جميع فصول : الفصل -الفصل 110

หวนมองนางอีกครายามนี้…เขากลืนน้ำลายลงคอ รู้สึกเพียงว่าทั่วทั้งปากล้วนขมปร่าไปหมด……เวลาหนึ่งเค่อ ใช้เวลาไปเพียงหนึ่งเค่อเท่านั้น บุรุษผู้หนึ่งก็เอ่ยว่าให้เริ่มได้เลยหลิวชิงซวี่ยังอดรู้สึกประหลาดใจไม่ได้คืนนั้นนางสาธยายความรู้เกี่ยวกับวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีในยุคศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ดให้เขาฟังจบ ยังต้องใช้เวลาตั้งหนึ่งคืนเต็ม แต่ไพ่นกกระจอกนี้คุณชายเซียวแค่อธิบายวิธีการเล่นให้เขาฟังรอบเดียว นอกจากเขาจะไม่ซักถามอะไรแล้ว ยังบอกให้เริ่มในทันทีด้วยงั้นหรือ?“เพื่อตัดสินแพ้ชนะโดยเร็ว พวกเราจะใช้ไพ่เพียงเจ็ดสิบสองตัวเท่านั้น เล่นสามตาแล้วนับว่าผู้ใดมีแต้มชนะมากกว่า” ในเมื่อเขาบอกให้เริ่มได้ หลิวชิงซวี่ก็ไม่เกรงใจ ชี้นิ้วไปยังไพ่นกกระจอกหยกที่เรียงไว้พร้อมแล้วก็เอ่ยขึ้นทันที “ผู้คน ณ ที่แห่งนี้ล้วนมิใช่คนธรรมดา ความจำเก่งกาจเหนือคนทั่วไป เพื่อความยุติธรรมอย่างแท้จริง ก่อนเริ่มแต่ละตาขอให้คนในบ่อนแห่งนี้เป็นผู้ล้างไพ่ และผู้เล่นทั้งหมดโปรดหันหลังหลีกเลี่ยง ส่วนเจ้ามือไม่ตัดสินจากแพ้ชนะ แต่ขอให้ใช้การโยนลูกเต๋าตัดสิน ใครได้แต้มมากกว่าให้นั่งเป็นเจ้ามือ”“ตกลง” เยี่ยนซื่อหยวนตอบกลับเสียงแ

เยี่ยนซื่อหยวนปล่อยข้อมือนางออกเห็นนางเดินออกไปโดยไม่หันหลังกลับมา เขาก็รีบสาวเท้าเดินตามออกไปด้วยความรวดเร็วและทันทีที่พวกเขาออกไป เซียวอวี้หางก็ดึงตัวอวี๋ฮุยและเจียงจิ่วไว้ บังคับให้พวกเขาอธิบายเรื่องราวทั้งหมดมาให้ชัดเจน “มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่? พวกเขาสองคนไปคบหากันได้อย่างไร?”เจียงจิ่วหัวเราะ “ท่านโหวน้อย นี่เป็นเรื่องของนายท่าน ข้าน้อยไหนเลยจะกล้าพูดมาก?”เซียวอวี้หางใช้สายตามองทะลุพวกเขาอย่างไม่สบอารมณ์ “ไม่เล่าก็ช่าง เดี๋ยวข้าไปถามเสี้ยวเสี้ยวเองก็ได้!”แววตาเจียงจิ่วสะท้อนประกายวูบไหว ก่อนจะถามย้อน “ท่านรู้จักกับพระชายาของข้าน้อยได้อย่างไร? แล้วรู้จักมานานเพียงใดแล้ว?”เซียวอวี้หางเบือนหน้าหนี “พวกเจ้าไม่เล่าอะไรสักอย่าง ก็อย่าหวังจะได้ล้วงข้อมูลจากข้าเลย พวกเจ้ากลัวท่านน้าเล็กลงโทษ ข้าเองก็กลัวเสี้ยวเสี้ยวไม่สนใจข้าแล้วเหมือนกัน!”อวี๋ฮุยส่งสายตาให้เจียงจิ่วเจียงจิ่วได้สัญญาณจากเขา ก็เอ่ยขึ้นยิ้ม ๆ “ในเมื่อท่านรู้จักกับพระชายาของพวกข้าน้อยก่อน เช่นนั้นท่านก็เล่ามาก่อน แล้วพวกข้าน้อยจะเล่าเรื่องของพระชายากับท่านอ๋องของพวกข้าน้อยให้ฟัง”เซียวอวี้หางแค่นเสียงหัว

เขาสีหน้าดำคล้ำจ้องมองนางครั้งแล้วครั้งเล่า ทุกครั้งที่เขาหงุดหงิดนาง เขาอยากจะบีบคอนางให้สิ้นใจไปให้รู้แล้วรู้รอด!สกุลเยี่ยนมีคนสารพัดแบบ แต่ไม่เคยมีคนเช่นนางมาก่อน!ในตอนนี้เอง สตรีผู้หนึ่งก็ยกถาดอาหารเดินเข้ามา ตะโกนผ่านฉากกั้นด้านนอกเข้ามา “ท่านอ๋อง ได้ยินว่าท่านพาพระชายากลับจวนแล้ว บ่าวปรุงสำรับมาแล้วนิดหน่อย จะให้ยกเข้าไปข้างในหรือไม่เพคะ?”“เข้ามา” เยี่ยนซื่อหยวนเอ่ยเสียงเย็นเยียบสตรีผู้นั้นเดินอ้อมฉากกั้นเข้ามาในห้องทรงอักษร ครั้นเห็นภาพสองคนบนเบาะรองนั่ง ก็เบิกตากว้างอ้าปากค้างทันทีหลิวชิงซวี่เห็นเช่นนั้น ก็พอจะเดาได้ว่านางคงจะเป็นแม่นมซิ่วที่พวกเขาพูดถึงก่อนหน้านี้ จึงรีบกวักมือเรียกทันที “รบ…รบกวนเจ้าช่วยเตรียมของใช้สำหรับสตรีมีระดูให้ข้าหน่อย…แล้วก็…แล้วก็ช่วย…ช่วยเชิญเจ้าหมอนี่ออกไปด้วย!”“จะให้ข้าออกไปเพื่ออะไร?” เยี่ยนซื่อหยวนแววตามืดครึ้ม ตอนนี้สิ่งที่เขารับไม่ได้ที่สุดก็คือการที่นางไล่เขา!หลิวชิงซวี่พลิกตัวดิ้นออกจากตักเขาสุดแรง โกรธจนแทบมีควันออกจากศีรษะ “ท่านไม่ยอมออกไปแบบนี้คิดจะอยู่ดูงั้นหรือ? ไม่รู้จักอายบ้างเลยหรือ ท่านไม่อาย แต่ข้าอาย!”“พรืด!” แม่นม

บอกจะหนีก็หนี นางไม่มีแม้แต่นึกลังเล ครั้นก้าวพ้นประตูเรือนออกมาก็พุ่งทะยานไปตามแนวร่มไม้ทันทีกระทั่งเดินมาหลบหลังต้นไม้ใหญ่ นางมองกลับไปทางเรือนยังไม่มีผู้ใดสังเกตเห็นหลังจากลอบนึกยินดีอยู่ในใจ นางก็เตรียมมองหาจุดซ่อนตัวแห่งต่อไปทันทีทว่าในตอนนั้นเอง กลับมีเงาดำมืดโผล่มาจากอีกด้านของลำต้น“กรี๊ด!” เดิมทีก็ทำตัวเป็นโจรใจเสาะอยู่แล้ว อยู่ดี ๆ ดันมีเงาดำลึกลับโผล่พรวดเข้ามาทำให้ตกใจโดยไม่ทันตั้งตัวแบบนั้น หัวใจของนางแทบจะหลุดออกมาให้ได้ ตกใจจนเผลอร้องเสียงหลง“เสี่ยวชีคารวะพระชายา” เงาดำนั่นพลันคุกเข่าข้างหนึ่งลงกับพื้นหลิวชิงซวี่เพ่งตาดูคราวนี้ ก็เห็นชัดเจนว่าไม่ใช่ผี แต่เป็นคนอาศัยแสงจันทร์พิจารณาคนตรงหน้า ก็เห็นว่าเป็นเด็กสาวอายุน่าจะไล่เลี่ยกับตนเองเพียงแต่เด็กสาวคนนี้กลับมิได้แต่งกายอย่างสตรีสามัญ หากแต่สวมชุดต่อสู้รัดกุมสีดำทั้งตัว สวมรองเท้าสีดำสองข้าง เส้นผมสีดำขลับรวบสูงบนศีรษะ เหมือนปลายหางม้ายาวลู่ลงมากลางหลัง ทิ้งตรงลงมาถึงสะโพก เรียกได้ว่านอกจากดวงหน้าแล้ว ทั่วทั้งร่างกายล้วนเป็นสีดำสนิทสตรีซึ่งแต่งกายเช่นนี้แม้พบเจอได้ยาก ทว่าความองอาจผึ่งผายเช่นนั้นก็นับเ

หลิวชิงซวี่ขยับหางคิ้วขึ้นอย่างเงียบเชียบ ที่แท้พวกสตรีที่ถูก ‘ดวงพิฆาต’ ของอ๋องเจินเหล่านั้นล้วนเป็นคนที่ฮองเฮาทรงคัดเลือกเองทั้งสิ้นสินะ? เช่นนั้นก็น่าสนใจขึ้นมาสักหน่อยแล้ว!พอคิดว่าเขาเป็นคนทำการค้า แววตาของนางพลันวูบไหวเล็กน้อย ก่อนจะเปรยขึ้นลอย ๆ “ท่านโหวน้อยน่าจะเคยเห็นความสามารถในการทำเงินของข้าแล้ว ขอเพียงข้าอยากทำ หนึ่งวันได้เงินเป็นกอบเป็นกำมิใช่เรื่องยาก มหาเศรษฐีร่ำรวยล้นฟ้าเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นแน่แค่รอเวลา แต่เป็นพระชายาอ๋องเจินแล้วมีอะไรดีอย่างนั้นหรือ? รออาศัยเบี้ยหวัดรายเดือนอันน้อยนิดที่อ๋องเจินประทานให้อย่างนั้นหรือ? แบบนี้ต่างอะไรกับพวกขอทานกันเล่า? ทั้งที่ข้าสามารถพึ่งพาตนเองใช้ชีวิตอย่างมั่งคั่งและเป็นอิสระได้แท้ ๆ กลับต้องแบมือรับบุญคุณคนอื่น คอยดูสีหน้าของบุรุษเพื่อดำรงชีวิต หากท่านคิดว่าชีวิตแบบนี้มันดีนัก แล้วไยท่านจึงไม่กลับไปที่เรือน จะออกมาร่อนเร่อยู่ข้างนอกให้ลำบากแบบนี้เพื่ออะไร?”“ก็คงจะ…เป็นเหตุผลนี้เหมือนกัน” เซียวอวี้หางได้ฟังก็พยักหน้าเห็นด้วยรัว ๆ แต่ไม่นานเขาก็ยิ้มกว้างอวดฟันขาวอีกครั้ง “น้าสะใภ้เล็ก ความสามารถในการหาหนทางดำรงชีวิตของท่านใช้ได้ไม