต้องถูกลงโทษอย่างหนัก...นางก็ยอม"บาวสมควรตาย...ขอพระชายาโปรดอภัยด้วยเพคะ"แม่นมผิงคุกเข่าโขกหัวไม่หยุด"ลุกขึ้นเถิด...อยาได้ทำเช่นนี้"ฉีลูสงสารนางที่ชราแล้ว ต้องมาโขกหัวจนเลือดอาบ เหวินเชียนกล่าวเสียงเข้มกับแม่นมผิง"พอแล้ว...แม่นมผิง นี่หาใช่ความผิดของเจ้าไม่ ข้ารู้ว่าเจ้าไม่ตั้งใจ เจ้าเพียงมัวเมารักแบบผิด ๆ""องค์รัชทายาท..."เหวินเชียนก็เห็นเหวินหงกระแทกแขนของแม่นมผิง จึงนึกตำหนิน้องสาว"พี่ใหญ่...ข้าต้องขออภัยแทนแม่นมผิงด้วย นางแก่แล้ว มือไม้ย่อมอ่อนแรงเป็นธรรมดา หวังว่าอาซ้อจะไม่ถือสานะเพคะ""น้องสี่...เจ้าทำอันใดย่อมรู้อยู่แก่ใจดี เจ้าจะให้แม่่นมผิงรับโทษแทนหรือ""พี่ใหญ่...ท่านจะโทษว่าเป็นความผิดของข้าหรือ คนที่ทำชาหกรดมืออาซ้อคือแม่นมผิงนะ""อย่าคิดว่าพี่ไม่เห็นเจ้ากระแทกแขนแม่นมผิงนะ แม่นมผิงเลี้ยงดูเจ้ามาหลายปี ไยเจ้าจึงใจดำให้นางรับโทษแทนเช่นนี้"เหวินหงมองพี่ชายคนโตอย่างน้อยใจ"พี่ใหญ่...ท่านตำหนิข้าหรือ ท่านเคยเอ็นดูข้า ไม่ว่าข้าทำผิดเรื่องใด.

งานเลี้ยงอำลาเหล่าเจ้าแคว้นในคืนนั้น ฉีลู่แต่งกายงดงามมาร่วมงานด้วย ฮ่องเต้และฮองเฮาเสด็จมาด้วยกัน พร้อมเหล่าพระสนมทั้ง 11 นาง ขาดเพียงจินกุ้ยเฟย ไต้กุ้ยเหรินแต่งกายโดดเด่นข่มสนมทุกคนวันนี้มู่จิ่นแต่งกายงดงามติดตามฮองเฮามาด้วย เหวินเชียนเมินหน้าไม่มองนาง มู่จิ่นพยายามจะสบตาและยิ้มให้ แต่เหวินเชียนมองและยิ้มให้เพียงฉีลู่เท่านั้นทุกคนร่วมดื่มกินและพูดคุยกันเสียงดัง มู่ถูเกอสายตาจับจ้องฉีลู่ไม่วางตา เขาดื่มเหล้าราวกับดื่มน้ำ ไม่แตะกับแกล้มเลยสักคำ"ท่านข่าน...ดูท่านจะพึงใจพระชายาขององค์รัชทายาทกระมัง จึงเฝ้ามองไม่วางตา"เจ้าแคว้นเล็ก ๆ ทางใต้เอ่ยกับมู่ถูเกอ เขาสังเกตเห็นมู่ถูเกอจ้องมองฉีลู่ตั้งแต่นางก้าวเข้ามาแล้ว และจ้องมองไม่วางตา"สตรีงามยอมควรค่าแก่การมอง""แต่สตรีนางนี้เป็นถึงพระชายารัชทายาทแห่งแคว้นเชียวนะ""เฮอะ!...สตรีต่อให้สูงส่งปานใด ก็ล้วนเกิดมาเพื่อให้บุรุษชื่นชม"เจ้าแคว้นแดนใต้หัวเราะหึ ๆ ยกจอกเหล้าขึ้นดื่ม แม้จะเห็นด้วยแต่ก็ไม่กล่าวอะไรออกมาเหวินเชียนเห็นว่ามู่ถูเกอจ้องแต่ชายาของเขา ก็รู้สึกขุ่นเคืองนัก ฉีลู่ก็รู้ว่ามู่ถูเกอมองนางอยู่ ครั้นหันไปมองหน้าเหวินเชียน ก็เห็นว