All Chapters of Bad Trap กับดักรักร้าย: Chapter 111 - Chapter 120

"พะ...พี่ ฮึก พี่อาร์ม"ยูกิพยายามดึงรั้งและประคองชายหนุ่ม ทว่าน้ำหนักที่โถมมาใส่ทำให้ยูกิไม่อาจต้านทานไหว สองแขนจึงโอบกอดรอบศีรษะใหญ่หวังปกป้องเขาจากแรงกระแทกก่อนที่สุดท้ายจะเสียหลักแล้วทรุดลงกองกับพื้นไปด้วยกันแววตาวูบไหวทอดมองใบหน้าบิดเบี้ยวเหยเกของชายหนุ่มแล้วส่ายหน้าระรัว ไม่อยากยอมรับว่าภาพตรงหน้าคือเรื่องจริง"ชะ...ช่วยด้วย ใครก็ได้ ช่วยที!!"ยูกิหันซ้ายแลขวา มองหา รปภ. ที่ควรจะอยู่บริเวณใต้ตึกอย่างตื่นตระหนกแล้วกรีดร้องดังลั่น ไม่กี่อึดใจเหล่าลูกน้องที่ซีอีโอหนุ่มสั่งให้คอยรักษาการอยู่ด้านนอกตัวตึกก็วิ่งกรูมายังที่เกิดเหตุ"คันนั้น ฮึก คะ..คันนั้นยิง"ยูกิรีบชี้มือไปยังรถยนต์สีดำทะมึนที่กำลังแล่นหนีออกจากบริเวณใต้ตึก ดวงตาแดงก่ำพยายามเพ่งมองป้ายทะเบียนผ่านม่านของน้ำตาแล้วสบถออกมาอย่างสุดกลั้นหลังเห็นว่ามันเป็นเพียงป้ายขาวโพลนราวกับเตรียมการมาเป็นอย่างดี"พวกมึงตามมันไป ส่วนมึงไปเอารถมา!"ลีโอกำหมัดแน่นจนสั่นเทาด้วยความเจ็บใจที่ไม่สามารถขวางรถคันดังกล่าวได้ เขาตะโกนออกคำสั่งเสียงเข้มก่อนจะย่อตัวลงนั่งข้างกายเจ้านายหนุ่มเพื่อสังเกตอาการเบื้องต้นด้วยสีหน้าเคร่งเครียด"ไอ้คาร์มิน"

"อึก"คิ้วหนาขมวดมุ่นแน่นเมื่อความเจ็บปวดคือสิ่งแรกที่ตรงเข้าทักทายทันทีที่รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาหลังการผ่าตัด ก่อนที่ภาพเหตุการณ์ต่าง ๆ จะไหลย้อนเข้ามาในสมองเป็นฉาก ๆที่นี่โรงพยาบาล?กลิ่นน้ำยาที่ลอยคลุ้งอยู่ในอากาศช่วยตอกย้ำให้ตระหนักได้ว่าตัวเองยังมีชีวิตอยู่และกำลังนอนอยู่ที่ไหน ดวงตาคมกริบหรี่มองฝ่าความมืดสลัวไปรอบ ๆ ห้องความมืดสลัวที่ไร้ลูกน้องยืนคุมแล้วแววตาก็ฉายแววตื่นตระหนกอย่างปิดไม่มิดไม่รู้ว่าเขานอนหลับไม่ได้สติมานานแค่ไหน ป่านนี้เธอคงเก็บข้าวของแล้วหนีเขาไปไกลแสนไกลแล้ว คิดดังนั้นร่างสูงที่เพิ่งพักฟื้นได้ไม่นานก็หยัดกายหมายจะลุกขึ้นนั่งอย่างทุลักทุเล ปากก็ร้องเรียกหานางแบบสาวไปด้วย"กิ! กิ..."พลันเสียงแหบแห้งก็หลุบหายไปในลำคอหลังสายตาสะดุดเข้ากับใบหน้าสวยหวานของใครบางคนที่กำลังนอนขดตัว หลับตาพริ้มอยู่บนโซฟาข้างเตียงอาร์มผ่อนลมหายใจยาว ๆ โล่งอกเมื่อพบว่าของสำคัญยังอยู่ หัวใจที่เคยเต้นแรงระรัวค่อย ๆ เต้นช้าลงจนเป็นปกติ ตามระดับความหวาดกลัวว่าตัวเองจะถูกทอดทิ้งอาร์มขบกรามแน่น กัดฟันข่มความเจ็บปวดตวัดปลายขาลงจากเตียงผู้ป่วย ก่อนใช้มือข้างที่ไม่ได้รับการบาดเจ็บลากเสาน้ำเกลือแ

"หายไปไหนของเขาวะ"อาร์มบ่นอุบ การเงียบหายไปของนางแบบสาวทำเอาคนเจ็บกระสับกระส่าย นอนตาค้างและสาละวนอยู่กับการกดต่อสายหาเธอครั้งแล้วครั้งเล่าแม้สุดท้ายสายจะถูกตัดเข้าสู่การฝากข้อความเสียงทุกครั้งก็ตามไม่เพียงเท่านั้น ตอนนี้นอกจากนางแบบสาวจะไม่รับสายแล้ว เขาก็ยังติดต่อลีโอ ลูกน้องคนสนิทที่ส่งให้ตามดูแลเธอไม่ได้อีกด้วย กลายเป็นว่าทั้งสองคนขาดการติดต่อไปเสียเฉย ๆ"แม่งเอ้ยยย อยากหัวหลุดอีกคนใช่ไหมวะ"อาร์มเหวี่ยงโทรศัพท์มือถือลงข้างตัวแล้วตะโกนคำสบถออกมาอย่างสุดกลั้น ก่อนพยุงกายลุกขึ้นมานั่งพ่นลมหายใจหนัก ๆ ด้วยความหงุดหงิด"นายน้อยต้องการอะไรเพิ่มเติมครับ"หนึ่งในชายชุดดำที่นั่งสงบเสงี่ยมอยู่มุมห้องมานาน ก้าวเข้ามาหยุดยืนที่ปลายเตียงพร้อมกับเอ่ยถามด้วยท่าทีนอบน้อม ใบหน้ายังคงประดับด้วยรอยยิ้มจาง ๆ ไม่สะทกสะท้านกับสายตาเดือดดาลที่จ้องมองมาเลยแม้แต่น้อย"ถ้ายังไม่ยอมปล่อยผมออกจากห้อง ผมจะกระโดดออกทางหน้าต่างแล้วนะ"อาร์มทำหน้าถมึงทึงสื่อว่านี่ไม่ใช่คำข่มขู่ เพราะเป็นเวลากว่าสามวันแล้วที่เขาถูกคุมตัวให้นอนอยู่แต่ที่โรงพยาบาลโดยชายชุดดำเซตใหม่ ซึ่งก็ไม่ได้รับคำสั่งมาจากใครที่ไหน จากบิดาบังเก

กำหนดวันบ้าอะไร นั่นเมียกู!อาร์มกู่ร้องในใจ มือหนายกขึ้นสูงหมายจะเขวี้ยงสิ่งที่อยู่ในมืออัดกับกำแพง ทว่ายังทันจะได้ระบายอารมณ์ คนรู้ทันก็ลนลานแย่งมันกลับคืนก่อนส่งให้แฟนสาวเก็บลงกระเป๋า"กูก็สงสัยอยู่แล้วว่าทำไมน้องเขาไม่มาเฝ้ามึง ที่แท้....ฮ่า ๆ พบหมาหัวเน่าหนึ่งอัตราว่ะ""นั่นปากหรือตีน! ไม่พูดก็ไม่มีใครว่ามึงหรอก!"อาร์มตวาดกร้าวใส่ใบหน้าทะเล้นขี้เล่นของเพื่อนสนิทแล้วสะบัดตัวออกจากการกอดรัดอย่างไม่สบอารมณ์ นึกทบทวนถ้อยคำต่าง ๆ แล้วใจแกร่งก็ร้อนรนดั่งมีไฟสุมบดินทร์ ชายหนุ่มในชุดสูทสีดำเมื่อครู่นั้นเขารู้จักเป็นอย่างดี เพราะเป็นนอกจากอีกฝ่ายจะเป็นลูกพี่ลูกน้องของต้นไม้ ซึ่งเป็นว่าที่สามีของใบบัว น้องสาวคนสนิทแล้ว ยังเป็นเจ้าของไนต์คลับ​ที่เขาร่วมลงทุนด้วยทั้งสองตระกูลมีความสนิทสนมกันมานานนมในฐานะคู่ค้าทางธุรกิจ ดังนั้นการออกงานคู่กันไม่ใช่เรื่องแปลก แต่ไอ้เรื่องงานหมั้นนั้น ทำไมมันถึงไม่เคยมีปรากฏในข้อมูลที่เขาให้ลูกน้องไปสืบเสาะมาเลย"ตกลงนี่มึงเป็นชู้?"นัทยกสองมือขึ้นกอดอกแล้วเลิกคิ้วถาม สีหน้าคล้ายแปลกใจหากแต่แววตากลับเปล่งประกายขบขันอย่างปิดไม่มิด"กูไม่ใช่ชู้! หมอนั่นเป็นญาติ

"ไหวไหม"สัมผัสอบอุ่นที่แตะลงบนหัวไหล่ ก่อนจะตามด้วยความหนักอึ้งของเสื้อสูทที่ถูกวางทาบลงบนร่างดึงให้ยูกิสะดุ้งแล้วหลุดออกจากห้วงความคิดเธอละสายตาจากภาพถ่ายของใครบางคนที่กำลังนอนหลับตาพริ้มอยู่บนเตียงผู้ป่วยแล้วหันมาส่งยิ้มบาง ๆ ให้เจ้าของมือ พวงแก้มนวลแดงระเรื่อเล็กน้อยเพราะฤทธิ์​ของแอลกอฮอล์ที่ดื่มเข้าไป"ไหวค่ะเฮีย ขอบคุณนะคะ""ไปพักก่อน""กิไหวจริง ๆ ค่ะ""พูดไม่ฟัง"บดินทร์เอ่ยเอ็ดอย่างไม่จริงจังนัก เนื่องจากรับรู้ทุกสถานการณ์ที่นางแบบสาวเผชิญอยู่จึงห้ามปรามไม่ให้ตามมาด้วย ทว่าอีกคนก็ยังดื้อดึง แสร้งทำเป็นเข้มแข็งทั้งที่แท้จริงแล้วข้างในไม่ใช่เลยชายหนุ่มส่งสายตาดุเสร็จก็เดินปลีกตัวออกไปตามคำเรียกของผู้ใหญ่ ยูกิจึงก้มหน้าลงมามองหน้าจอที่ยังสว่างอยู่ ริมฝีปากยกยิ้มยินดีที่ได้เห็นว่าอีกฝ่ายอาการดีวันดีคืนแม้จะยังนึกเสียใจกับสิ่งที่เขาทำทั้งหมดแต่ในใจลึก ๆ ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่ายังห่วงหาเขาเหลือเกิน"นายหญิงครับ รถพร้อมแล้วครับ"ยูกิเงยหน้าขึ้นมามองลีโอเป็นเชิงถาม แต่พอเห็นสายตาดุดันของพี่ชายต่างสายเลือดที่ส่งมาให้ เธอก็จำต้องยอมลุกขึ้นเดินตามลีโอออกจากงานไปก่อนเวลาอย่างว่าง่ายรถยนต์แล