All Chapters of กลรักร้ายเสด็จอาเล็ก: Chapter 191 - Chapter 200

แววตาเศร้าหมองมีแววกระจ่างใสขึ้นมาเล็กน้อย แม้คำพูดของเขาจะทำให้ปวดใจ แต่อย่างน้อยเขาก็ยอมพูดคุยกับนาง ไม่ได้เห็นนางไร้ตัวตนอีก“องค์รัชทายาท พระองค์วางใจได้ ท่านพ่อลำเอียงรักหม่อมฉัน ขอเพียงพระองค์ต้องการสิ่งใด ท่านพ่อของข้าจะต้องช่วยเหลือพระองค์อย่างสุดกำลังแน่นอน”“เช่นนั้นเจ้ารู้หรือไม่ว่าคนที่ข้าหมายปองแท้จริงแล้วคือผู้ใด?”หลิวหยวนอินกำหมัดแน่น ลอบจิกเนื้อที่กลางฝ่ามือของตนเองอย่างเงียบๆ เสียงแผ่วเบาราวกับหลุดออกมาจากลำคอ “…เป็นพี่ใหญ่”เยี่ยนหรงซีพยักหน้าอย่างพึงพอใจ ในดวงตาที่ชำเลืองมองนางราวกับมีอ่อนโยนเพิ่มขึ้นมาหนึ่งส่วนหลิวหยวนอินแทบกระอักเลือดอยู่ในใจ แต่ก็ยังคงฝืนตนเองให้เอ่ยออกมาว่า “พระองค์ต้องการให้หม่อมฉันช่วยพระองค์ให้ได้ครอบครองพี่ใหญ่หรือไม่เพคะ?”เยี่ยนหรงซีไม่เพียงมีแววตาอ่อนโยนเพิ่มขึ้นมา ยังหยักยิ้มมุมปากเล็กน้อยด้วย “แม้เจ้าไม่ได้ฉลาด แต่ข้าอยากให้โอกาสเจ้าสักครั้ง หากเจ้าทำให้ข้าสมปรารถนาได้จริง ข้ารับปากเจ้า รอเจ้าหายดีเมื่อใด ข้าจะมอบลูกให้เจ้าหนึ่งคน”หลิวหยวนอินได้ยินเช่นนั้นก็เงยหน้าอยากไม่เชื่อหูตัวเอง “พระองค์ตรัสจริงหรือเพคะ?”จนถึงตอนนี้ พวก

สินสอดและสินเดิมสิบเส้นถนน ตั้งขบวนยาวตั้งแต่ถนนอวิ๋นอันที่อยู่นอกจวนอ๋องเจินยาวไปจนถึงถนนหนานเยี่ยน ขบวนเอิกเกริกยิ่งใหญ่ เรียกได้ว่าไม่เคยมีมาก่อน ชั่วขณะหนึ่ง ทั่วทั้งเมืองหลวงราวกับมีงานเฉลิมฉลองยิ่งใหญ่ เหล่าชาวบ้านเบียดเสียดแห่แหนกันมาที่ถนน ตะลึงงันกันถ้วนหน้า ไม่มีผู้ใดไม่อิจฉาตาร้อนแม้ไม่มีขบวนสินเจ้าสาวสีแดงยาวสิบลี้ แต่ขบวนสินเจ้าสาวยาวสิบลี้นับเป็นอะไร เทียบกับพระมหากรุณาธิคุณที่อดีตฮ่องเต้พระราชทานให้ได้หรือ? ยิ่งไปกว่านั้น ยังเป็นของขวัญที่ยิ่งใหญ่อลังการถึงเพียงนี้แล้วด้วยงานเฉลิมฉลองอันยิ่งใหญ่ที่ไม่มีพิธีแต่งงานนี้ ทำให้หลิวชิงซวี่กลายเป็นบุคคลในตำนานที่มีชื่อเสียงรุ่งโรจน์ และน่าอิจฉามากที่สุดในแคว้นอวี้เยี่ยนภายในชั่วข้ามคืนข่าวลือที่ว่าบุตรสาวสายตรงตระกูลหลิวลักลอบคบชู้สู่ชายในช่วงก่อน ในพิธีเฉลิมฉลองอันยิ่งใหญ่นี้ ไม่มีผู้ใดเอ่ยถึงอีกเลยแม้แต่คำเดียว…ตำหนักเฉินหยางเมื่อเห็นสีหน้าอิดโรยเล็กน้อยของเยี่ยนเฉินหาว ฮองเฮาซูตั้งสำรับอาหารบำรุงร่างกายที่ห้องเครื่องปรุงขึ้นมาให้เยี่ยนเฉินหาวเป็นพิเศษอย่างกระตือรือร้น“ฝ่าบาท พระองค์ให้หยวนเอ๋อร์เข้ารับราชการแล้วม

สามแม่ลูกนี้ ช่างสมรู้ร่วมคิดกันดีนัก!……จวนอ๋องเจินสำหรับสินเดิมและสินสอดที่ยิ่งใหญ่อลังการเช่นนี้ แม้แต่หลิวชิงซวี่เองก็ยังตะลึงตาค้างเยี่ยนซื่อหยวนสั่งให้คนจัดสรรพื้นที่ออกมาห้าเรือนใหญ่ๆ จึงจะสามารถเก็บข้าวของเหล่านี้ได้หมดพวกเขายังไม่ทันได้ตรวจนับจำนวน ไทเฮาฉวีก็ส่งคนมาเร่งเร้าให้พวกเขากลับวังแล้วเมื่อนึกขึ้นได้ว่ารับปากแม่สามีว่าจะรีบไปรีบกลับ หลิวชิงซวี่ทำได้เพียงข่มความตื่นเต้นในใจ และตามเยี่ยนซื่อหยวนกลับวังไปก่อนขณะที่รถม้าใกล้เคลื่อนตัวถึงประตูวัง เซียวอวี้หางที่ไม่รู้โผล่ออกมาจากที่ไหน ขวางทางรถม้าของพวกเขา จากนั้นก็ขึ้นมานั่งกับพวกเขาด้วย“ท่านน้าเล็ก ข้าไปรายงานตัวที่สำนักศึกษาหลวงมาแล้ว พรุ่งนี้เป็นต้นไปข้าก็จะไปเข้าเรียนที่สำนักศึกษาหลวงแล้ว”“อืม” เยี่ยนซื่อหยวนหยักยิ้มมุมปาก เพื่อสื่อว่าอีกฝ่ายทำได้ไม่เลว“น้าสะใภ้เล็ก น้องสามของท่านข้ายังไม่เห็นเขา ท่านบอกข้าได้หรือไม่ว่าเขามีงานอดิเรกอะไร?” เซียวอวี้หางหันไปถามหลิวชิงซวี่ด้วยรอยยิ้ม“เรื่องงานอดิเรกข้าไม่รู้หรอกนะ แต่นิสัยใจคอของเขายากที่จะอธิบายด้วยคำพูดเพียงไม่กี่คำ” หลิวชิงซวี่พยายามนึกถึงหน้าตาข

หลิวชิงซวี่เห็นท่าทางยามที่พวกเขาพูดคุยกัน นางไม่อาจพูดแทรกได้ และไม่รู้จะพูดแทรกอย่างไรด้วย นอกจากความขัดเขินแล้ว ก็มีแต่ความขัดเขินเยี่ยนซื่อหยวนสนใจแต่นาง เห็นนางหน้าแดงทั้งยังทำตัวไม่ถูก แววตาของเขาเต็มไปด้วยรอยยิ้มไทเฮาฉวีเองก็ย่อมสังเกตเห็นถึงอาการขัดเขินของลูกสะใภ้ จู่ๆ นางก็เปลี่ยนเรื่องคุย หันไปถามเซียวอวี้หางเรื่องไพ่นกกระจอกก่อนหน้านี้เซียวอวี้หางได้นำไพ่นกกระจอกหยกเข้าวังมาแล้ว คราวนี้พอไทเฮาฉวีถามขึ้น กอปรกับเยี่ยนซื่อหยวนกับหลิวชิงซวี่ล้วนอยู่พร้อมหน้า เขาจึงรีบบอกให้จูเซินเอาไพ่นกกระจอกออกมาหลิวชิงซวี่เห็นแม่สามีชอบจริงๆ จึงเดินเข้าไปคล้องแขนแล้วเอ่ยเสียงเบาว่า “เสด็จแม่ หม่อมฉันกับท่านโหวน้อยเล่นไพ่นกกระจอกกับท่านก็พอแล้ว เราอย่าให้ท่านอ๋องเล่นด้วยเลย ดีหรือไม่เพคะ?”“ทำไมเล่า?” ไทเฮาฉวีมองนางอย่างไม่เข้าใจ“เสด็จยาย อย่าว่าน้าสะใภ้เล็กที่ไม่อยากให้น้าเล็กเล่นด้วยเลยพ่ะย่ะค่ะ เพราะน้าเล็กไม่เคยเล่นไพ่นกกระจอกแพ้เลย!” เซียวอวี้หางรีบช่วยอธิบายทันที ซ้ำยังเผลอ ‘หลุดปาก’ ออกไปอีกว่า “มิหนำซ้ำน้าสะใภ้เล็กเล่นไพ่นกกระจอกกับน้าเล็ก ยังพ่ายแพ้เสียจนต้องยกตัวเองให้น้า

หลิวชิงซวี่ทำอะไรเขาไม่ได้แม้แต่น้อย วันนี้ตอนที่อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าที่จวน เขาเกือบจะกระโดดเข้ามาในอ่างน้ำเล่นละครฉาก ‘นกยวนยางอาบน้ำ’ กับนางแล้ว กลางวันนางไม่ยอมปล่อยให้เขาฉวยโอกาสสำเร็จ กลางคืนหากนางจะยังปฏิเสธอีกก็คงไม่ได้แล้วนางถูกเขาพาเข้าสู่โลกที่มีแต่พวกเขาทั้งสอง อยากจะคิดเรื่องอื่นก็ไม่มีโอกาส เรื่องในตำหนักเย็นจึงถูกนางลืมไปชั่วขณะเช่นนี้เองวันต่อมาขณะที่นางลืมตาขึ้นมาอย่างสะลึมสะลือ ข้างกายก็ว่างเปล่าไม่มีใครอยู่แล้ว ได้ยินนางกำนัลบอกว่า วันนี้เขาไปเข้าร่วมการว่าราชการช่วงเช้าแล้ว นางแปลกใจไม่น้อยจะไป ‘ทำงาน’ ก็ไปเลย ไม่บอกนางล่วงหน้าสักนิด รู้อย่างนี้นางคงไม่ปล่อยให้เขาทรมานอยู่นานกว่าครึ่งค่อนคืน!ตาคนนี้ เชื่อเขาเลยจริงๆ!ยามเที่ยง เยี่ยนซื่อหยวนกลับมาที่ตำหนักหมิงเย่ว์ด้านหลังมีคนตามมาด้วยหนึ่งคนหลิวชิงซวี่มองผู้มา ตอนแรกนางตะลึงงัน จากนั้นก็เดินไปทางพวกเขา“กระหม่อมถวายบังคมพระชายาอ๋องเจิน” เสิ่นจงหมิงคุกเข่าลงบนพื้น ทำความเคารพนางอย่างเป็นทางการ“ใต้เท้าเสิ่น ลุกขึ้นเถิด” นางโบกมืออย่างกระอักกระอ่วนเล็กน้อย“ขอบพระทัยพระชายาอ๋องเจิน”เมื่อเสิ่นจงห