All Chapters of Bad Trap กับดักรักร้าย: Chapter 121 - Chapter 130

ปึก!"อ๊ะ"ยูกิทำตาโตด้วยความตกใจเมื่อจู่ ๆ คนเจ็บก็ทรุดตัวลงไปนั่งคุกเข่าตรงหน้า ซ้ำยังกำชุดเดรสของเธอเสียแน่นจนยับยู่"ทำอะไรเนี้ย ลุกขึ้นมานะ"ยูกิเลิ่กลั่กร้องเรียก จะถอยก็ติดกำแพง จะเดินหนีชายกระโปรงก็ถูกมือหนาเหนี่ยวรั้งจนแทบขาดวิ่น สิ่งเดียวที่ทำได้จึงเป็นการพยายามฉุดรั้งให้เขาลุกขึ้นยืน"อึก"เสียงครางในลำคอและสีหน้าเหยเกเจ็บปวดทำให้ยูกิหยุดทุกกระกระทำทันควัน ไม่กล้าขยับเขยื้อนตัวไปไหนด้วยกลัวว่าจะทำให้ชายหนุ่มบาดเจ็บไปมากกว่าเดิมยิ่งเมื่อสบเข้ากับสายตาเว้าวอนที่ช้อนขึ้นมอง เธอก็นิ่งงันไปด้วยความรู้สึกผิดเมื่อเห็นว่านางแบบสาวไม่มีทีท่าว่าจะดิ้นหนีแล้ว อาร์มจึงกัดฟันข่มความเจ็บ ยกมือขึ้นคว้าข้อมือเล็กแล้วยึดไว้แน่น สบสายตาลึกซึ้งพร้อมพูดความในใจที่กลั่นกรองมานานหลายชั่วโมงระหว่างนั่งรอ"พี่ขอโทษที่เคยทำร้ายกิ ทำเลวกับกิ ชั่วช้าจนไม่น่าให้อภัย ไม่ควรโผล่หน้ากลับมาให้กิเห็นอีก แต่...แต่พี่ขาดกิไม่ได้""....""พี่อาจจะย้อนกลับไปแก้ไขสิ่งที่เคยทำผิดพลาดในอดีตไม่ได้แล้ว แต่ได้โปรด ... ขอโอกาสให้พี่ได้แก้ไขปัจจุบันกับอนาคตของเราได้ไหมครับ"อาร์มเว้าวอนด้วยน้ำเสียงสั่นเครือขณะที่สายต

"อื้ออ"สัมผัสอุ่นจัดที่จู่โจมเข้าที่กลีบปากจนเจ็บจี้ดช่วยปลุกให้นางแบบสาวรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาต้อนรับเช้าวันใหม่ยูกิปรือตาขึ้นมามองต้นเหตุที่กำลังยุ่มย่ามกับริมฝีปากแล้วร่างบางก็ผงะถอยด้วยความตกใจ"ตื่นแล้วเหรอครับ"อาร์มยิ้มร่าแล้วโน้มใบหน้าเข้าไปประทับจูบหนัก ๆ ส่งท้ายอีกหน หลังพยายามก่อกวนมานานร่วมครึ่งชั่วโมงกว่าคนขี้เซาจะลืมตาตื่น"อื้อ นะ..นี่! ห้ามจูบนะ"ยังไม่ได้แปรงฟันเลย~ เพียงแค่ประโยคหลังนั้นยูกิทำแค่บ่นในใจ สายตาขุ่นขวางตวัดมองชายหนุ่มอย่างคาดโทษพลางกระถดกายถอยหนีพลันดวงตาก็เบิกกว้างเมื่อพบว่าตัวเองกำลังนอนอยู่บนเตียงนุ่ม แทนที่จะเป็นโซฟาซึ่งใช้เป็นที่หลับนอนไปเมื่อคืน "พี่อุ้มมาเองแหละ"อาร์มช่วยไขข้อสงสัยให้แล้วอมยิ้ม แววตาเป็นประกายกรุ้มกริ่ม หากเมื่อคืนเขาไม่ลุกขึ้นมาเข้าห้องน้ำกลางดึก คงไม่ได้เห็นว่าเจ้าของห้องตัวจริงยอมเสียสละเพื่อเขามากแค่ไหนคิดถึงภาพน่าประทับใจเมื่อคืนแล้วริมฝีปากหนาหยักก็ยิ่งคลี่ยิ้มกว้างขึ้นกว่าเดิม ผิดกับอีกคนที่ทำหน้าตื่นตระหนกราวกับเห็นผีก็ไม่ปาน"ตายแล้ว! ทำไมเลือดออกแบบนี้ แผลฉีกอีกแล้วแน่ ๆ เลย"ยูกิหวีดร้องเสียงหลงเมื่อสายตาสะดุดเข้ากั

สีหน้าถมึงทึงของชายหนุ่มทำเอาคนที่รับหน้าที่เป็นบุรุษพยาบาลจำเป็นถึงกับลอบปาดเหงื่อ เร่งมือทำความสะอาดบาดแผลแล้วกล่าวแก้ต่างแทนหวังลดความวาวโรจน์ในแววตาของเจ้านายหนุ่มลงบ้าง"นายหญิงน่าจะทำงานอยู่มั้งครับ"ทำงาน?ทำงานจนไม่มีเวลารับสายผัวเลยว่างั้น?ยิ่งนึกภาพนางแบบสาวกำลังยืนอิงแอบแนบชิดกับชายอื่นอย่างที่เคยเห็นตามหน้านิตยสาร ความไม่พอใจที่สุมอยู่ในอกก็ยิ่งเพิ่มพูนขึ้นเรื่อย ๆ จนแทบปะทุออกมามือหนาปัดมือของลีโอออกทันทีที่เห็นว่าอีกฝ่ายเสร็จธุระก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดต่อสายหานางแบบสาวอีกครั้ง ในขณะที่อีกคนก็ก้มหน้าก้มตากับโทรศัพท์ของตัวเองเช่นกันครืดครืด ครืดครืดการสั่นเตือนไม่หยุดหย่อนของโทรศัพท์อีกเครื่องสร้างความหงุดหงิดรำคาญใจให้อาร์มเสียจนอดที่จะปรายตามองไม่ได้ พลันคิ้วหนาก็ขมวดมุ่นแน่นเมื่อเห็นว่าลูกน้องเอาแต่จดจ่อกับคนในนั้นจนไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมาสบสายตา"ลีโอ""คะ...ครับ ครับนาย""มึงมีเมียแล้วเหรอ"คำถามตรงไปตรงมาทำเอาลีโอรีบละสายตาจากช่องแชทที่กำลังพิมพ์สนทนาด้วยขึ้นมาสบสายตาคาดคั้นของเจ้านายหนุ่มแล้วส่ายหน้าปฏิเสธอย่างงง ๆ"ยังครับ"อาร์มทำหน้าเหมือนเชื่อครึ่งไ

ความดีใจปรากฏขึ้นบนใบหน้าสวยหวานแวบหนึ่งก่อนจะจางหายไปอย่างรวดเร็วหลังนึกขึ้นได้ว่ากำลังทำอะไรอยู่"มาทำไมคะ มีธุระที่นี่เหรอคะ"ยูกิปั้นหน้าเรียบตึง ตวัดสายตามองข้ามไหล่ไปยังคนขับรถที่ยืนยิ้มเจื่อนอยู่ด้านหลัง ก่อนเบนกลับมามองคนต้นเรื่องอีกครั้งร่างสูงในชุดสูทเต็มยศฉีกยิ้มกว้าง ไม่ตอบแต่เอื้อมมือไปปลดกระเป๋าคลัทช์มาถือไว้เอง ก่อนคว้ามือเรียวมาสอดประสานนิ้วมือเข้าด้วยกันโดยไม่สนใจสีหน้าตื่นตกใจของนางแบบสาวเลยแม้แต่น้อย"เสร็จงานแล้วใช่ไหมครับ งั้นเรากลับกันเลยไหม""วันนี้ฉันเอารถมาค่ะ""พี่ให้คนเอากลับไปแล้วครับ"ยูกิถอนหายใจให้กับความเอาแต่ใจของคนตรงหน้า หากจะดื้อรั้นหาแท็กซี่กลับอีกฝ่ายก็คงไม่ยอมด้วยเกรงว่าถ้ายืนถกเถียงกันนาน จะมีใครบังเอิญมาเห็นเข้า เธอจึงบิดมือออกจากการเกาะกุมอย่างสุภาพแล้วเดินนำไปขึ้นรถยนต์ที่จอดรออย่างว่าง่าย โดยมีชายหนุ่มเดินตามหลังมาด้วยสีหน้าระรื่น"กลับไปโดนดีแน่"ยูกิลอบทำปากขมุบขมิบส่งข้อความบางอย่างไปให้พลขับผ่านทางกระจกมองหลัง แล้วรีบขยับตัวหนีคนที่ก้าวตามขึ้นมานั่งบดเบียดจนเธอหายใจไม่ถนัด นี่ถ้ายกเธอขึ้นตักได้คงทำไปแล้วกระมังอาร์มทำเมินสายตาดุ ๆ ที่ส

ไม่นานเสียงเพลงก็บรรเลงขึ้น เป็นสัญญาณบ่งบอกว่างานแฟชั่นโชว์ของห้องเสื้อชื่อดังได้เริ่มอย่างเป็นทางการ ก่อนที่เหล่านางแบบจะทยอยขึ้นโชว์ลวดลายการพรีเซนท์เครื่องแต่งกายกันอย่างสุดความสามารถเมื่อได้ยินเสียงเรียก ยูกิก็โยนความคิดเชิงลบออกจากหัวแล้วก้าวขึ้นเวทีไปอย่างมืออาชีพ ร่างอรชรในชุดเดรสสีแดงสดเว้าหลังเปิดเปลือย อวดความขาวเนียนจนถึงบั้นเอวเธอเชิดหน้าแล้วก้าวฉับ ๆ ทิ้งสะโพกกลมกลึงไปตามทางเดินรูปตัวทีด้วยความมั่นใจ หากแต่แฝงด้วยความเย้ายวนจากจริตการหมุนบิดพลางเอียวตัวมาปรายตา ยกยิ้มมุมปากน้อย ๆทำให้แม้จะไม่ใช่ชุดฟินาเล่ปิดท้าย แต่ด้วยเครื่องหน้าที่สวยเก๋และทรวดทรงที่เหมาะกับชุด ความงดงามโดดเด่นจึงไม่แพ้กับดาวเด่นของงานเลยทีเดียว"เอาละคะ เรียกได้ว่าซีซั่นนี้สวยทุกชุดเลยนะคะ ขอเสียงปรบมือให้กับคุณแอลลี่ ดีไซเนอร์ของห้องเสื้อ 2B Coats ของเราด้วยค่าาา"ขาเรียวก้าวพายูกิมาหยุดอยู่ ณ ตำแหน่งที่มาร์กไว้ก่อนจะโปรยยิ้มหวาน พลันรอยยิ้มก็แข็งค้าง ใจดวงน้อยสั่นไหวอย่างรุนแรงเมื่อสบเข้ากับสายตากรุ้มกริ่ม​ของชายในชุดสูทที่นั่งอยู่ใน Front rowมาได้ยังไง?นี่คือคำถามแรกที่ผุดขึ้นมาในหัว เนื่องจากป