กลรักร้ายเสด็จอาเล็ก のすべてのチャプター: チャプター 131 - チャプター 140

ลมหนาวพัดผ่านร่างกายนาง ลมเหล่านั้นทำให้นางสภาพดูไม่จืดยิ่งขึ้น แต่ก็ทำให้นางได้สติขึ้นมาเล็กน้อย นางลุกขึ้นจากพื้นอย่างเชื่องช้า ก่อนคลานเข่าเข้าไปหาแม่นมซิ่ว พร้อมพูดอ้อนวอนว่า “ข้าอยากพบพี่หญิงใหญ่ เจ้าช่วยรายงานให้หน่อยได้หรือไม่?”หากนางต้องคุกเข่าต่อไปจริง ๆ นางก็อยากคุกเข่าที่ด้านในห้องมากกว่า อย่างน้อยมันก็ไม่ได้อัปยศเท่านี้ อีกทั้งหากหลิวชิงซวี่ฟื้นขึ้นมา นางก็จะได้รู้ทันที แม่นมซิ่วกวาดสายตาสำรวจนาง จากนั้นก็เดินเข้าไปในห้องหลังจากนั้นไม่นานนางก็เดินกลับออกมา ก่อนพูดกับหลิวหยวนอินว่า “คุณหนูรอง เชิญ” หัวใจของหลิวหยวนอินเต้นกระหน่ำด้วยความยินดี จากนั้นนางก็รีบยกกระโปรงเดินเข้าไปในห้อง เมื่อเดินผ่านฉากกันลมสองชั้น ขณะที่นางกำลังครุ่นคิดว่าจะปฏิบัติตัวอย่างไรดี ชายคนหนึ่งที่นั่งอยู่ข้างเตียงก็หันกลับมามองอย่างกะทันหัน สายตาเย็นชาไร้ปรานีจ้องมองนาง “เจ้าเข้ามาทำไม? นี่เจ้ายังทำร้ายนางไม่พออีกหรือ?”เสียงเย็นยะเยือกเสียดแทงถึงกระดูกทำให้ตัวนางสั่นสะท้าน นางรีบคุกเข่าลงกับพื้น พร้อมร้องไห้อ้อนวอน “ท่านอ๋อง หม่อมฉันผิดไปแล้ว หม่อมฉันควรให้ความเคารพพี่สาว หม่อมฉันมีความ

“ท่านอ๋อง…” หลิวหยวนอินอ้าปากค้าง นางรู้สึกหวาดกลัวกับสีหน้าเย็นชาของเขามาโดยตลอด แต่เมื่อมีความคิดว่านางมีโอกาสเข้าไปแทนที่หลิวชิงซวี่ได้ ทันใดนั้นนางก็ลุกขึ้นยืน ก่อนพูดอย่างใจกล้าว่า “ท่านอ๋อง หม่อมฉันทำให้ท่านสูญเสียบุตร หม่อมฉันมีความผิด หม่อมฉันยินดีปรนนิบัติรับใช้ท่านอ๋องเพื่อเป็นการชดเชย เพื่อชดเชยความโศกเศร้าที่สูญเสีย นอกจากนี้พี่หญิงใหญ่ก็ยังได้รับบาดเจ็บ ช่วงนี้คงไม่สามารถตั้งครรภ์ได้ หม่อมฉันยินดีรับหน้าที่แทนพี่หญิงใหญ่ เช่นนี้หม่อมฉันก็สามารถชดเชยความผิดได้แล้ว”เมื่อคำพูดของนางดังขึ้น ห้องบรรทมเงียบกริบเหมือนป่าช้า บรรยากาศเย็นยะเยือกแผ่ทั่วบริเวณ ไอเย็นเหล่านั้นแผ่ออกมาจากร่างกายของชายคนนั้นแม้กระทั่งหลิวชิงซวี่ยังเบิกตากว้าง เนื่องจากนางไม่สามารถขยับตัวได้ นางจึงดูเหมือน ‘ศพนอนตายตาไม่หลับ’ นางตกใจจนแทบจะหลุดขำ เดิมทีนางคิดว่าหลิวหยวนอินจะต้องนินทาอะไรนางสักอย่าง และปล่อยข่าวหรือเรื่องราวเสียหายให้เยี่ยนซื่อหยวนเชื่อ ทำให้เยี่ยนซื่อหยวนรู้สึกรังเกียจนาง หลังจากนั้นหลิวหยวนอินก็ค่อยขอความเมตตาลดโทษของตนเองลงแต่นางคิดไม่ถึงเลยว่าหลิวหยวนอินจะต้องการสอดมือสอดเท้าเ

คำว่า ฆ่า แฝงด้วยไอแห่งความโหดเหี้ยม ทำให้ฝูหลินพ่อบ้านชราตัวสั่นงันงก เขาทำงานรับใช้ตระกูลหลิวมานานหลายสิบปี แต่ก็ไม่เคยเห็นท่านแม่ทัพใช้คำนี้กับคนในครอบครัวมาก่อน?หลิวหยวนอินตะลึงจนพูดอะไรไม่ออก นางอ้าปากค้าง สายตาจดจ้องไปทางหลิวจิ่งอู่ ใบหน้าซีดขาว แม้กระทั่งน้ำตายังหยุดไหล ฝูหลินเองไม่เคยเห็นเขาตบะแตกจนต้องเปิดฉากเข่นฆ่าคนในตระกูลมาก่อน ยิ่งไปกว่านั้นคนผู้นั้นคือนางด้วย แต่ฝูหลินก็ไม่กล้ารอช้า เขาเรียกสาวใช้ให้พานางไปที่เรือนฝูหรงเมื่อได้ยินเสียงลงกลอนจากด้านนอกประตู หลิวหยวนอินจึงได้สติกลับคืนมา และเข้าใจแล้วว่านางถูกขังจริง ๆ ! “ปล่อยข้าออกไป!”“ท่านพ่อ รีบปล่อยข้าออกไป!”“ข้าทำอะไรผิด? ทำไมต้องขังข้าเช่นนี้ด้วย”“ข้าจะออกไป! ข้าจะออก!”ตั้งแต่กลับมาจากจวนอ๋องเจิน เนื้อตัวนางสกปรกมอมแมม ตั้งแต่ศรีษะจรดเท้ามีสภาพยุ่งเหยิงดูไม่ได้ นางรู้สึกกระวนกระวายมาก คล้ายกับคนบ้า ไร้ตรรกะเหตุผล ไร้เสน่ห์ยั่วยวน ฝูหลินกลัวว่านางจะออกมาด้านนอก จึงนำองครักษ์มาเฝ้าที่หน้าประตูด้วยตัวเอง เรื่องนี้สร้างแรงกระเพื่อมไม่น้อย โดยเฉพาะคำสั่งฆ่าที่เต็มไปด้วยความกรุ่นโกรธของหลิวจิ่งอู่ลอย

“ฮูหยินผู้เฒ่ามาที่นี่เพราะเป็นห่วงชายาของข้า หรือต้องการมาระบายความโกรธกันแน่”“...” นางเว่ยชะงักเล็กน้อย “หากเป็นอย่างแรก ข้าก็ขอให้ฮูหยินผู้เฒ่าวางใจ พระชายามีข้าดูแลอยู่ วางใจได้เลย แต่หากเป็นอย่างหลังก็เชิญฮูหยินผู้เฒ่ากลับไปเถอะ ข้าเห็นว่าเจ้าอายุมากแล้ว ไม่อยากนำความแค้นเรื่องสูญเสียบุตรใส่ลงบนศีรษะเจ้า”ภายในห้องบรรทม หลิวชิงซวี่ได้ยินมันอย่างชัดเจน นางพยายามกลั้นขำจนฉี่เกือบแตก นางคิดไม่ถึงเลยว่าเยี่ยนซื่อหยวนจะตรงไปตรงมาเช่นนี้ คำพูดแต่ละคำของเขาคล้ายดาบคล้ายกระบี่ คนอื่นยังไม่ทันได้แสดงเจตนาของตัวเอง แต่เขากลับจ่อกระบี่ที่มองไม่เห็นและแหลมคมไปที่คอของนางแล้ว ไม่ว่านางเว่ยจะตอบอย่างไร แต่ผลลัพธ์ก็มีเพียงอย่างเดียว ไสหัวออกไป! “ท่านอ๋อง หม่อมฉันเป็นย่าของหลิวชิงซวี่ แม้กระทั่งเข้าไปเยี่ยมนางก็ยังไม่มีสิทธิ์อย่างนั้นหรือ?” นางเว่ยก้มศีรษะลง แม้ใบหน้าชราของนางจะไม่ได้แสดงท่าทีกรุ่นโกรธ แต่น้ำเสียงของนางก็ยังแฝงไปด้วยความไม่พอใจนางเป็นมารดาของแม่ทัพเจิ้นกั๋ว ดังนั้นจึงมีความน่าเกรงขามแฝงอยู่แต่ความน่าเกรงขามเหล่านั้นก็มีขอบเขต มันขึ้นอยู่ว่านางใช้กับใครเยี่ยนซื่

เยี่ยนซื่อหยวนเหลือบสายตามองนาง เหมือนรังเกียจที่นางโง่ “นางคือย่าของเจ้า”หลิวชิงซวี่พูดอะไรไม่ออกนางเกือบจะลืมไปแล้ว!หากนางสังหารนางเว่ยจริง ๆ ถ้าอย่างนั้นพวกเขาทั้งสองคนก็คงจะต้องถูกคนถ่มน้ำลายใส่แล้วเยี่ยนซื่อหยวนเม้มริมฝีปากบาง จากนั้นก็พูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ “แม้ข้ากับเจ้าจะรังเกียจหลิวจิ่งอู่ แต่ในราชสำนักเขาก็มีอำนาจมาก หากจัดการเขาก็ไม่ใช่เรื่องง่าย”คำพูดนี้…นางไม่ได้สัมผัสถึงความเห็นอกเห็นใจจากน้ำเสียง แต่นางกลับจับประเด็นอื่นได้มากกว่าหลิวจิ่งอู่จัดการยาก? เช่นนั้นเขาเคยมีความคิดที่จะจัดการหลิวจิ่งอู่อย่างนั้นหรือ?เขาจะจัดการหลิวจิ่งอู่เพื่อนางหรือ?เยี่ยนซื่อหยวนมองนางด้วยสายตาลึกซึ้ง น้ำเสียงจริงจังและทุ้มต่ำขึ้นหลายส่วน “ข้ารู้แผนการต่อไปของเจ้าคืออะไร แต่ความจริงแล้วมันไม่จำเป็นเลย องค์รัชทายาทพยายามอย่างมากเพื่อจะเอาชนะใจหลิวจิ่งอู่ ส่วนเจ้าก็แต่งงานกับข้าแล้ว เขาทำได้เพียงต้องมุ่งความสนใจไปที่หลิวหยวนอิน แม้หลิวหยวนอินจะไม่บริสุทธิ์ แต่เขาก็จะไม่ยอมแพ้ เมื่อเป็นเช่นนี้ ไม่ใช่แค่เจ้าที่ไม่สามารถหยุดเขาได้ นั่นจะทำให้หลิวจิ่งอู่รู้สึกซาบซึ้งในบุญคุณของเข