ตอนที่ 48 เบามือหน่อยซิ!

ดวงตางามมีหยาดน้ำตาเอ่อคลอทว่าจ้องเขาอย่างกับจะกินเลือดกินเนื้อเสียให้ได้ ซ่งอวี้หานตั้งสติบังคับสายตาออกจากดวงตาคู่นั้นก็กระแอมไออย่างเก้อเขิน

“ขยับแขนได้หรือไม่”

“ได้แล้วเจ้าค่ะ”

เมื่อครู่ทั้งตกใจทั้งโมโหพลั้งปากเรียกเขาไม่สุภาพนัก เกรงว่าเขาก็คงไม่ทันได้ยินกระมังจึงไม่ได้ชักสีหน้าใส่ คงต้องให้อภัยบุรุษที่ไม่รู้จักรักหยกถนอมบุปผา คงเพราะเหตุนี้จึงหาสตรีแต่งงานด้วยไม่ได้เป็นแน่ ชิงหว่านยกมือขึ้นปัดไรผมที่ลงมาเคลียแก้ม มือสัมผัสใบไม้และกิ่งไม้ที่ติดอยู่บนศีรษะ สภาพนางตอนนี้คงไม่น่าดูนัก แต่ก็นั้นแหละ เอาชีวิตรอดมาได้ก็นับว่าดีแล้ว นางมองไม่เห็นจึงอาศัยคลำบนศีรษะแล้วดึงออกแต่นั้นยิ่งทำให้ผมยุ่งเหยิงไปใหญ่ ซ่งอวี้หานที่มองรอบตัวเพื่อหาทิศทางกลับไปรวมกลุ่มกับผู้อื่นก็เหลือบสายตามองมายังหญิงสาวที่ยังนั่งอยู่บนพื้น

“ขวามือ..”

“ขวา?”

ชิงหว่านเงยหน้าขึ้นมองเขาก็เห็นชายผู้นั้นชี้บนหัวของนางทำให้นางเข้าใจว่าเขาต้องการบอกอะไร มือเล็กคลำๆ หา ซ่งอวี้หานคิดว่านางคงเอาออกไม่หมดเป็นแน่จึงเป็นฝ่ายโน้มตัวลงแล้วเก็บเศษใบไม้อ