All Chapters of กลรักร้ายเสด็จอาเล็ก: Chapter 111 - Chapter 120

นางยังไม่ทันตั้งสติ ก็เหมือนถูกแรงลมพัดร่างขึ้นไปกลางอากาศ สองเท้าลอยขึ้นเหนือพื้นดินเสียแล้ว“ใครให้เจ้าลงไป?” เสียงคุ้นหูพลันดังขึ้นข้างใบหู ในน้ำเสียงเย็นเยียบนั้นเจือด้วยเพลิงโทสะ“ข้า…” หลิวชิงซวี่อ้าปาก ครั้นมองเห็นดวงหน้าเยือกเย็นดุจน้ำแข็งตรงหน้าชัดเจนแล้ว นางพลันหยุดคำพูดลงทันที เรื่องอะไรที่นางจะต้องอธิบายเขาด้วยเล่า?“น้าเล็ก ไม่มีใครขอให้น้าสะใภ้เล็กกระโดดลงไปจับปลา แต่น้าสะใภ้เล็กกระโดดลงไปจับปลาเอง แต่คิดไม่ถึงว่าเจ้าปลาตัวนั้นจะใหญ่ยักษ์เกินไป น้าสะใภ้เล็กไม่ทันระวังก็ถูกหางของเจ้าปลาตัวนั้นสะบัดใส่ ก็เลยพลัดตกลงไปในสระบัว!” เซียวอวี้หางเป็นฝ่ายอธิบายเอง และเหมือนกลัวว่าน้าเล็กจะไม่เชื่อคำพูดของตนเอง จึงรีบยื่นปลาตัวอ้วนยักษ์ในอ้อมแขนให้อีกฝ่ายดูด้วย “เจ้านี้ก็คือปลาอ้วนที่ทำให้น้าสะใภ้เล็กพลัดตกลงไปในสระบัว”“เจ้าไม่พูดก็ไม่มีใครหาว่าเจ้าเป็นใบ้หรอก!” หลิวชิงซวี่หันไปตวาดใส่เขาด้วยสีหน้าเย็นเยียบ นางถูกหางปลาสะบัดใส่จนพลัดตกน้ำก็จริง แต่จำเป็นต้องให้เจ้าหมอนี่พูดย้ำซ้ำ ๆ อยู่อย่างนั้นหรือ?คิดว่านางไม่อายหรืออย่างไร?“เจียงเสี่ยวชีอยู่ไหน!” เยี่ยนซื่อหยวนถามเสียงเ

เขาผงะไปอย่างแรงครู่หนึ่ง โชคดีที่ไหวพริบยังว่องไว จึงตั้งสติได้ทันที เรื่องนี้ต้องเกี่ยวกับพระชายาแน่นอน!หลังจากกวาดตามองไปรอบด้านแล้ว และมั่นใจว่าบริเวณนั้นไม่มีคนอื่น เขาจึงก้าวเข้าไปประชิดเยี่ยนซื่อหยวน และกดเสียงลงก่อนจะเริ่มกระซิบกระซาบเยี่ยนซื่อหยวนฟังจนเครื่องหน้าหล่อเหลาแทบจะย่นมารวมกันเป็นก้อนเดียว“ยุ่งยากเพียงนี้เชียว?”“ท่านอ๋อง ข้าน้อยหาได้กล่าวเกินจริงไม่ ร่างกายของพระชายาเกี่ยวข้องไปถึงทายาทของท่าน จะสะเพร่าไม่ได้เด็ดขาดขอรับ” เจียงจิ่วกล่าวอย่างขึงขัง“อืม ข้าเข้าใจแล้ว” เยี่ยนซื่อหยวนพยักหน้า พอคิดอะไรบางอย่างได้ เขาก็กดเสียงลงอีกครั้งเบาเสียจนมีเพียงพวกเขาสองคนที่ได้ยิน “ไปหามาให้ข้าที…”เจียงจิ่วได้ยินเช่นนั้น ก็เกือบจะกลั้นเสียงหัวเราะไม่อยู่เขาไหล่สั่นเบา ๆ ก้มศีรษะลงขานรับคำสั่ง “ข้าน้อยจะไปเดี๋ยวนี้ขอรับ”ผ่านมานานหลายปีเพียงนี้แล้ว บัดนี้ในที่สุดท่านอ๋องของพวกเขาก็นับว่าเริ่มเข้าใจเรื่องความรักเสียที ช่างน่ายินดีจริง ๆ……หลังจากหลิวชิงซวี่ถูกอุ้มตัวจากไปแล้ว เซียวอวี้หางก็แย่งปลาตัวอ้วนยักษ์มาจากมืออวี๋ฮุย ก่อนจะกอดมันไว้แน่นแล้ววิ่งออกมาจากสระบัว

“น้าสะใภ้เล็ก ข้ายังมิได้รับประทานอาหาร” ครั้นเห็นอาหารวางเต็มโต๊ะ เซียวอวี้หางก็เลิกน้ำตาไหลแล้ว แต่เริ่มน้ำลายไหลแทน“แม่นมซิ่ว เพิ่มชามและตะเกียบให้ท่านโหวน้อย” หลิวชิงซวี่เองก็มิได้ตระหนี่ ถึงอย่างไรนางก็เคยไปเจรจาทำการค้าที่บ่อนพนันของเขาอยู่หลายครั้ง และเซียวอวี้หางก็เลี้ยงอาหารค่ำนางทุกครั้งแม่นมซิ่วสั่งให้สาวใช้จัดเตรียมชามและตะเกียบเพิ่มให้เขาทันทีเมื่อมีของกินแล้ว เซียวอวี้หางก็เหมือนเปลี่ยนความคับแค้นโศกเศร้าเป็นแรงฮึด ก้มหน้าก้มตากินอย่างจริงจัง จนไม่มีเวลาพูดจาตอนใกล้กินเสร็จ เจียงเสี่ยวชีก็ปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับคนผู้หนึ่งคนผู้นี้เมื่อประสานมือคารวะหลิวชิงซวี่แล้ว ก็ไม่รอให้หลิวชิงซวี่เอ่ยปากถาม แต่เป็นฝ่ายเปิดปากกล่าวขึ้นก่อนว่า “เรื่องเพลิงไหม้เมื่อคืนเป็นฝีมือผู้ใต้บังคับบัญชาขององค์รัชทายาท ข้าน้อยจำคนผู้นั้นได้ เมื่อวานเขายังติดตามองค์รัชทายาทเข้าจวนอ๋องเจินมาด้วยกัน”หลิวชิงซวี่พินิจมองเขาด้วยใบหน้ามืดครึ้มบุคคลผู้นี้แต่งตัวธรรมดา หน้าตาก็แสนธรรมดา เป็นประเภทที่จับโยนเข้าฝูงชนแล้วไม่มีทางจำได้แน่ ๆ ทว่าแววตาเขากลับสุขุมสงบนิ่ง ท่าทางคล่องแคล่วสะอาดตา ไม่เหม

“เจ้า…” เซียวอวี้หางกำหมัดแน่นโกรธจัดจนหน้าเขียวคล้ำหลิวชิงซวี่สืบเท้าไปด้านหน้าหนึ่งก้าวอย่างว่องไว เอาตัวเองขวางหน้าเขาไว้เห็นเช่นนี้ หลิวหยวนอินก็ยิ่งดูแคลน “อะไรกัน แค่พูดถึงชายเถื่อนแค่นี้เจ้าก็เจ็บจนทนไม่ได้แล้วหรือ?”หลิวชิงซวี่สืบเท้าไปใกล้นางอีกสองก้าว ถากถางนางอย่างไม่ยอมแพ้ “ต่อให้ข้าหนีไปหาชายเถื่อนข้างนอกแล้วเป็นอย่างไร ตราบใดที่ข้ายังไม่ตาย ข้าก็เป็นธิดาสายตรงของสกุลหลิวโดยชอบธรรม ส่วนเจ้าทั้งชีวิตนี้ก็เป็นได้แค่บุตรีของอนุนอกเรือน ต่อให้อภิเษกกับรัชทายาท เจ้าก็ไม่มีวันเปลี่ยนชาติกำเนิดต่ำต้อยของเจ้าได้หรอก”สิ่งที่หลิวหยวนอินเกลียดชังที่สุดคืออะไร คำตอบก็คือชาติกำเนิดของตนเองนี่ไง!ทุกคำทุกประโยคที่นางเอ่ยออกมาดั่งมีดแหลมคมแทงเข้ากลางดวงใจของหลิวหยวนอิน เรียกได้ว่าทำให้หลิวหยวนอินโกรธจนสติขาดผึงทันที‘เพี๊ยะ’ !ฝ่ามือข้างหนึ่งฟาดลงบนแก้มของหลิวชิงซวี่อย่างรุนแรงหลิวชิงซวี่คล้ายกับทนรับแรงไม่ไหว ล้มลงกับพื้นตามแรงตบทันที“หลิวชิงซวี่! นางแพศยา!” หลิวหยวนอินยังไม่สาแก่ใจ รีบถลาเข้าไปหวังสั่งสอนนางอีกครั้งเซียวอวี้หางตกตะลึงกับฉากตบตรงหน้าในจิตใต้สำนึกของเขา

ผลสุดท้ายก็กลายเป็นเหตุการณ์เช่นวันนี้!“ท่านพ่อ ไม่ใช่ว่าข้าอยากตีนาง แต่นางจงใจยั่วโทสะข้าต่างหาก! ฮือ ๆ…” ร่ำไห้อย่างกล้ำกลืนความไม่เป็นธรรม“นางยั่วโทสะเจ้า แล้วเจ้าสมควรลงไม้ลงมือกับนางหรือ?” หลิวจิ่งอู่กำหมัดแน่น เป็นครั้งแรกที่เขาตะคอกเสียงแข็งใส่นาง “เจ้ารู้บ้างหรือเปล่าว่าเจ้าก่อเรื่องเอาไว้ใหญ่แค่ไหน!”“ท่านพ่อ ข้าก็แค่ตบหน้านางไปเพียงฉาดเดียว เรื่องทารกในครรภ์ของนางไม่ได้เกี่ยวข้องกับข้า!” หลิวหยวนอินเพิ่งเคยเจอเขาแสดงท่าทีดุร้ายกับตนเองเช่นนี้เป็นครั้งแรก จึงตะโกนเถียงกลับอย่างไม่ยอมแพ้“เจ้าลูกสารเลว! เจ้ายังกล้าเถียงเสียงแข็งอีกหรือ!” หลิวจิ่งอู่โกรธจัดง้างแขนขึ้นอีกครั้ง“นายท่านโปรดระงับโทสะ!” ฝูหลินพ่อบ้านผู้เฒ่ารีบเข้ามาเกลี้ยกล่อมทันที “เรื่องมาถึงจุดนี้แล้ว ท่านจะโกรธคุณหนูรองไปก็ไม่มีประโยชน์ สิ่งสำคัญตอนนี้คือดูอาการของคุณหนูใหญ่ขอรับ ข้าน้อยจะรีบไปยังจวนอ๋องเจิน ท่านคิดเห็นว่าอย่างไรขอรับ?”หลิวจิ่งอู่จะพูดอะไรได้อีก?เขาถลึงตาใส่บุตรีคนเล็กอย่างมาดร้าย ก่อนจะหันหลังเดินฟึดฟัดจากไปด้วยความโกรธ……ไทเฮาฉวีบัดนี้กำลังชื่นชมบุปผาในอุทยานหลวงโดยมีฮองเฮาซูคอย