All Chapters of ดวงใจแสนเสน่หา: Chapter 11 - Chapter 20

สองอาทิตย์ถัดมาบุปผชาติถูกผู้จัดการเรียกตัวเข้าพบด้วยเรื่องอะไรเธอก็มิอาจทราบได้ เมื่อถึงเวลานัดหมายสาวเฉิ่มจึงรีบเดินมาจากห้องทำงานของตน แล้วมุ่งตรงสู่ห้องผู้จัดการแผนกทันที ก๊อกๆๆ….. “เชิญ!” น้ำเสียงทรงอำนาจกล่าวอนุญาตก้องกังวาน จนคนที่เฝ้ารออยู่หน้าห้องถึงกับสะดุ้งเฮือกด้วยความตกใจระคนประหม่า ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นหนามีแววกังวลกับการโดนเรียกตัวเข้าพบในวันนี้“สวัสดีค่ะผู้จัดการ” หญิงสาวเอ่ยทักทายผู้บังคับบัญชาทันที “สวัสดีครับคุณบุปผชาติ เชิญนั่งก่อน” น้ำเสียงของอีกฝ่ายฟังดูนุ่มหูมีแววสุภาพและปรานี แต่แฝงไปด้วยความน่าเกรงขาม ไม่ได้น่ากลัวอย่างที่เธอคิด บุปผชาติจึงลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก“ผู้จัดการเรียกดิฉันเข้าพบ มีอะไรหรือเปล่าคะ” เธอเอ่ยถามด้วยความอยากรู้ “ผมมีงานจะมอบหมายให้คุณทำ” “งานอะไรคะ ว่ามาได้เลยค่ะ” ทันทีที่ได้ยินเรื่องงานบุปผชาติก็เกิดความรู้สึกกระตือรือร้นและคันไม้คันมือขึ้นมาในบัดดล เพราะตั้งแต่มาอยู่ที่นี่เธอก็ยังไม่ได้ทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน“ทางบริษัทดิมิเทียส เอ็กซ์พอร์ต กรุ๊ป แจ้งความจำนงมาว่าอยากให้วิศวกรของบริษัทเราไปออกแบบรถให้ผู้บริหารของเขา ซึ่งทา

“โอ๋…โอ๋…ใครจะฆ่าเพื่อนรักปากดีอย่างแม่มณีได้ลงคอล่ะจ๊ะ” คนแสร้งขู่รีบคว้าหมับเข้าที่ลำคอระหงของอีกฝ่าย แล้วพูดปลอบใจแกมหยอกเย้า “ปากหวานอย่างนี้ต้องให้รางวัล” มณีญาแม่สาวเชยแต่แอบแก่นเซี้ยวตบก้นเพื่อนซี้เบาๆ เป็นรางวัลไปหนึ่งที แล้วทั้งสองก็ไล่หยอกกันอีกครั้ง“ฮ่าๆๆ” เสียงหัวเราะของยัยเฉิ่มและยัยเชยประจำบริษัท ที่วิ่งไล่หยอกล้อกัน ดังไปทั้งโถงทางเดินสู่โรงอาหาร ทำให้คนที่เดินสวนไปมาถึงกับต้องมองเหลียวหลังหรือไม่ก็ขยี้ตา ด้วยไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ตาเห็นและหูได้ยิน เพราะทุกคนต่างก็รู้ว่าสองสาวออกจะเรียบร้อย นิ่งเย็น และดูจืดชืด ไม่น่าจะมีอารมณ์สุนทรีได้แบบนี้ แต่พอมองภาพที่ดูมีชีวิตชีวาก็ทำให้หลายๆ คนเอ็นดูในตัวทั้งสองขึ้นมาเป็นกอง ตกเย็นบุปผชาติก็ยังไม่สบายใจ ในเรื่องที่ตนต้องไปทำงานกับชายแปลกหน้า ที่ดูมีลับลมคมใน จึงโทรศัพท์มาระบายกับบิดา ท่านคือเพื่อนคู่คิดที่รู้ใจเธอมากที่สุด ไม่มีใครจะประเสริฐมากกว่าป๊ะป๋าของเธออีกแล้ว เพราะท่านเป็นทั้งครอบครัวและคนสำคัญมากที่สุดในชีวิตของบุปผชาติ “ฮัลโหลสวัสดีครับ” นายบริรักษ์เห็นเบอร์แปลกโทรเข้ามาก็กรอกเสียงลงในสายด้วยท่าทีสุภาพ “สวัส

เวลาบ่ายโมงตรงบุปผชาติก็มาถึงบริษัทดิมิเทียส เอ็กซ์พอร์ต กรุ๊ป สาวน้อยเข้าแจ้งความจำนงกับฝ่ายประชาสัมพันธ์ทันทีว่าเธอมาพบท่านประธาน สิบนาทีต่อมาเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยก็พาเธอขึ้นมายังห้องของประธานบริษัท พอมาถึงหน้าห้องทำงานใหญ่ กลับไม่เห็นแม้แต่เงาของใครซักคนอยู่ในบริเวณนั้น แสดงว่าเลขาของเขาคงไม่อยู่ เธอจึงตัดสินใจเคาะประตูเพื่อขออนุญาต เคาะไปสามครั้งข้างในก็เงียบกริบไร้ซึ่งการตอบรับ ไม่มีเสียงใดๆ เล็ดลอดออกมา สาวเฉิ่มจึงได้แต่หงุดหงิดที่มาร์โคเป็นคนอยากให้เธอมาทำงานให้ แต่เมื่อถึงวันที่เธอมาทำไมเขาถึงไม่ใส่ใจ หรือเพราะคิดว่าตัวเองเป็นลูกค้าคนสำคัญจึงได้กล้าทำอะไรแบบนี้ เมื่อทนไม่ไหวบุปผชาติก็ค่อยๆ เปิดประตูเข้าไปภายใน ถึงจะรู้สึกไม่พอใจแต่เธอก็ยังมีสามัญสำนึกของคำว่าผู้ดีอยู่เต็มเปี่ยม จึงไม่ทำอะไรโผงผางให้เป็นการเสียมารยาทพอหญิงสาวเดินมาถึงโต๊ะทำงานตัวใหญ่กลับไร้เงาของเจ้าของห้อง ‘เอ๊ะ…หรือว่าเขาจะไม่อยู่จริงๆ เพราะหน้าห้องก็ไม่มีเลขานั่งประจำอย่างที่ควรจะเป็นนี่นา’ บุปผชาติได้แต่เอะใจและคิดว่าเขาอาจจะลืมนัดเธอก็เป็นได้ ไม่เป็นไรผิดพลาดครั้งแรกเธอจะให้อภัย และถือโอกาสนี

บุปผชาติแอบเบ้ปากเลียนแบบท่าทางและคำพูดอันแสนจริตจะก้านของโมนิก้าด้วยความหมั่นไส้ จนคนตัวโตที่ลอบมองทุกอากัปกิริยาของสาวน้อยอยู่ตลอด ถึงกับเผลอยิ้มที่มุมปากด้วยความพอใจ กับท่าทางน่ารักน่าชังปนซุกซนเหมือนเด็กน้อยที่ไม่รู้จักโต เห็นหน้านิ่งๆ แบบนี้สงสัยจะแสบน่าดู “เอาล่ะค่ะ มาเข้าเรื่องของเราเถอะมิสเตอร์ดิมิเทียส ฉันจะได้รีบไปทำงานที่คุณต้องการสักที” แม่สาวจอมอัจฉริยะเห็นว่าเสียเวลากับเรื่องไร้สาระมานานแล้ว จึงเอ่ยปากชวนชายหนุ่มที่ถือว่าเป็นนายจ้างให้วกเข้าสู่เรื่องงานที่ตนต้องรับผิดชอบทันที เพราะไม่อยากอยู่เผชิญหน้ากับคนหล่อแต่อันตรายแบบเขาให้นานเกินควร มันไม่ปลอดภัยต่อชีวิตและหัวใจดวงน้อยๆ ของเธอสักเท่าไร “เรื่องของเราน่ะ เรื่องไหนจ๊ะเบบี๋” ทั้งที่รู้อยู่แก่ใจในสิ่งที่หญิงสาวสื่อความหมาย แต่มาร์โคก็ยังไม่วายยียวนกวนประสาทให้เธอได้ของขึ้น “ฮึ่ย…บอกว่าไม่ให้เรียกฉันแบบนั้นไงเล่า ฉันไม่ใช่เด็กแล้วนะ แล้วก็คุยเรื่องงานของคุณมาสักที” แล้วการยั่วโมโหของเขาก็ได้ผลจริงๆ บุปผชาติรู้สึกหงุดหงิดกับท่าทางลอยหน้าลอยตากวนโอ๊ยนั่นสุดๆ แถมยังไม่พอใจที่เขามาเรียกตนด้วยสรรพนามที่พวกฝรั่งหัวแดงชอบ

“โอ๊ะ!” แม่ร่างบางอุทานเสียงหลง เรียวหน้าหวานใสซีดเผือด ความเครียดกับการไม่สามารถควบคุมอารมณ์เมื่อต้องเผชิญหน้ากับอีกฝ่าย ทำให้บุปผชาติเกิดความตกใจ ครั้นเขาทักเสียงดังเธอก็สะดุดขาตัวเองจนเกือบล้มหัวคะมำ ถ้าไม่ได้แขนแกร่งวาดมาตวัดร่างแน่งน้อยเอาไว้ได้ทันท่วงที แต่กระนั้นแว่นตาหนาเตอะยังไม่วายหลุดออกจากสันจมูกเชิดรั้นอย่างช่วยไม่ได้ “ระวังหน่อยสิ เจ็บตรงไหนหรือเปล่า” คนที่เข้าช่วยดึงร่างบางหมุนมาเผชิญหน้ากันในระยะประชิด จนได้ยินเสียงอัตราการเต้นของหัวใจ และสัมผัสได้ถึงกลิ่นลมหายใจผสานกับกลิ่นโคโลญของอีกฝ่าย เล่นเอาบุปผชาติทำหน้าไม่ถูก ใจดวงน้อยเกิดอาการหวิวไหว เพราะไม่เคยเข้าใกล้ผู้ชายในลักษณะเช่นนี้มาก่อน “ไม่ แว่น…แว่นฉันอยู่ไหน หาเเว่นให้ฉันหน่อยสิคุณ” หญิงสาวปฏิเสธเสียงตะกุกตะกัก พร้อมขืนกายออกจากวงแขนทรงพลัง ท้ายประโยคเอ่ยขอร้องให้คนตาดีหาแว่นคู่ใจให้ แล้วนั่งลงควานหาแว่นไปทั่วบริเวณรัศมีที่คิดว่ามันน่าจะกระเด็นออกไป สายตาของเธอสั้นมากจนไม่สามารถที่จะมองเห็นได้ชัด จะมีเห็นบ้างก็แค่เลือนราง เพราะฉะนั้นวิธีที่พอจะช่วยให้เธอเจอมันได้เร็วขึ้นคือการควานหาด้วยมือ “เอ๋…ไม่เห