All Chapters of กลรักร้ายเสด็จอาเล็ก: Chapter 181 - Chapter 190

แล้วอีกอย่างฮองเฮาซูก็สามารถหาข้ออ้างได้ตามใจชอบ บอกว่าเสิ่นซือเฉี่ยวกระทำความผิด ดังนั้นจึงต้องลงโทษนาง ก็ไม่มีใครกล้าทำอะไร ท้ายที่สุดแล้วนางก็เป็นผู้ปกครองวังหลัง มีอำนาจที่จะตัดสินลงโทษพระสนมเหล่านั้น นางตอบกลับเสียงเบา “เสด็จแม่ ท่านไม่ต้องสนใจความคิดของข้า แล้วอีกอย่างข้าได้ล้างมลทินตัวเองเรียบร้อยแล้ว พระสนมเสิ่นก็ถูกลงโทษ เท่านี้ก็เพียงพอแล้ว”ไทเฮาฉวียกมือขึ้นลูบศีรษะนาง แม้ดวงตาจะมีริ้วรอยจำนวนมาก แต่ก็ยังพูดกับนางอย่างอ่อนโยนว่า “แม่มองออกว่าเจ้าเป็นคนฉลาด เจ้าน่าจะเข้าใจเรื่องการหยุด โดยเฉพาะอย่างยิ่งในวังหลัง หากวู่วามเกินไปจะเสียการใหญ่ ครั้งนี้ถือว่าเป็นการเตือนนางเท่านั้น หากมีครั้งหน้า แม่จะไม่ปล่อยนางไปแน่”หลิวชิงซวี่หัวเราะเสียงเบา นางตั้งใจจดจำคำสอนของแม่สามี ส่วนทางด้านของฮองเฮาซู เมื่อมีคำพูดเช่นนั้นของแม่สามี ตอนนี้ก็ไม่มีอะไรค้างคาใจอีก ในเมื่อทุกคนไม่ใช่คนโง่ก็ล้วนมองเจตนาของฮองเฮาซูออก ต่อให้นางพูดอะไรไปก็ไม่มีประโยชน์ เมื่อเปรียบเทียบกันแล้ว ตอนนี้นางสนใจจุดจบของเสิ่นซือเฉี่ยวมากกว่าตอนที่นางเห็นรอยแผลบนร่างกายของอีกฝ่าย นางตั้งใจจะลากฮองเฮาซูลงน้ำ

เยี่ยนซื่อหยวนเงยหน้ามองท้องฟ้า จากนั้นก็ก้มหน้ามองเขา ทันใดนั้นใบหน้าหล่อเหลาของเขาก็มืดมนยิ่งกว่าท้องฟ้า หลิวชิงซวี่กลั้นขำ จากนั้นก็ตะโกนตอบเสียงดังว่า “น้าเล็กของเจ้าบอกว่าที่นี่สามารถดูดาวได้ เจ้าจะขึ้นมาดูด้วยกันหรือไม่?”ทันทีที่นางพูดจบ แขนที่โอบรัดร่างกายนางก็กระชับแน่นขึ้น เมื่อนางหันกลับไปมองก็เห็นสีหน้าบูดบึ้งเหมือนกับไข่เน่า นางหัวเราะออกมา “ท่านไม่ได้ยินที่ท่านโหวน้อยพูดหรอกหรือ ฝนจะตกแล้ว พวกเราควรจะรอดาวและจันทร์กระจ่างต่อไปหรือไม่?”ในตอนนั้นเองเสียงฟ้าผ่าก็ดังขึ้นจากในระยะไกล ใบหน้าของเยี่ยนซื่อหยวนก็มืดครึ้มและย่ำแย่มากกว่าเดิม เหมือนว่าเสียงฟ้าร้องนั้นฟาดลงกลางศีรษะของเขาอย่างจัง เซียวอวี้หางเงยหน้าขึ้นมอง สายตาที่มองพวกเขาเหมือนกำลังมองสัตว์ประหลาด ฝนกำลังจะตก ฟ้ากำลังจะผ่า จะมีดาวมีจันทร์ที่ไหนกัน?ในความคิดของเขา พวกเขาสมควรโดนฟ้าผ่าจริง ๆ !อยู่ดีไม่ว่าดี ทำไมทั้งสองคนนี้ถึงหาเรื่องใส่ตัวเช่นนี้…เมื่อกลับมาที่ตำหนักเย่ว์หมิงสีหน้าของเยี่ยนซื่อหยวนก็ไม่ได้ดีขึ้นแม้แต่น้อย เขานั่งไขว่ห้างบนเบาะรองนั่ง ไม่สนใจผู้ใด เหมือนกับว่ากำลังแค้นเคืองทุกผู้

“อะไรกัน ตกใจจนตัวแข็งค้างเลยหรือ?” เสียงหยอกเย้าทุ้มต่ำดังขึ้นที่ข้างหูของนาง “ท่านรู้อยู่ก่อนแล้วหรือ?” นางหันไปมองเขา เยี่ยนซื่อหยวนยิ้มแต่ไม่ได้พูดอะไรหลิวชิงซวี่เม้มริมฝีปาก แต่ภายในใจรู้สึกยินดีมาก เมื่อเปรียบเทียบกับของขวัญเหล่านี้ ความจริงแล้วนางรู้สึกซาบซึ้งใจกับความเอาใจใส่ของแม่สามีมากกว่า เหมือนอย่างที่แม่สามีพูด ตระกูลหลิวไม่รัก ไม่เอ็นดูนาง ไม่เป็นไร ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม ในใจของนางหลิวจิ่งอู่ก็ไม่ใช่บิดาแท้ ๆ อยู่แล้ว แต่แม่สามีคือแม่สามีแท้ ๆ ……จวนแม่ทัพเจิ้นกั๋วพวกเขารู้ว่าวันนี้คือวันที่องค์รัชทายาทจะพาหลิวหยวนอินกลับตระกูล ดังนั้นพวกเขาจึงตั้งใจไปสาย อีกทั้งเมื่อรถม้าจอดอยู่ที่หน้าประตูตระกูลหลิว เขาก็นั่งอยู่ภายในรถม้า ไม่ยอมลงจากรถ หลิวจิ่งอู่กับเยี่ยนหรงซีกำลังพูดคุยกันอยู่ในห้องโถง เมื่อได้ยินว่าพวกเขาทั้งคู่มาถึง พ่อตาลูกเขยคู่นี้ก็มีสีหน้ามืดดำทันที แต่ต่อให้จะไม่ชอบหน้าพวกเขา ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องออกไปต้อนรับอยู่ดีเมื่อมาถึงประตูด้านนอกก็เห็นว่าสองสามีภรรยายังอยู่ในรถม้า หลิวจิ่งอู่ก็เหมือนกำลังกลิ้งอยู่ในโคลนตม สีหน้าดูย่ำแย่อย่างมากมาวัน

“เรื่องของข้าไม่ต้องให้เจ้ามายุ่ง!” หลิวหยวนอินเอ่ยเสียงรอดไรฟัน“ข้าเป็นทั้งพี่สาวของเจ้า ทั้งยังเป็นอาสะใภ้เล็กของเจ้าด้วย ตามหลักเหตุผลและศีลธรรมแล้ว ข้าจะนิ่งดูดายเรื่องของเจ้าได้อย่างไร!” หลิวชิงซวี่มองค้อนนาง ปั้นหน้าราวกับรักใคร่และเอ็นดูนางอย่างมาก น้ำเสียงแปรเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นมา “เด็กคนนี้ช่างเอาแต่ใจเสียจริง ต้องโทษข้า แต่ก่อนตามใจเจ้าทุกอย่าง ถึงทำให้เจ้าเสียนิสัย! เจ้าต้องรู้ว่าตอนนี้เจ้าเป็นพระชายารององค์รัชทายาทแล้ว ภายหน้าหากองค์รัชทายาทขึ้นครองราชย์ อย่างไรเจ้าก็ต้องได้เป็นกุ้ยเฟย เอาแต่ใจแค่ไหนก็ต้องรู้จักมองภาพรวม อย่าปล่อยให้ใครมาครหาได้”หลิวหยวนอินโกรธจนหน้าเขียวคล้ำ มือที่วางอยู่ข้างลำตัวกำแน่น ราวกับอยากเหวี่ยงหมัดใส่นางสักครั้งหลิวชิงซวี่ราวกับนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ จู่ๆ ก็ถามอย่างตกใจว่า “น้องสาว หรือว่าเจ้าเสียใจที่แต่งงานกับองค์รัชทายาท? ข้าได้ยินว่าครั้งก่อนเจ้าพูดต่อหน้าอ๋องเจินของข้า ว่าอยากให้กำเนิดบุตรของอ๋องเจิน… เหตุใดเจ้าจึงเปลี่ยนไปเปลี่ยนมาเอาแน่ไม่ได้เช่นนี้เล่า? นี่หากองค์รัชทายาทรู้เรื่องเข้าต้องแย่แน่ๆ!”นางไม่พูดเรื่องนี้หลิวหยวนอินก

มารดาเอ็งเถอะ!นางด่ากราดอยู่ในใจน่าเสียดายที่ด่าอย่างไรก็สายไปเสียแล้วนางผลักเขาลงไปในสระน้ำ แต่กลับถูกเขาดึงให้ตกลงไปด้วยกัน!รู้ว่าน้ำในสระตื้น นางไม่ได้ตะเกียกตะกายอย่างไร้สมองเหมือนหลิวหยวนอิน เพียงแต่ยืนให้มั่นคงก่อน แล้วค่อยดำขึ้นมาเหนือน้ำเมื่อเห็นเยี่ยนหรงซีที่ผุดขึ้นมาเหนือน้ำพร้อมกัน นางบันดาลโทสะ ยกเท้าถีบไปทางเขาโดยไม่แม้แต่จะหยุดคิดแต่เยี่ยนหรงซีเองก็ไม่ใช่คนธรรมดา เมื่อสัมผัสได้ถึงการเคลื่อนไหวของนาง ก็รีบเบี่ยงตัวหลบทันทีหลิวชิงซวี่อยากซ้อมเขามานานแล้ว เวลานี้โอกาสมาอยู่ตรงหน้า นางมีหรือจะยอมปล่อยไปง่ายๆ? นางพุ่งตัวเข้าไป รัวทั้งหมัดและเท้าเข้าโจมตีทั้งบนและล่างพร้อมกัน“เจ้า!”เยี่ยนหรงซีเผชิญหน้ากับการโจมตีของนางอย่างคาดไม่ถึง ถูกนางผลักตกน้ำอย่างตั้งใจยังไม่พอ ผู้หญิงคนนี้ยังกล้าใช้กำลังกับเขา เขาจะทนได้อย่างไร?ขณะที่เขาถอยหลบการโจมตีของนาง เขาก็โจมตีกลับอย่างเคียดแค้นเช่นกันด้วยประการฉะนี้ หลิวชิงซวี่โจมตีด้านขวาด้วยหมัด ด้านซ้ายด้วยเท้า ขณะที่เยี่ยนหรงซีจู่โจมด้านขวาด้วยสันมือ ด้านซ้ายด้วยหน้าแข้ง ทั้งสองโรมรันพันตูกันอย่างไม่มีใครยอมใคร สูสียากตั