All Chapters of ชายาข้า…คือธิดามังกร: Chapter 41 - Chapter 50

ในพระตำหนัก...ฮ่องเต้ประทับรอไต้กุ้ยเหริน เพราะได้ยินเสียงเอะอะจึงให้อี้กงกงออกไปดู อี้กงกงนำพระสนมทั้งสองเข้ามา จินกุ้ยเฟยพอเห็นพระพักตร์ฮ่องเต้...ก็บีบน้ำตา"ฝ่าบาทเพคะ...ข้าเจ็บเหลือเกิน""กุ้ยเฟย...เจ้าเป็นอันใด"ฮ่องเต้ตกใจที่เห็นนางเหมือนจะบาดเจ็บ จินกุ้ยเฟยทำมารยา...ถลาเข้าสู่อ้อมกอดของฮ่องเต้"ไต้กุ้ยเหรินถือตัวว่าเป็นคนโปรดของฝ่าบาท นางไม่เห็นข้าผู้เป็นกุ้ยเฟยอยู่ในสายตา ให้คนชนคามหามของข้าจนตกลงมา แล้วนางก็แสร้งตกลงมาด้วย...เพื่อใส่ความข้าเพคะ"จินกุ้ยเฟยบีบน้ำตาขอความเห็นใจ ฮ่องเตต้พระพักตร์บึ้งตึง ไต้กุ้ยเหรินเจ็บจริงจึงเดินช้า กว่าจะมาถึงก็ถูกจินกุ้ยเฟยใส่ความไปแล้ว จินกุ้ยเฟยทำหน้าเยาะเย้ยนางไต้กุ้ยเหรินไร้ประสบการณ์ เพิ่งจะเข้าวังมาไม่นานก็ได้เป็นคนโปรดเสียแล้ว จึงวางตัวเย่อหยิ่งสูงส่ง ไม่เกรงกลัวใคร นางได้ยินจินกุ้ยเฟยกล่าวฟ้องฮ่องเต้ พอเห็นจินกุ้ยเฟยทำหน้าเยาะเย้ย...ก็ชี้หน้านาง"เจ้า...อยู่ต่อหน้าฝ่าบาทยังกล้าทำมารยาใส่ร้ายข้าหรือ""บังอาจ..."ฮ่องเต้ประคองจินกุ้ยเฟย ตวาดไต้กุ้ยเหรินเสียงดัง นางคุกเข่าทั้งที่เจ็บไปทั้งตัว"ฝะ...ฝ่าบาท อย่าทรงเชื่อนางนะเพคะ นางใส่ร้า

ไทเฮาทรงกริ้วหนักตั้งแต่ที่ฉีลู่เดินออกไปโดยไม่กล่าวอะไร ทรงไม่พอพระทัยฮ่องเต้กับฮองเฮามาก"พวกเจ้ากล่าวอันใด ยังเห็นข้าอยู่ในสายตาหรือไม่ คิดบังคับใจเชียนเอ๋อร์...ทำร้ายจิตใจองค์หญิงฉีลู่ พวกเจ้าถามข้าแล้วหรือไม่"ไทเฮาตรัสเสียงดังแล้วทรงไอออกมาไม่หยุด ฮ่องเต้จะมาประคอง แต่ถูกพระนางปัดทิ้ง เหวินเชียนมานั่งกอดพระนาง และช่วยลูบพระอุระให้"เสด็จย่าอย่าทรงกริ้ว เดี๋ยวจะสะเทือนพระวรกายนะพะย่ะค่ะ"เชียนเอ๋อร์...เจ้าไม่ต้องห่วงย่า รีบตามชายาเจ้าไปเถิด...ไปปลอบใจนาง""พะย่ะค่ะเสด็จย่า"เหวินเชียนหอมแก้มไทเฮา แล้วรีบเดินออกไป ตอนเดินผ่านมู่จิ่น เขาไม่แม้แต่จะปรายตามอง ทำให้น้ำตาที่กลั้นไว้ไหลออกมา แต่ต้องรีบเช็ดไม่ให้ใครเห็น ไทเฮาชี้พระพักตร์ฮ่องเต้และฮองเฮา"ฮ่องเต้...เจ้ามีสนมมากมาย แล้วเจ้าหาความสุขได้หรือไม่ เจ้าดูแลลูกเมียของเจ้าทั่วถึงหรือไม่ คนได้ใหม่ลืมเก่าเช่นเจ้า...ย่อมพึงใจจะรับสนมใหม่อยู่เสมอ แต่ไม่ใช่เชียนเอ๋อร์ เขาไม่เคยพึงใจสตรีนางใด แต่กลับยอมอภิเษกกับองค์หญิงฉีลู่โดยไร้เงื่อนไข พวกเจ้ามองไม่ออกหรือ...ว่าเขาพึงใจองค์หญิงฉีลู่ปานใด ข้าจะบอกพวกเจ้าสองคนไว้นะ หากเชียนเอ๋่อร์ไม่ปร

ฉีลู่เห็นเหวินเชียนออกไปแล้ว ก็ลอยตามออกมา แล้วรีบเข้าร่างตนเอง พอเหวินเชียนออกมา ฉีลู่ก็ลุกเดินยิ้มมาหาเขา"พบเจออันใดไหมเพคะ""เจอสิ...เจ้าดูเองเถิด"ฉีลู่มองพวกขันทียกข้าวของที่ค้นได้จากห้องหมอเว่ยออกมากอง อี้กงกงมองหมอเว่ยด้วยสายตาเย็นชา"ของเหล่านี้ค้นเจอจากห้องเจ้า บอกมา...เจ้าเป็นเพียงผู้ดูแลโสม ไยจึงมีเงินมากมายปานนี้ คงเอาโสมแพงไปขาย แล้วซื้อของถูกมาสับเปลี่ยนใช่หรือไม่ ทางที่ดี...เจ้าจงรีบสารภาพมาเสีย"อี้กงกงตวาดเสียงดัง หมอเว่ยรีบคุกเข่าลงกับพื้น...ปฏิเสธเสียงสั่น"โสม...โสมเหล่านี้ข้าซื้อมาไว้กินเอง ข้า...ข้าไม่เคยทุจริต เงินนี่เป็นเงินเก็บทั้งชีวิตของข้า องค์รัชทายาท พระชายา ท่านอี้กงกง ได้โปรดให้ความเป็นธรรมแก่ข้าด้วยเถิด"หมอเว่ยก้มกราบศีรษะจรดพื้น"เสด็จพี่...ข้ามีเรื่องอยากถามหมอเว่ยสักหน่อยเพคะ""เอาสิ...เจ้าอยากถามสิ่งใดก็ถามได้เลย""ขอบพระทัยเพคะ"ฉีลู่ยิ้มหวานให้เหวินเชียน แล้วหันมาถามหมอเว่ย"เจ้าบอกว่า...ซื้อโสมมากินเองหรือ เช่นนั้นเจ้าคงรู้สรรพคุณของโสมนี่ดีสินะ...ท่านหมอเว่ย"ฉีลู่เดินมาดูห่อโสมบนโต๊ะ"ทูลพระชายา ขึ้น...ขึ้นชื่อว่าโสม ย่อมมีสรรพคุณในการบำรุงร

เหวินเชียนเห็นนางจ้องตาแป๋ว ก็ยิ้มเอ็นดู ค่อย ๆ เล่าเรื่องราวต่าง ๆ ออกมาให้ฟัง"เมื่อหลายเดือนก่อนหน้าที่เจ้าจะมา ฉินวานจับคนส่งสาส์นลับได้ผู้หนึ่ง แต่ยังไม่ทันไต่สวน..มันก็ถูกลอบสังหารเสียก่อน""สาส์นลับอันใดเพคะ""สาส์นลับของคนขายชาติ ที่แอบติดต่อกับเผ่านอกด่าน หวังจะมายึดแคว้นฮุยหวงของเราอย่างลับ ๆ""ผู้ใดทำเช่นนี้กัน ช่างต่ำช้านัก แล้วเสด็จพี่ทำอย่างไรเพคะ ได้ทูลต่อเสด็จพ่อหรือไม่""ทูลสิ...ข้าทูลต่อเสด็จพ่อแล้ว พระองค์ให้ข้าแอบสืบเงียบ ๆ ข้าจึงส่งฉินวานออกไปสืบเรื่องนี้ที่นอกวัง โดยบอกทุกคนว่าเขาลากลับบ้าน ส่วนข้าก็คอยหาข่าวในวัง ฉินวานกลับมาก่อนงานอภิเษกของเรา เขานำรายชื่อคนกลุ่มหนึ่งมาให้ข้า""เป็นรายชื่อของผู้ต้องสงสัยใช่หรือไม่เพคะ""ใช่...แต่น่าแปลก รายชื่อเหล่านั้นล้วนเป็นขุนนางชั้นผู้น้อย ฉินวานบอกว่า...คนส่งสารส่วนใหญ่จะเป็นชาวบ้านธรรมดา พอเสร็จงานก็จะถูกปิดปาก ทำให้สืบอะไรไม่ได้มาก""อืม...พวกมันฉลาดจริง ๆ""ข้าไม่เข้าใจ...ไยผู้ที่ร่วมมือกับพวกคนนอกด่าน ไยจึงเป็นเพียงข้าราชการชั้นผู้น้อยกันนะ""แล้วท่านรู้หรือไม่...เป็นคนนอกด่านชนเผ่าใดเพคะ"เหวินเชียนส่ายหัวสีหน้ากลัดก

ฉีลู่กับเสี่ยวเซี่ยไปผูกมิตรกับทุกตำหนักมาแล้ว และสืบหาข่าวคราวพวกกบฎด้วย แต่ก็ยังไม่ได้เบาะแสอะไรเพิ่มเติม วันนี้จึงมาที่ตำหนักองค์หญิงเหวินหง เสี่ยวเซี่ยถือขนมมาด้วยหนึ่งกล่อง แม่นมผิงเดินออกมาพบ ก็รีบมาคารวะฉีลู่"คารวะพระชายา ขออภัยที่ออกมาต้อนรับช้าเพคะ"ฉีลู่ประคองแม่นมผิงขึ้นมา"แม่นมผิง...ไม่ต้องมากพิธี ข้าเอาขนมมาเยี่ยมน้องสี่""พระชายาทรงเมตตานัก หากองค์หญิงรู้...ต้องดีพระทัยแน่ ทูลเชิญพระชายาเพคะ"แม่นมผิงเดินนำฉีลู่และเสี่ยวเซี่ยเข้าไปด้านในตำหนัก ฉีลู่มองไปรอบ ๆ นอกจากสวนที่สวยงามแล้ว ที่นี่ก็ดูไม่มีอะไรน่าสนใจเลย เหวินหงนั่งอยู่ในห้อง แม่นมผิงเดินเข้าไปบอกนาง"องค์หญิง...พระชายารัชทายาทเสด็จมาเพคะ""หา!...อาซ้อใหญ่มาหรือ"เหวินหงรีบลุกขึ้นมา จะย่อตัวคำนับฉีลู่ แต่นางจับแขนห้ามไว้เสียก่อน"น้องสี่...ตามสบายเถิด""อาซ้อ...ข้าไม่คิดว่าท่านจะมาเยี่ยมข้าอีก พี่ใหญ่เล่า...ไม่ได้มาด้วยหรือเพคะ""เสด็จพี่เข้าวังแต่เช้า ข้าว่างเลยมาหาเพื่อนคุย""เชิญนั่งเพคะ"เหวินหงจับมือฉีลู่มานั่งด้วยกัน แม่นมผิงกับเสี่ยวเซี่ยเดินออกไป ฉีลู่กับเสี่ยวเซี่ยมองสบตารู้กัน"ข้าขอบคุณอาซ้อ...ที่ไม่ร