All Chapters of กลรักร้ายเสด็จอาเล็ก: Chapter 151 - Chapter 160

ตอนอยู่ที่ตำบลชิงเหอ เขาได้ประกาศ ‘ความเป็นเจ้าของ’ ต่อเยี่ยนหรงไท่ไปแล้ว ทว่าเยี่ยนหรงไท่กลับพาเสิ่นซือเฉี่ยวมาเมืองหลวงอย่างเงียบเชียบ มิหนำซ้ำยังคิดจะยัดเยียดนางเข้ามาในจวนของเขาอีกการที่เขาไม่ไปคิดบัญชีด้วยก็นับว่าเมตตามากแล้ว อีกฝ่ายยังกล้าเอาเรื่องเสิ่นซือเฉี่ยวมาคาดคั้นเขาอีก!“เยี่ยนหรงไท่ ข้าขอเตือนเจ้าไว้ตรงนี้ ล้มเลิกความคิดของเจ้าเสียให้หมด หากเจ้ายังกล้าเล่นลูกไม้พวกนี้อีก ข้าไม่มีวันละเว้นเจ้าแน่!”ใบหน้าหล่อเหลาดุจหยกของเยี่ยนหรงไท่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด แววตาเอ่อล้นไปด้วยความไม่พอใจต่ออีกฝ่ายอย่างลึกซึ้ง “เสด็จอาเล็ก ข้าทำผิดอันใด? เห็นชัด ๆ ว่าท่านเป็นฝ่ายฉกชิงคนรักไปก่อน ข้าก็ยอมถอยให้แล้ว เหตุใดท่านยังต้องเคียดแค้นข้าอีก? เรื่องเสิ่นซือเฉี่ยวมีใจให้ท่าน นางเป็นคนบอกข้าเอง ข้าก็แค่หวังดีพานางมาเมืองหลวง ไม่ได้ทำเรื่องทำร้ายท่านเสียหน่อย ตอนนี้ข้าก็แค่ถามไถ่ถึงนาง ท่านไม่เต็มใจบอกก็ช่างเถิด ไยต้องข่มขู่กันถึงเพียงนี้?”เยี่ยนซื่อหยวนกำหมัดแน่นใช่ พวกเขาไม่ได้ทำเรื่องร้ายแรงอันใดต่อเขา แต่ความคิดของพวกเขามันชวนให้โมโหจนอยากจะซัดคนนัก!บรรยากาศคุกรุ่นไปด้วยประกายด

......ตกบ่าย ในห้องโถงเล็กถูกจัดวางด้วยโต๊ะแปดเซียน พร้อมด้วยชุดไพ่นกกระจอกที่ทำจากหยกขาวของเซียวอวี้หางเห็นเยี่ยนซื่อหยวนทำท่าจะนั่งลง หลิวชิงซวี่ยังไม่ทันได้ขมวดคิ้ว เซียวอวี้หางก็โวยวายขึ้นมาก่อน “ท่านน้าเล็ก ท่านอย่าลงเล่นเลยดีกว่ากระมัง?”เยี่ยนซื่อหยวนปรายตามองเขา “ทำไม ข้าเล่นไม่ได้หรือ?”เซียวอวี้หางหลุดปากออกมา “ท่านไม่ลงเล่นข้าอาจจะยังพอชนะได้บ้าง แต่ถ้าท่านลงเล่น ข้ากลัวว่าจะหมดตัวจนต้องถอดเสื้อผ้ากางเกงจ่ายน่ะสิ!”เขายังจำไพ่สามตานั้นที่ท่านน้าเล็กผู้นี้กวาดเรียบที่บ่อนได้แม่น...น้าสะใภ้เล็กเรียกให้เขากอบโกยกลับมาทั้งนั้น!หลิวชิงซวี่นึกถึงไพ่สามตานั้นที่เขาชนะนาง ก็เริ่มรังเกียจเขาขึ้นมาทันที “นั่นสิ ท่านก็ไม่ขาดเงิน จะลงเล่นทำไม?”เยี่ยนหรงไท่มองดูพวกเขา โดยเฉพาะประโยคที่ว่า ‘ท่านก็ไม่ขาดเงิน’ ของหลิวชิงซวี่ ทำให้มุมปากที่เม้มอยู่ของเขากระตุกเบา ๆต้องขาดเงินถึงจะลงเล่นได้หรือไร?พวกเขาลงเล่นเพราะขาดเงิน เช่นนั้นใครที่ไม่ขาดเงินจะยอมเอาเงินมาเสียให้เล่า?จู่ ๆ เขาก็สังหรณ์ใจไม่ดีชอบกล...ทว่าไพ่นกกระจอกบนโต๊ะช่างแปลกตาและน่าสนใจยิ่งนัก ไม่เพียงแต่เขาไม่เคยเ

เยี่ยนซื่อหยวนย่อมไม่ยอมให้นางแย่งกลับไปได้ง่าย ๆแววตาเขาเจือด้วยรอยยิ้ม กว่านางจะดึงมือทั้งสองของเขาออกมาจากด้านหลังได้ ในมือเขาก็ไม่มีตั๋วเงินเสียแล้วหลิวชิงซวี่โมโหแทบแย่ นี่มันเงินที่นางชนะมาแท้ ๆ จะยอมให้เขาฮุบไปดื้อ ๆ ได้ยังไง?ด้วยความมุทะลุ นางจึงไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหมอีกต่อไป ตรงเข้าดึงทึ้งเสื้อคลุมเขาเพื่อค้นหา แต่เขานั่งนิ่งไม่ไหวติง นางขยับตัวเขาไม่ได้ จึงจัดการปลดเข็มขัดเขาโดยไม่ทันยั้งคิด“ข้าไม่เชื่อหรอกว่าท่านจะซ่อนตั๋วเงินไว้ในกางเกงซับในได้!”เยี่ยนซื่อหยวนหางตากระตุก มุมปากกระตุก สุดท้ายก็กลั้นไม่อยู่จริง ๆ หลุดหัวเราะพรืดออกมา “เช่นนั้นเจ้าก็ลองหาดูสิ?”หลิวชิงซวี่ปลดเข็มขัดเขาอย่างคล่องแคล่ว แล้วเริ่มดึงสายรัดเอวกางเกงเขาจริง ๆแต่พอดึงสายรัดเอวกางเกงคลายออก หน้าของนางก็แดงก่ำขึ้นมาทันที จากนั้นก็ตะโกนด่าด้วยความอับอายระคนโกรธ “เยี่ยนซื่อหยวน ท่านมันคนไร้ยางอาย!”ร่างกายพวกเขาแทบจะแนบชิดกัน ไม่เพียงไออุ่นจากตัวเขา แม้แต่ปฏิกิริยาบางอย่างของร่างกายเขา นางก็สัมผัสได้อย่างชัดเจนนางแค่ดึงขอบกางเกงเขาเท่านั้น เขากลับมีอารมณ์ขึ้นมาซะได้!เยี่ยนซื่อหยวนโอบกอ

มองแผ่นหลังที่เดินกระฟัดกระเฟียดของนาง เยี่ยนซื่อหยวนก็ทำหน้าไม่ถูก ไม่รู้จะหัวเราะหรือร้องไห้ดีพูดมาตั้งยืดยาว นางต้องการแค่นี้หรือ?ผู้หญิงคนนี้...ก็แค่ให้เขาอดทนต่ออีกสักพักมิใช่หรือ เขาอดทนก็ได้!อย่างไรเสียพวกเขาก็อยู่ด้วยกันเช้าค่ำ ด้วยเสน่ห์ของเขา อีกไม่นานต้องทำให้นางยอม ‘สยบ’ ได้อย่างราบคาบ...ทว่าพอกลับเข้ามาในห้องนอน หลิวชิงซวี่เองก็ใช่ว่าจะสบายใจนักนางรู้ว่าตัวเองเล่นตัวเกินเหตุแต่ถ้าไม่เล่นตัวเสียบ้าง นางก็รู้สึกว่ามันง่ายสำหรับเขาเกินไป!นางยังไม่มีโอกาสได้ดัดนิสัยเขาเลย ใครจะรู้ว่าเขาแค่หลงใหลนางเพราะความแปลกใหม่ชั่วครู่ชั่วยามหรือเปล่า?อีกอย่าง นางก็ขัดเขินที่จะพูดเรื่องเกี้ยวพาราสีกันแบบคู่รัก คนโบราณส่วนใหญ่แต่งงานแบบคลุมถุงชน จะไปรู้อะไรเรื่องความรัก นางอยากจะเติมเต็มกระบวนการนี้ ก็ได้แต่อาศัยเรื่องนี้มาเป็นข้ออ้างเท่านั้นแหละ!“ไหนว่าอยากกินปลาย่าง?”เสียงฝีเท้าหนักแน่นพร้อมกับน้ำเสียงทุ้มต่ำของเขาดังเข้ามาจากด้านนอก นางเงยหน้ามองเขา ใบหน้าหล่อเหลานั้นกลับมาเป็นปกติแล้ว ยังคงเย็นชาและมาดขรึม ราวกับรำคาญที่จะต้องเข้ามาตามนางแต่ดวงตาดำขลับลึกล้ำนั้นก

“เสด็จแม่ ซีเอ๋อร์พาพระชายารองมาถวายพระพรเพคะ” ฮองเฮาซูเดินเข้าไปหาไทเฮาฉวี ครั้นเห็นหลิวชิงซวี่อยู่ด้วย ก็พินิจพิเคราะห์ด้วยความห่วงใย ก่อนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ซวี่เอ๋อร์ก็มาด้วยหรือ? แล้วหยวนเอ๋อร์เล่า เขาไปไหน ทำไมไม่อยู่เป็นเพื่อนเจ้า?”คำว่า ‘เพื่อน’ หลุดออกมา ไทเฮาฉวีก็เม้มพระโอษฐ์แน่นหลิวชิงซวี่ย่อกายคารวะนาง “ชิงซวี่คารวะเสด็จพี่สะใภ้ ขอทรงพระเจริญเพคะ” จากนั้นจึงตอบกลับด้วยรอยยิ้มตาหยี “ท่านอ๋องบอกว่าจะไปหาเสด็จพี่ที่ห้องทรงพระอักษรก่อน ประเดี๋ยวจะเสด็จมาถวายพระพรเสด็จแม่พร้อมกับเสด็จพี่เพคะ”ฮองเฮาซูผู้นี้ในความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม คือสตรีที่น่าเลื่อมใสศรัทธายิ่งนัก เปี่ยมด้วยความกตัญญูและคุณธรรม สง่างามอ่อนโยน เป็นแบบอย่างของสตรีทั่วหล้าแต่หลังจากนางเข้าจวนอ๋องเจิน ได้รับรู้เรื่องราวที่เกิดขึ้นกับเยี่ยนซื่อหยวน ภาพลักษณ์อันดีงามของฮองเฮาซูในความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม สำหรับนางแล้วแม้แต่ค่าให้ใช้อ้างอิงยังไม่เหลือภายนอกต่างล่ำลือกันว่าอ๋องเจินดวงพิฆาต ดวงกินลูกกินเมีย เคยมีสตรีสามนางเข้าไปในจวนอ๋องเจิน สุดท้ายไม่บ้าก็เสียสติ นางเข้าจวนอ๋องเจินแล้วถึงได้รู้ว