Tous les chapitres de : Chapitre 161 - Chapitre 170

วาจานี้ของนางความจริงไม่จำเป็นต้องเอ่ย เป็นเหตุผลที่ใคร ๆ ก็รู้กันดี แต่นางกลับจงใจเอ่ยออกมา มิหนำซ้ำยังกล่าวด้วยสีหน้าเคร่งขรึมถึงเพียงนี้ นี่มันแฝงนัยอันใดไว้กันแน่?หลิวหยวนอินเงยหน้ามองไปทางหลิวชิงซวี่ ใบหน้าซีดเผือดลงเล็กน้อย น้ำเสียงที่เดิมทีอ่อนหวานหยดย้อยพลันแข็งกระด้างขึ้นมาส่วนหนึ่ง“อินเอ๋อร์คารวะอาสะใภ้เล็กเพคะ”“เด็กดี!” หลิวชิงซวี่เอามือป้องปาก ทำท่าทางประหนึ่งเขินอาย แต่คำพูดที่หลุดออกมากลับวางมาดผู้อาวุโสไว้อย่างเต็มเปี่ยม “หลานสะใภ้ไม่ต้องมากพิธี”ไทเฮาฉวีชำเลืองมองนางแวบหนึ่ง นัยน์ตาแฝงรอยยิ้มจาง ๆนางส่งสายตาให้แม่นมอวิ๋นทันทีจากนั้นแม่นมอวิ๋นก็นำนางกำนัลสองคนเข้ามา ในมือต่างประคองถาดหยกไทเฮาฉวีเชิดคางไปทางนางกำนัลทั้งสอง “พระชายารองหลิว นี่คือของที่ข้ากับอาสะใภ้เล็กของเจ้าประทานให้”“...” หลิวชิงซวี่ถึงกับชะงักงันด้วยความตกตะลึง นางสัมผัสได้ถึงความลำเอียงที่ไทเฮาฉวีมีต่อนางอย่างลึกซึ้ง แต่คิดไม่ถึงว่านางจะไตร่ตรองเผื่อแผ่มาถึงเรื่องเหล่านี้ด้วยนางแอบชำเลืองมองฮองเฮาซู เป็นไปตามคาด รอยยิ้มอ่อนโยนสง่างามบนใบหน้าฮองเฮาซูแทบจะพังทลายลงมาอยู่รอมร่อเยี่ยนหรง

จงใจเมินเฉยนาง เมินเฉยจนกระทั่งนางทนไม่ไหวแล้วค่อยโยนทางเลือกมาให้!มิหนำซ้ำทางเลือกนี้ยังมี ‘คำตอบมาตรฐาน’ รออยู่เสียด้วย! หากเลือกผิด ก็เท่ากับนางหาเรื่องถูกเมินเอง แต่หากเลือกถูก นั่นคือนางเต็มใจ!เยี่ยนซื่อหยวนปิดปากนางอย่างฉับพลัน พร้อมใช้แขนเดียวรวบตัวนางไปที่ขอบแปลงดอกไม้ กดเสียงต่ำกระซิบเตือนข้างหูนางว่า “ในวังเรื่องมากความ อย่าพูดจาเลอะเทอะ ประเดี๋ยวคนจะเข้าใจผิดเอาได้!”ท่านปู่ ป้าใหญ่ น้องสาวอะไรกัน...นางช่างไม่เลือกสถานที่จริง ๆ!ตัวเขานั้นชินเสียแล้ว แต่หากผู้อื่นมาได้ยินเข้า ไม่รู้จะก่อให้เกิดความเข้าใจผิดไปถึงไหนต่อไหน!หลิวชิงซวี่ดึงมือใหญ่ของเขาลง หมายจะผลักเขาออก ทว่าเยี่ยนซื่อหยวนพอได้สวมกอดนางไว้ ก็พาลไม่อยากปล่อยมือเสียอย่างนั้นการเมินเฉยนาง ไม่ใช่การลงโทษตัวเขาเองหรอกหรือ?อยู่ใต้จมูกเขาทุกเมื่อเชื่อวัน ได้แต่มองมิอาจแตะต้อง สวรรค์ย่อมรู้ดีว่าเขาทรมานเพียงใด...นัยน์ตาเขาเข้มลึกขึ้น ก่อนที่นางจะทันผลักไส ทันใดนั้นเขาก็ตรึงท้ายทอยนาง บดจูบนางอย่างรวดเร็วและหนักหน่วงความอดกลั้นหลายวันที่ผ่านมาดั่งเขื่อนทลาย ความคะนึงหาที่อัดอั้นในใจดั่งน้ำป่าไหลหลาก เชี

“อาสะใภ้เล็กเหตุใดถึงมาอยู่ที่นี่ลำพัง?”เสียงเย็นชาสายหนึ่งดังขึ้นจากด้านข้างหลิวชิงซวี่หันขวับ มองบุรุษที่เดินออกมาจากหลังภูเขาจำลอง พลันชักสีหน้าตึงใส่ “รัชทายาทเพิ่งรับพระชายารอง มิใช่ว่าควรรักใคร่ปานจะกลืนกินอยู่กับพระชายารองหรอกหรือ เหตุใดถึงมีเวลาว่างมาเดินเล่นที่นี่ได้?”“ข้าแต่งกับหลิวหยวนอินด้วยเหตุผลใด อาสะใภ้เล็กน่าจะกระจ่างแจ้งแก่ใจที่สุด ไยต้องกล่าววาจาเหน็บแนมกันด้วย?”น้ำเสียงเย็นชาของเขาแฝงแววสมเพชตนเองเล็กน้อย หลิวชิงซวี่ปรายตามองเขา แม้จะไม่ชอบขี้หน้า แต่นางก็ต้องยอมรับว่าเขานับเป็นคนเปิดเผยตรงไปตรงมาผู้หนึ่ง ปรารถนาคน ปรารถนาอำนาจ ก็แสดงออกอย่างชัดเจน“ยินดีกับรัชทายาทที่สมปรารถนา บัดนี้ได้แต่งหลิวหยวนอินแล้ว รัชทายาทในราชสำนักก็เปรียบประหนึ่งเสือติดปีก”“นั่นสินะ ข้าสมปรารถนาแล้ว” เยี่ยนหรงซีจ้องมองนาง แววตาดุจทะเลสาบใสกระจ่าง ระลอกคลื่นไหวระริกดูคล้ายจะพึงพอใจกับการแต่งงานในครานี้ ทว่าจู่ ๆ เขากลับเปลี่ยนเรื่อง “เพียงแต่ไม่รู้ว่าเมื่อใดเสด็จอาเล็กจะสมปรารถนาบ้าง ข้าตั้งตารอยิ่งนัก”“รัชทายาทมีอันใดจะพูดก็พูดมาตรง ๆ เถิด” หลิวชิงซวี่ขมวดคิ้วเรียว เมื่อครู่เ

“ท่านอ๋อง!”ได้ยินเสียงของหลิวชิงซวี่ เจียงเสี่ยวชีก็รีบเผ่นหนี กลับไปเร้นกายในเงามืดอีกคราเยี่ยนซื่อหยวนเงยหน้ามองสตรีที่เดินย้อนกลับมา พลันปัดเป่าความมืดครึ้มบนใบหน้าหล่อเหลาทิ้งไป ยกมุมปากยิ้มต้อนรับพลางก้าวเข้าไปหาหลิวชิงซวี่คว้ามือเขาไว้ กะพริบตาปริบ ๆ ถามไถ่ “เหตุใดถึงยังยืนบื้ออยู่เล่า? ข้ารอท่านพาไปเดินชมรอบ ๆ อยู่นะ!”“ซวี่เอ๋อร์...” เยี่ยนซื่อหยวนพลิกฝ่ามือ กอบกุมมือนุ่มนิ่มของนางไว้แน่น“หือ?”“รัชทายาทมาหาเจ้าหรือ?”หลิวชิงซวี่ชะงักไปเล็กน้อย จากนั้นก้มหน้าลงอย่างมีพิรุธ “...เพคะ”“เจ้าไม่คิดจะซักไซ้ไล่เลียงข้าหน่อยหรือ?”“ข้า...” นางเงยหน้าขึ้น สบเข้ากับความเจ็บปวดในแววตาเขา ราวกับถูกบางสิ่งทิ่มแทงหัวใจให้ร้าวราน นางรู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมากลางอก เข้าใจสถานการณ์ทันที หลังชะงักไปครู่หนึ่งนางก็ปั้นหน้าเย็นชาหันมองทางอื่น “ซักไซ้อะไรท่าน? ถ้าท่านอยากบอกก็คงบอกไปนานแล้ว ถ้าท่านไม่อยากบอก ข้าจะไปทำอะไรท่านได้?”“ดังนั้นเจ้าก็เลยเสแสร้งเอาใจข้า พยายามใช้มารยาหญิงหลอกถามความลับจากปากข้าหรือ?” น้ำเสียงแข็งกระด้างลอดผ่านไรฟันของเยี่ยนซื่อหยวน เขาโกรธจริง ๆ โกรธจนแผงอกกระเพื

หลิวชิงซวี่หันมองโถกระเบื้องใบนั้น แล้วหันกลับมามองบุรุษข้างกาย พลันรู้สึกเหมือนมีเส้นดำพาดผ่านหน้าผากราวกับสายน้ำตกไหลหลากแส้เสือ...เขายังต้องพึ่งของเช่นนี้อีกหรือ?ลำพังไม่ต้องเสวยสิ่งใด ยามอยู่บนเตียงเขาก็คึกคักปานมังกรคะนองศึกอยู่แล้ว ขืนเพิ่มเข้าไปอีก จะไม่พรากลมหายใจนางไปหรือไร?“เสด็จแม่...” เยี่ยนซื่อหยวนยกมือกุมขมับ หากเทียบกับอาการพูดไม่ออกของนางแล้ว เขาเองก็หนักหนาสาหัสไม่แพ้กันหลิวชิงซวี่อดมิได้ต้องเอ่ยปากขัด “เสด็จแม่... เขา... เขาไม่จำเป็นต้องเสวยของพวกนี้หรอกเพคะ” มิใช่ว่านางต้องการช่วยพูดแทนเขา แต่นางอยากจะมีชีวิตรอดต่างหาก!วาจาของแม่นมอวิ๋นชัดเจนว่ายังกล่าวไม่จบ ในน้ำแกงนี้นอกจากแส้เสือแล้ว ต้องมีส่วนผสมอื่นเจือปนอยู่อีกแน่!ไทเฮาฉวีกระแอมไอปรับสีหน้าให้เคร่งขรึม “ข้ารู้ว่าพวกเจ้ายังหนุ่มยังสาวเลือดลมพลุ่งพล่านไม่จำเป็นต้องพึ่งของพวกนี้ แต่บำรุงไว้บ้างก็นับเป็นเรื่องสมควร” หลังกล่าวด้วยสีหน้าจริงจังจบ เห็นพระโอรสยังขมวดคิ้วไม่รับน้ำใจ นางก็เบะปากถามอย่างแง่งอนทันที “เจ้ากำลังรังเกียจความหวังดีของแม่อยู่ใช่หรือไม่?”นี่มันตรรกะอะไรกัน...หลิวชิงซวี่นอกจากทำ