Tous les chapitres de : Chapitre 171 - Chapitre 180

เยี่ยนซื่อหยวนตัวแข็งทื่อไปเล็กน้อย แววตาของเขามีประกายความประหลาดใจ ก่อนเอียงใบหน้าหล่อเหลามาจุมพิตนาง อาจจะเป็นเพราะพวกเขาไม่ได้ใกล้ชิดกันแบบนี้มานานมากแล้ว ร่างกายของเขาสูงโปร่งและแข็งแรง หน้าอกของเขากระเพื่อมขึ้นลงอย่างชัดเจน เดิมทีหลิวชิงซวี่กลัวว่าเขาจะตื่นเต้นมากเกินไป เพราะจากประสบการณ์แล้ว ยิ่งเขาตื่นเต้นมากเท่าไร นางก็ยิ่งรู้สึกเหนื่อยมากเท่านั้น แต่ครั้งนี้หลังจากที่เขากดจูบบนร่างกายของนาง นางกลับรู้สึกประหลาดใจจนนิ่งค้างเขาไม่ได้รีบร้อนรุกเร้าเหมือนทุกครั้ง แต่กลับเล้าโลมอย่างเชื่องช้า แม้กระทั่งมือที่สัมผัสเขาก็ยังนุ่มนวลขึ้น เขาไม่ได้ฉุดกระชากอย่างรุนแรงเหมือนเมื่อก่อนแล้ว แต่กลับค่อย ๆ ถอดเสื้อผ้าทีละชิ้น ความอดทนนี้…นางยังไม่กล้าจะเชื่อเลย ดวงตามองเขาอย่างเบิกกว้าง “เป็นอะไรไป? ไม่สบายตัวหรือ?” ทันใดนั้นเยี่ยนซื่อหยวนก็ยันกายขึ้นอย่างกะทันหัน สายตาร้อนแรงกลับเต็มไปด้วยความลังเล“ทำไมจู่ ๆ ถึงเป็นงานขึ้นมาล่ะ?” หลิวชิงซวี่หยอกเย้าเขาด้วยใบหน้าแดงก่ำ “ก็ใครกันที่บอกว่ารับไม่ไหวแล้ว? เจ้าไม่ชอบที่ข้าเป็นแบบนี้หรือ?” เยี่ยนซื่อหยวนมองนางอย่างไม่พอใจ เมื่อเห

หลิวชิงซวี่ไม่สนใจเรื่องชาติหน้าอะไรนั่นเลยแม้แต่น้อย แม้นางจะรู้สึกตกใจกับการที่เสิ่นซือเฉี่ยวถูกทารุณกรรม แต่นางก็รู้ดีว่า นางไม่สามารถช่วยเหลืออะไรได้เลย หนึ่ง เพราะนางไม่ใช่ผู้หญิงในวังหลัง สอง ต่อให้นี่เป็นเรื่องของตระกูลเยี่ยน แต่นางมีศักดิ์เป็นแค่น้องสะใภ้เท่านั้น ดังนั้นจึงไม่มีสิทธิ์พูดอะไร สาม สิ่งที่เสิ่นซือเฉี่ยวประสบพบเจอในตอนนี้ เป็นนางที่รนหาเรื่องเองทั้งหมด! หากนางอยู่ข้างกายเสิ่นจงหมิงอย่างเชื่อฟัง ก็ไม่มีใครทำอะไรนางได้ แต่นางกลับยืนกรานที่จะไปยุ่งเกี่ยวกับองค์ชายรอง ที่นางไม่ได้พูดโพล่งออกมา ไม่ได้หมายความว่านางจะไม่รู้ถึงเจตนาของพวกเขา “พระสนมเสิ่น ภายในวังหลวงแห่งนี้มีคนมากมายที่จะช่วยเจ้าได้ ข้าเป็นเพียงพระชายาคนหนึ่ง เจ้าคิดว่าข้าจะช่วยเจ้าได้อย่างไร?”“พี่เสี้ยวเสี้ยว สถานที่แห่งนี้ไม่ใช่สถานที่สำหรับมนุษย์ ข้าไม่อยากถูกทรมานอยู่ที่นี่ ไทเฮาโปรดปรานอ๋องเจินมาก และอ๋องเจินก็มีความรักลึกซึ้งกับท่าน ขอเพียงท่านเอ่ยปาก อ๋องเจิน…”“เสิ่นซือเฉี่ยว!” หลิวชิงซวี่ตบโต๊ะด้วยความโมโห นางขัดจังหวะพูดของอีกฝ่ายอย่างไร้ความปรานี “อ๋องเจินได้รับความโปรดปรานไทเฮามากก็จริง

“ทูลไทเฮา พระสนมเสิ่นเป็นลมอยู่ที่ตำหนักเย่ว์หมิง หลังจากส่งตัวกลับไปที่ตำหนักหมิงเซียว พระสนมเสิ่นก็ยืนยันว่านางถูกพระชายาทำร้ายจนหมดสติ” จูเชินก้มหน้ารายงาน “อะไรนะ? ซวี่เอ๋อร์ทำร้ายนางจนหมดสติ?” ไทเฮาฉวีเบิกตากว้าง หลิวชิงซวี่ใบหน้าซีดขาวเล็กน้อย “ข้ายังไม่ได้แตะต้องนางเลย!”จูเชินกล่าวอีกว่า “ฮองเฮาที่ทราบเรื่องดังนั้นก็รีบเดินทางไปยังตำหนักหมิงเซียว นอกจากนี้ยังเชิญฮ่องเต้ไปที่นั่นด้วย”หลิวชิงซวี่โกรธจนขบเขี้ยวเคี้ยวฟันคาดไม่ถึงว่าเสิ่นซือเฉี่ยวจะกล้าใส่ร้ายป้ายสีนางอย่างโจ่งแจ้งเช่นนี้! นางหันไปมองทางเยี่ยนซื่อหยวน สีหน้าของเยี่ยนซื่อหยวนก็ไม่ได้ดีไปกว่าพวกนางเท่าไร ใบหน้ามืดดำ คล้ายว่าคนที่ถูกใส่ร้ายคือเขาเสียเอง จากนั้นเขาก็ตะโกนขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา “เจียงเสี่ยวชี!” เจียงเสี่ยวชีรีบพุ่งตัวเข้ามาด้วยความเร็วสูงเยี่ยนซื่อหยวนไม่รอให้นางทำความเคารพ สายตาเย็นชากลับจ้องมองไปทางนาง “เกิดเรื่องอะไรขึ้น!”เจียงเสี่ยวชีคุกเข่าข้างหนึ่งลงกับพื้น นางก้มหน้าลงต่ำพร้อมท่องคำพูดที่เสิ่นซือเฉี่ยวพูดกับหลิวชิงซวี่ในตำหนักเย่ว์หมิงให้พวกเขาฟังอีกรอบหลิวชิงซวี่รู้อยู่นานแล้วว

“ฮือ ๆ …” เสิ่นซือเฉี่ยวเอามือปิดหน้าแล้วร้องไห้เสียงดังลั่น พร้อมร้องขอความเมตตา “พระชายา… หม่อมฉันไม่ได้มีใจต่ออ๋องเจินแล้วจริง ๆ นะเพคะ…ในใจของหม่อมฉันมีเพียงแค่ฝ่าบาท…พระชายาได้โปรดไว้ชีวิตหม่อมฉันด้วย…ได้โปรดอย่าสงสัยในตัวของหม่อมฉันอีกเลย…”หลิวชิงซวี่รู้ดีว่าน้ำหนักมือของตัวเองนั้นไม่เบาเลย แต่เมื่อยังได้ยินนางร้องคร่ำครวญอย่างหน้าด้าน ในตอนนั้นนางก็รู้สึกว่าฝ่ามือของตัวเองยังแรงไม่พอ นางจึงแทบอยากจะตบใหม่อีกครั้ง เจตนาของเสิ่นซือเฉี่ยวยังชัดเจนไม่พออีกหรือ? อีกฝ่ายต้องการแสดงให้เห็นว่านางเป็นแค่สตรีขี้หึง!สำหรับสตรียุคนี้ ความหึงหวงเป็นโทษที่มีความผิดร้ายแรง ไม่สามารถให้อภัยได้!ยิ่งไปกว่านั้นด้วยฐานะตระกูลเยี่ยน หากนางถูกตราหน้าว่าเป็นสตรีขี้หึง มันจะกลายเป็นเรื่องตลกสิ้นดี! ฝ่าบาทมีสามวังหกตำหนัก ฮองเฮาซูยังสามารถอดทนกับเรื่องนี้ได้ นางเป็นเพียงแค่พระชายาอ๋องเจิน แต่กลับแค่ตำแหน่งสนมเล็ก ๆ ยังอดทนไม่ได้ หากเรื่องนี้แพร่กระจายออกไป ต่อให้เยี่ยนซื่อหยวนจะช่วยบังแดดบังลมแทนนาง แต่ก็ไม่สามารถหยุดยั้งเสียงหัวเราะเยาะและคำดูถูกได้ในตอนนั้นนางถูกฮองเฮาซูลอบกัดเข้าให้แล้วนั

“ฮองเฮาได้โปรดเมตตาด้วย…บ่าวผิดไปแล้ว…ฮองเฮาไว้ชีวิตบ่าว…” แม่นมฉังหวาดกลัวมาก จากนั้นก็โขกศีรษะไม่หยุด“พระสนมเสิ่นได้รับความไม่เป็นธรรม แล้วจะให้ข้าไว้ชีวิตเจ้าอย่างไร? หากข้าไว้ชีวิตเจ้าแล้ว ข้าจะอธิบายเรื่องนี้ให้พระสนมเสิ่นฟังได้อย่างไร? แล้วข้าจะมีหน้าปกครองวังหลังต่อไปได้อย่างไร?” ฮองเฮาซูหอบหายใจแรงด้วยความโกรธ จากนั้นก็สะบัดแขนเสื้อหงส์ พร้อมสั่งด้วยเสียงเย็นเยียบ “ใครก็ได้มาพาตัวแม่นมฉังไปโบยห้าสิบไม้!” โบยห้าสิบไม้เท่ากับเป็นการส่งนางสู่ความตายขันทีสองคนที่อยู่หน้าประตูรีบทำตามคำสั่ง พวกเขาลากตัวแม่นมฉังออกไปทันทีทว่าแม่นมฉังกลับไม่ได้ดิ้นรนขัดขืน ปากยังคงขอร้องอ้อนวอนนางอย่างต่อเนื่อง “ฮองเฮาได้โปรดไว้ชีวิตบ่าวด้วย…ฮองเฮาได้โปรดไว้ชีวิต…”ภาพเหตุการณ์นี้ทำให้หลิวชิงซวี่ขมวดคิ้วขึ้นเรื่องจะจบลงแบบนี้หรือ?เห็นว่านางเป็นคนโง่หรืออย่างไร? แต่ความจริงก็ตอบนางว่า ไม่เพียงแต่นางถูกปฏิบัติราวกับเป็นคนโง่ คนอื่น ๆ ที่อยู่ในตำหนักนี้ก็ดูเหมือนคนโง่ไปเช่นกัน“ฮองเฮา เจ้าต้องชี้แจงเรื่องวันนี้ให้ข้าฟังทั้งหมด หากข้ารู้ว่ามีการใช้อำนาจในทางมิชอบในวังหลัง ข้าจะไม่ปล่อยให้เ