บททั้งหมดของ กลรักร้ายเสด็จอาเล็ก: บทที่ 91 - บทที่ 100

“พระชายาอ๋องเจิน ไทเฮาทรงเร่งรัดยิ่งนัก ขอเชิญท่านเสด็จตามบ่าวกลับเข้าเมืองหลวงโดยพลันเถิด” ขันทีหยัดกายขึ้นจากพื้น ก่อนจะสะบัดแส้ขนสัตว์ในมือหนึ่งที แล้วค้อมกายเอ่ยเชิญนาง“ข้า…” หลิวชิงซวี่กวาดสายตามองไปยังคนไม่กี่คนด้านข้างหลิวจิ่งอู่ขมวดคิ้วแน่น แววตาน่าเกรงขามสะท้อนอารมณ์บางอย่างที่ยากจะคาดเดาออกมาเยี่ยนหรงไท่บัดนี้เองก็หน้าซีดเผือด ในดวงตาเต็มไปด้วยความชิงชังคุกรุ่น ชัดเจนว่าไม่ยอมแพ้ส่วนเสิ่นจงหมิงยืนอยู่มุมหนึ่ง แววตาเจือรอยยิ้ม นางมองแล้วยิ่งไม่เข้าใจ สถานการณ์ตอนนี้มีอะไรน่าขำนักหรือ? นายท่านซื่อเป็นผู้มีพระคุณของเขามิใช่หรือ? ทั้งที่นางจะถูกพาตัวไปแบบนี้ เขาไม่ขยับเขยื้อนไหวตัวไม่ว่า เหตุใดจึงยังยิ้มกริ่มได้เหมือนกำลังชมเรื่องครึกครื้นสีหน้านั้นลึกซึ้งเสียจนคาดเดาอะไรไม่ออก?นางตัดสินใจแล้วว่าจะกลับเมืองหลวงไปพร้อมกับนายท่านซื่อและเผชิญหน้ากับทุกสิ่งทุกอย่างด้วยกันแม้ไทเฮาจะเป็นพระมารดาของอ๋องเจิน และการส่งคนมารับนางครั้งนี้ ย่อมทำไปเพื่อระบายโทสะทั้งหมดแทนอ๋องเจินเป็นแน่แท้ แต่แบบนี้ก็ยังดีกว่าตามหลิวจิ่งอู่และองค์ชายรองกลับเมืองหลวง พฤติกรรมอันน่ารังเกียจของพวกเข

จูเชินคุกเข่าลงกับพื้นเสียงดัง “ขอไทเฮาโปรดอภัยโทษ เป็นความผิดบ่าวที่มิได้ถามให้ชัดเจน ตอนที่บ่าวไปถึงเมืองชิงเหอ ได้ยินใต้เท้าเสิ่นผู้ตรวจการมณฑลกล่าวว่า แม่ทัพหลิวเดือดดาลโกรธกริ้วกับเรื่องของอ๋องเจินและพระชายาอ๋องเจินมาก ทั้งยังตำหนิพระชายาอ๋องเจินอย่างรุนแรง บ่าวร้อนใจยิ่งนัก จึงเชิญพระชายาอ๋องเจินกลับมาทันทีในคืนนั้นพ่ะย่ะค่ะ”หลิวชิงซวี่ตอนแรกยังฟังพวกเขาสองคนคุยกันด้วยสีหน้างุนงงไม่เข้าใจ แต่พอฟังไปฟังมา สมองของนางรู้สึกเหมือนจะระเบิดเดี๋ยวนั้นเลยให้ได้พาลูกสะใภ้ออกไป?ปิดบังฐานะของตนเอง?ที่พูดกันอยู่นี่หมายถึง…นายท่านซื่องั้นหรือ?!นายท่านซื่อ? หรือว่านายท่านซื่อก็คืออ๋องเจิน?!เรื่องแบบนี้มันจะเป็นไปได้อย่างไร?!ร่างกายของนางพลันโคลงเคลงขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้ ใบหน้าขาวซีดราวกับเสียเลือดไปแล้ว“พระชายาอ๋องเจิน!” จูเชินอยู่ใกล้นาง พอเห็นท่าทางนางผิดปกติก็รีบคลานเข้าไปช่วยพยุงนางเอาไว้ทันที“ซวี่เอ๋อร์” ไทเฮาฉวีเองก็รีบสั่งให้แม่นมข้างกายพยุงนางลงจากขั้นบันไดหยกด้วยความตื่นตระหนก ไม่รอให้หลิวชิงซวี่เอ่ยปาก นางก็หันไปสั่งนางกำนัลอย่างร้อนรน “รีบพาพระชายาไปพักผ่อน แล้วร

ณ ตำหนักจื่อเฉินในที่สุดก็รอจนบุตรชายกลับมาได้เสียที ทว่าครั้งนี้ไทเฮาฉวีกลับมิได้เจอหน้าบุตรชายแล้วร้องไห้น้ำตาซึมเหมือนก่อนหน้านี้ แต่กลับชี้หน้าดุด่าบุตรชายไปยกใหญ่แทน“เจ้าตอบมาว่าเจ้าก่อเรื่องวุ่นวายแล้วใช่หรือไม่? เรื่องแต่งงานเป็นเรื่องสำคัญถึงเพียงนี้แต่เจ้าดันตัดสินใจก่อนแล้วมาแจ้งทีหลัง! แม่อุตส่าห์มีเจ้าตอนอายุเท่านี้ ถึงเจ้าจะเอาแต่เตร็ดเตร่เพ่นพ่านทั้งวันเช้าถึงเย็นอะไรก็แล้วไป แต่ถึงขั้นสมรสแล้วไม่พาสะใภ้มาเจอแม่สักครั้งนี่มันอะไร เจ้าอยากให้แม่ตรอมใจตายให้ได้เลยใช่หรือไม่?”“เจ้าลูกอกตัญญูไร้มโนสำนึก พระเชษฐาของเจ้าเป็นถึงผู้ปกครองแคว้น ต้องยุ่งกับราชกิจทั้งวัน ไม่มีเวลาว่างมาสนใจดูแลแม่ ทีแรกคิดว่าให้กำเนิดเจ้าแล้วคงพอจะคาดหวังให้เจ้ามาพูดคุยหยอกล้อกับแม่ให้มีความสุขสบายใจได้บ้าง ไม่คิดไม่ฝันเลยว่าวันเวลาที่ได้มีความสุขเบิกบานหัวใจจะมีได้เพียงไม่กี่อึดใจ ซ้ำร้ายความกังวลทั้งหมดก็เกิดขึ้นมาเพราะตัวเจ้าทั้งสิ้น!”“เจ้าอุตส่าห์แต่งงานมีภรรยาแล้วทั้งที ก็คิดว่านางจะดูแลเจ้าได้บ้าง ทำให้เจ้าออกไปเตร็ดเตร่เพ่นพ่านน้อยลง แล้วมาอยู่กับแม่ดูแลแม่มากขึ้น แต่เจ้ากลับพาภรรยาเจ

“กงกง อย่าโทษที่ข้าปากมากเกินไปเลย แต่พี่หญิงใหญ่ของข้าก็นิสัยเช่นนี้เสมอ เพราะนางทำให้ท่านพ่อถึงกับต้องปวดศีรษะทุกสองสามวัน พี่หญิงใหญ่ของข้าเกิดมาอยู่นิ่งไม่ได้ จะใครก็เอานางไม่อยู่หรอก” หลิวหยวนอินทอดถอนใจ กลัวเขาจะหงุดหงิดขุ่นเคืองเพราะหาหลิวชิงซวี่ไม่เจอทว่าจูเชินได้ฟังเช่นนั้นกลับขมวดคิ้วแน่น อดไม่ได้ที่จะใช้สายตาพิจารณานางอีกหลายหนหลิวหยวนอินคิดว่าเขาเข้าใจถ้อยคำที่ตนเองอยากสื่อ จึงเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนกว่าเดิม “กงกง คงต้องขอรบกวนท่านช่วยพูดถึงพี่หญิงใหญ่ของข้าต่อหน้าไทเฮาให้มากด้วย ถึงพี่หญิงใหญ่ของข้าจะมีนิสัยสันโดษชอบเอาแต่ใจตนเองไปบ้าง ทว่านางก็เป็นคนเรียบง่ายจิตใจดี และเรื่องที่นางออกไปครั้งนี้ก็มิใช่อย่างที่ข้างนอกลือกันเด็ดขาด ต่อให้นางจะเอาแต่ใจแค่ไหน ก็ไม่มีทางแอบหนีตามบุรุษออกไปหรอก ขอกงกงได้โปรดช่วยแก้ต่างแทนพี่หญิงใหญ่ของข้าด้วย อย่าให้ไทเฮาหลงเชื่อข่าวลือไม่ดีเหล่านั้นแล้วทรงเข้าใจพี่หญิงใหญ่ของข้าผิดไป”จูเชินโค้งมุมปาก คล้ายกับกำลังฟังอย่างตั้งใจกระทั่งนางพูดจบ เขาก็มิได้รับคำอะไร เว้นแต่สะบัดแส้ขนสัตว์ในมือเบา ๆ ก่อนจะเอ่ยว่า “คุณหนูรองจวนจะได้เข้าพิธ

“พระชายา ในที่สุดพวกกระหม่อมก็หาท่านเจอเสียที” อวี๋ฮุยและเจียงจิ่วเองก็รีบตามท่านอ๋องของตนเองเข้ามาเช่นกัน ก่อนจะวิ่งเข้าไปประกบซ้ายขวาหลิวชิงซวี่ด้วยความรวดเร็วด้านหน้าคือท่านอ๋อง ซ้ายขวาคือสมุนสองคนของเขา ส่วนด้านหลังคือกำแพง เรียกได้ว่าต่อให้หลิวชิงซวี่คิดหนีก็หนีไม่พ้น“พระชายา? พระชายาอะไร?” คุณชายเซียวมองพวกเขาอย่างงุนงง“ท่านโหวน้อย ท่านคงจะยังไม่ทราบกระมัง ท่านผู้นี้คือน้าสะใภ้เล็กของท่านขอรับ” อวี๋ฮุยเป็นฝ่ายแนะนำนางก่อน จากนั้นก็ถามเขากลับ “ท่านโหวน้อย ท่านรู้จักกับพระชายาของพวกข้าน้อยได้อย่างไรหรือขอรับ?”คุณชายเซียวเบิกตาโพลง ชี้นิ้วไปยังหลิวชิงซวี่ “นี่เจ้า…” จู่ ๆ เขาก็ตะกุกตะกักไปคล้ายกับเปล่งเสียงคำว่าเจ้าออกมาได้ไม่เต็มปากไปเสียดื้อ ๆ ก่อนจะหันไปมองบุรุษที่ยืนอยู่ข้างกาย “ท่านน้าเล็ก ท่านสมรสกับเสี้ยวเสี้ยวตั้งแต่เมื่อใดกัน?”เยี่ยนซื่อหยวนชำเลืองมองเขาด้วยสายตาเยือกเย็น “เสี้ยวเสี้ยวใช่คำที่เจ้าสมควรเรียกหรือ?”คุณชายเซียวกลืนน้ำลาย บางทีอาจจะเป็นเพราะยากเกินจะรับสิ่งที่ประเดประดังเข้ามาจนทำให้ตื่นเต้นไปสักหน่อย “ท่านน้าเล็ก ท่านช่างร้ายกาจนัก! ท่านแอบสมรสลับหล