All Chapters of กลรักร้ายเสด็จอาเล็ก: Chapter 141 - Chapter 150

แววดำทะมึนในดวงตาของเยี่ยนซื่อหยวนจางหายไป เม้มกลีบปากบางเล็กน้อย ก่อนกล่าวเสียงแผ่วว่า “ข้าจะสร้างบ่อนให้เขาใหม่ เจ้าไม่ต้องกังวล”“เช่นนี้ก็ดีมาก” หลิวชิงซวี่ไม่มีข้อโต้แย้งแม้แต่น้อย ถึงขั้นถอนหายใจด้วยซ้ำ มีเขายื่นมือเข้ามาช่วย ท่านโหวน้อยผู้นั้นก็รอพึ่งบารมีของเขาได้เลย วันหน้าหากรัชทายาทคิดจะเล่นงานเขาอีก เกรงว่าคงต้องพิจารณาอย่างถี่ถ้วนเสียแล้วเห็นนางตกปากรับคำอย่างง่ายดาย อารมณ์ของเยี่ยนซื่อหยวนก็นับว่าเบิกบานขึ้นแล้วเขาคอยปรนนิบัติรับใช้นางทุกวี่ทุกวัน ปรากฏว่าหัวใจนางนึกถึงแต่บุรุษอื่น จะไม่ให้เขาโมโหได้อย่างไร?ทำการค้าขายกันเพียงไม่กี่คราก็ต้องรู้สึกซาบซึ้งบุญคุณถึงเพียงนี้ เขาที่เก็บนางไว้ประดุจยอดดวงใจ นางกลับไม่รับรู้เลยสักนิด ไม่รู้เลยจริงๆ ว่าสตรีนางนี้มีใจหรือไม่มีใจกันแน่!“ท่านอ๋อง” จู่ๆ หลิวชิงซวี่ก็เรียกเขาใบหน้าหล่อเหลาของเยี่ยนซื่อหยวนเข้มขึ้นอาจเพราะปิดบังตัวตนอยู่ เขาจึงไม่ชอบยามนางเรียกเขาเช่นนี้ แต่ก่อนยามเรียกว่า ‘อาซื่อ’ หรือ ‘นายท่านซื่อ’ เสนาะหูกว่าเป็นไหนๆ...“มีเรื่องใด?”“ท่านจัดไพ่นกกระจอกมาหนึ่งชุดดีหรือไม่ ไม่เช่นนั้นวันๆ หมกตัวอยู่แต่

ดวงตาชราของนางเว่ยแดงก่ำไปทั้งดวง น้ำตาพรั่งพรูออกมาเป็นสาย “แต่ข้าเจ็บใจยิ่งนัก! ตระกูลหลิวของเราให้ข้าวนางกิน ให้เสื้อผ้านางใส่ เพื่อนาง เจ้าถึงขั้นเลี้ยงเลือดเนื้อเชื้อไขที่แท้จริงของตนเองไว้นอกจวน อินเอ๋อร์กับเจี๋ยเอ๋อร์ต้องถูกตราหน้าว่าเป็นลูกนอกสมรสตั้งแต่เด็ก มาตอนนี้ นางมารผจญยังกล้าทำเช่นนี้กับพวกเรา...” “ท่านแม่ เรื่องนี้ให้มันผ่านไปเถิด ดีหรือไม่? ครานี้อินเอ๋อร์ถูกนางเล่นงานจนเกือบไม่ได้เป็นพระชายารององค์รัชทายาทแล้ว ไม่ง่ายเลยกว่าองค์รัชทายาทจะรักษาการแต่งงานครั้งนี้ไว้ได้ หากเกิดเรื่องอะไรขึ้นอีก เกรงว่าอินเอ๋อร์จะไร้วาสนากับองค์รัชทายาทแล้วจริงๆ” หลิวจิ่งอู่เกลี้ยกล่อมด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ไม่อยากให้นางเสียสุขภาพด้วยเรื่องนี้อีก“จิ่งอู่ แต่แม่รู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจแทนอินเอ๋อร์กับเจี๋ยเอ๋อร์นี่!” นางเว่ยร้องไห้น้ำตานองหน้า “นางไม่ใช่เลือดเนื้อเชื้อไขของตระกูลหลิวเรา แต่กลับแย่งชิงฐานะบุตรสาวสายตรง มาตอนนี้เลือดเนื้อเชื้อไขที่แท้จริงของตระกูลหลิวเรากลับถูกผู้คนครหา นางกลับไม่เห็นแก่บุญคุณของตระกูลหลิว นางเป็นเช่นนี้ ทำให้แม่ทุกข์ระทมเสียยิ่งกว่าเลี้ยงสุนัขจิ้งจอกที่ไม่รู้จ

ความคิดนี้ผุดขึ้นมาในสมองของหลิวชิงซวี่ทันที“อวี๋ฮุย ทำไมหรือ พระชายารองรัชทายาทรับตัวคุณหนูเสิ่นไปมีเรื่องใดงั้นหรือ?”“พระชายา ไม่เพียงมีเรื่อง เกรงว่า…”“อะแฮ่ม!” ขณะที่อวี๋ฮุยเกือบหลุดปาก เยี่ยนซื่อหยวนก็กระแอมตัดบทเขาอวี๋ฮุยสะดุ้ง จากนั้นก็ลูบต้นคอตนเองแล้วยิ้มบอกกับหลิวชิงซวี่ว่า “พระชายา ไม่มีเรื่องใดพ่ะย่ะค่ะ อย่าใส่พระทัยเลย”ท่าทางของพวกเขาสองนายบ่าวอย่างนี้ ยังบอกว่าไม่เรื่องอีกหรือ?หลิวชิงซวี่เหลือบมองแวบหนึ่ง จากนั้นก็หันกายเดินเข้าไปด้านในฉากกั้นลมในเมื่อพวกเขาไม่อยากบอก เช่นนั้นนางก็จะไม่ถาม เรื่องราวและผู้คนในเมืองหลวงแห่งนี้ ยิ่งรู้ก็ยิ่งมากความ นางไม่อยากเข้าไปมีส่วนยุ่งเกี่ยวกับวังวนอำนาจพวกนั้นหรอกนะ!อวี๋ฮุยดูออกว่านางไม่พอใจ จึงหันไปมองเยี่ยนซื่อหยวนอย่างไม่สบายใจทว่าเยี่ยนซื่อหยวนกลับเพียงแค่ทำหน้าเคร่งเครียด ไม่ได้พูดอะไรอย่างอื่น……ตำหนักจื่อเฉินวันนี้ฮองเฮาซูมาถวายบังคมช่วงเช้า ครั้นเห็นนางพาเด็กสาวด้านหลังมาด้วย ไทเฮาฉวีถามอย่างสงสัย “นี่บุตรสาวบ้านใดหรือรูปร่างหน้าตางามงดสดใสนัก”เสิ่นซือเฉี่ยวก้าวเข้ามา คุกเข่าถวายบังคมอย่างนอบน้อม “หม่อ

ไทเฮาฉวีปาดน้ำตา ร้องไห้อย่างปวดใจยิ่งกว่าเดิม “นางเห็นแต่ข้ารักและเอ็นดูหยวนเอ๋อร์ แต่นางเคยคิดบ้างหรือไม่ ตอนที่ข้ารักและเอ็นดูเจ้าข้าก็ทำเช่นเดียวกันมิใช่หรือ? ตอนที่ข้ารักเจ้าไม่มีผู้ใดมาแย่งชิงความรักจากเจ้า ตอนที่ข้ารักหยวนเอ๋อร์เจ้าก็แต่งงานมีลูกแล้ว หรือเจ้าจะให้ข้าคอยประคบประหงมเจ้าทั้งที่เจ้าแก่ปูนนี้แล้ว? ยามนี้รัชทายาทก็โตแล้ว นางก็เอาหยวนเอ๋อร์ไปเปรียบเทียบกับรัชทายาทอีก ไม่คิดบ้างเลยว่าหยวนเอ๋อร์กับรัชทายาทเป็นคนละรุ่นกัน เทียบกันได้หรือ? ข้ารักและเอ็นดูลูกชายของข้าผิดนักหรือ? เพื่อคลายความกังวลของนาง ตอนที่หยวนเอ๋อร์อายุสิบสามปีก็ถูกส่งตัวไปที่สนามรบ เขายังเด็กถึงเพียงนั้น เคยนึกถึงความทุกข์ใจของข้าบ้างหรือไม่? นางเป็นมารดา นางรักและเอ็นดูรัชทายาทเป็นเรื่องถูกต้อง แล้วข้าเห็นหยวนเอ๋อร์ของข้าเป็นเช่นนี้ จะไม่ปวดใจเชียวหรือ? เท่านี้ยังไม่พอ นางยังจะทำให้หยวนเอ๋อร์ไม่สบายใจ ส่งหญิงสาวให้หยวนเอ๋อร์ครั้งแล้วครั้งเล่า หมายจะจับตาดูหยวนเอ๋อร์ทุกฝีก้าว หยวนเอ๋อร์อดทน ข้าก็อดทน แต่ตอนนี้นางยังไม่คิดจะรามือ ยังคงวางอุบายและหวาดระแวงหยวนเอ๋อร์อยู่อีก เจ้าว่าข้าควรทำเช่นไร? หรือข้าค

……จวนอ๋องเจินตื่นแต่เช้าตรู่ก็ไม่เห็นชายที่ชอบตามตอแยผู้นั้น หลิวชิงซวี่ถามแม่นมซิ่วจึงได้รู้ว่าเช้านี้เขาเข้าวังตอนกินมื้อเช้า จู่ๆ ก็ได้ยินแม่นมซิ่วพูดขึ้นว่า “พระชายาเพคะ ได้ยินว่าเมื่อวานฝ่าบาททรงแต่งตั้งกุ้ยเหรินคนหนึ่ง ก็คือคุณหนูเสิ่นที่มาที่จวนของเราในวันก่อน”“แค่กๆ!” หลิ่วชิงซวี่สำลักรังนกทันทีดวงหน้าของนางแดงก่ำ มองแม่นมซิ่วอย่างไม่อยากเชื่อ “เรื่องจริงหรือ? นึกไม่ถึงเลยว่านางจะเป็นกุ้ยเหรินแล้ว?”นางเคยเจอเสิ่นซือเฉี่ยวที่ตำบลชิงเหอ เห็นได้ชัดว่าเสิ่นซือเฉี่ยวมีใจให้เยี่ยนซื่อหยวน เพียงแต่เสิ่นซือเฉี่ยวยังนับว่ารู้กาลเทศะ แม้จะทำตัวมีจุดประสงค์แอบแฝงอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้ยั่วยวนเยี่ยนซื่อหยวนตรงๆ ตรงกันข้ามกลับหาโอกาสเข้าหานางแทนคนของเยี่ยนซื่อหยวนจู่ๆ ก็กลายเป็นผู้หญิงของฮ่องเต้ เรื่องนี้ดูแล้วก็ไม่สมเหตุสมผลนัก“ได้ยินว่าเมื่อคืนฝ่าบาทยังให้นางปรนนิบัติด้วยนะเพคะ” แม่นมซิ่วเอ่ยเสริม“แค่กๆ!” หลิ่วชิงซวี่อดกระแอมขึ้นมาอีกครั้งไม่ได้ ทว่าครั้งนี้ไม่ได้เป็นเพราะสำลัก แต่เป็นเพราะไม่รู้จะแสดงสีหน้าอย่างไร นางหันไปถามแม่นมซิ่วว่า “เสิ่นซือเฉี่ยวถูกพระชายารองเย่ว์รั