Alle Kapitel von กลรักร้ายเสด็จอาเล็ก: Kapitel 201 – Kapitel 210

หลังจากเสิ่นจงหมิงออกจากตำหนักจื่อเฉิน หลิวชิงซวี่และเยี่ยนซื่อหยวนก็ไปหาไทเฮาฉวีเพื่ออยู่ทานมื้อเที่ยงเป็นเพื่อนนางสำหรับการตายของเสิ่นซือเฉี่ยว ไทเฮาฉวีไม่ได้เอ่ยถึงเลยแม้แต่ครึ่งคำเนื่องจากวันนี้เป็นวันที่เยี่ยนซื่อหยวนเข้ารับตำแหน่งดูแลสำนักตรวจการอย่างเป็นทางการ ไทเฮาฉวีจึงเอาแต่ซักถามถึงเรื่องนี้เป็นหลัก“หยวนเอ๋อร์ชินบ้างหรือยัง?”“อืม”“คนเหล่านั้นในราชสำนักมีปฏิกิริยาเช่นไร?”“ไม่มี”“ไม่มีปฏิกิริยาก็ดีแล้ว หากพวกเขากล้ามีข้อกังขา เจ้าก็ลงมือจัดการพวกเขาก่อนเลย ประจวบเหมาะกับที่เจ้าเป็นขุนนางใหม่ไฟแรงที่เพิ่งเข้ารับตำแหน่ง ก็แสดงอำนาจให้เห็นเป็นขวัญตา ให้พวกเขารู้สำนึกว่าแผ่นดินแคว้นอวี้เยียนนี้เป็นของตระกูลใด เรื่องภายในตระกูลเยี่ยนของข้า ยังไม่ถึงทีให้คนอื่นมาวิพากษ์วิจารณ์!”“เสด็จแม่วางพระทัย ลูกทราบแล้ว”เมื่อเห็นท่าทีที่ดูขอไปทีของลูกชายคนเล็ก ไทเฮาฉวีก็เริ่มไม่พอใจขึ้นมาบ้างแล้ว “เจ้าช่วยจริงจังหน่อยได้หรือไม่ แม่ไม่ได้ล้อเจ้าเล่นนะ!”หลิวชิงซวี่พอเห็นนางกริ้ว ก็รีบแอบกระตุกชายเสื้อเยี่ยนซื่อหยวน และช่วยพูดแก้ต่างให้เขา “เสด็จแม่ ท่านอ๋องเขาอาจจะเพิ่งรับตำแห

ที่นางชมพระชายารองเย่ว์ว่าเหนือชั้น หลัก ๆ คือเห็นท่าทีของพระชายารองเย่ว์ที่มีต่อฮองเฮาซู ยามนางมองฮองเฮาซูนั้นดวงตายิ้มหยีราวกับกำลังมองเทพเจ้า เต็มไปด้วยความยำเกรงและเลื่อมใสบูชาเปลี่ยนเป็นหลิวหยวนอิน เกรงว่าคงแสร้งทำได้ไม่เกินสามนาที“ซวี่เอ๋อร์คารวะเสด็จพี่สะใภ้ ขอทรงพระเกษมสำราญเพคะ” นางก้าวไปข้างหน้าแล้วย่อกายถวายบังคมอย่างนอบน้อม“ซวี่เอ๋อร์มาแล้วหรือ? ไม่ต้องมากพิธี” ฮองเฮาซูทำราวกับเพิ่งเห็นนาง ยกมือขึ้นเป็นเชิงอนุญาตด้วยความประหลาดใจระคนยินดีและอ่อนโยน“หลิงหลงคารวะอาสะใภ้เล็กเพคะ” หลังจากหลิวชิงซวี่ยืดตัวขึ้นตรง เย่ว์หลิงหลงก็รีบทำความเคารพนาง“พระชายารองเย่ว์ไม่ต้องมากพิธี” นางเองก็ยกมือขึ้น ยิ้มอย่างอ่อนโยนเช่นเดียวกับฮองเฮาซู“ซวี่เอ๋อร์พักอยู่ในวังเคยชินดีหรือไม่” ฮองเฮาซูถามอย่างห่วงใย“ขอบพระทัยเสด็จพี่สะใภ้ เดิมทีท่านอ๋องตั้งใจจะพาซวี่เอ๋อร์กลับจวนวันนี้ แต่วันนี้เขาไปสำนักตรวจการ ยุ่งจนปลีกตัวไม่ได้ คาดว่าพวกเราคงต้องรบกวนเสด็จแม่ในวังต่ออีกหลายวันเพคะ” นางตอบเลี่ยง ๆ ไม่ได้แสดงความชอบหรือรังเกียจของตนเองออกมาฮองเฮาซูผายมือ แล้วเดินนำไปทางทางเดินปูหินสีเขีย

“อาสะใภ้เล็กอายุน้อยเพียงนี้ แต่กลับสามารถตระหนักรู้ถึงหลักธรรมคำสอนที่เตือนใจผู้คนได้มากมายเช่นนี้ เกรงว่าในบรรดาสตรีทั่วหล้านี้คงหาคนที่สองไม่ได้อีกแล้วเพคะ” เย่ว์หลิงหลงยังคงกล่าวชมต่อหลิวชิงซวี่มีหรือจะฟังไม่ออกถึงเจตนายกยอเพื่อฆ่าในวาจานั้น?บอกว่าสตรีทั่วหล้าเทียบกับนางไม่ได้ นี่ไม่ได้หมายความว่านางเก่งกาจกว่าฮองเฮาซูผู้เป็นมารดาของแผ่นดินหรอกหรือ?นางแสร้งยิ้มอย่างเขินอาย “พระชายารองเย่ว์ช่างเจรจาจริง ๆ ดูเจ้าชมข้าเสียเลิศเลอหาที่เปรียบไม่ได้ เสด็จพี่สะใภ้ของข้ายังอยู่นะ เจ้าจะเอาใจข้าจนลืมเสด็จพี่สะใภ้ของข้าไปไม่ได้นะ คิดดูสิเสด็จพี่สะใภ้ของข้าเป็นมารดาของแผ่นดิน เบื้องบนเคารพพ่อแม่สามี เบื้องล่างอบรมเลี้ยงดูบุตรหลาน เคียงข้างกายฮ่องเต้ ปกครองหกตำหนัก เรียกได้ว่าความสามารถและคุณธรรมล้ำเลิศ คุณงามความดีใหญ่หลวง อย่างสตรีธรรมดาเช่นพวกเรา ต่อให้รู้หนังสือฝึกวรยุทธ์แล้วจะทำอะไรได้ อยู่ต่อหน้าเสด็จพี่สะใภ้ของข้าก็ไม่ต่างอะไรกับตั๊กแตนตัวหนึ่ง” นางหันไปกะพริบตาให้ฮองเฮาซูอย่างซุกซน “เสด็จพี่สะใภ้ ท่านว่าหม่อมฉันพูดถูกไหมเพคะ”ฮองเฮาซูกระตุกมุมปากอย่างแข็งทื่อหลิวชิงซวี่มองท้อง

รูปร่างหน้าตาของสตรีนางมองไม่เห็น แต่แผ่นหลังของบุรุษกลับทำให้นางหรี่ตาลงจนเป็นเส้นตรงนั่นคือเงาร่างที่สลักลึกเข้าไปในก้นบึ้งของหัวใจนาง!“พระชายาอ๋องเจิน ท่านอ๋องเจินล่ะพ่ะย่ะค่ะ? เมื่อครู่ยังอยู่ที่นี่ไม่ใช่หรือ?” ขันทีมองซ้ายมองขวา พอไม่เห็นคนก็เริ่มถามนางหลิวชิงซวี่ไหล่ตก ก้มหน้าหันหลังเดินไปทางประตูตำหนักขันทียังตะโกนเรียกด้วยความห่วงใยว่า “พระชายาอ๋องเจิน...”จู่ ๆ หลิวชิงซวี่ก็ออกวิ่งพุ่งตัวออกไปนอกตำหนักขันทีวิ่งไล่ตามออกไป แต่หลิวชิงซวี่วิ่งเร็วมาก ราวกับได้รับความกระทบกระเทือนใจจนไม่อยากอยู่ที่นี่ต่อแม้แต่เสี้ยววินาทีมองดูนางหายลับไป เมื่อมั่นใจว่านางจะไม่กลับมาแล้ว ขันทีก็เผยรอยยิ้มสมใจ แล้วรีบวิ่งไปทางสวนดอกไม้......ตำหนักหมิงเย่ว์หลิวชิงซวี่พอกลับไปถึงก็คว้าตัวนางกำนัลคนหนึ่งมาถาม “ท่านอ๋องกลับมาหรือยัง?”นางกำนัลส่ายหน้า “ทูลพระชายา ท่านอ๋องยังไม่เสด็จกลับเพคะ”หลิวชิงซวี่ปล่อยนาง แล้วเดินหน้าตึงเข้าไปในห้องนอนนั่งอยู่ในห้องนอนครู่หนึ่ง จู่ ๆ นางก็ตวาดขึ้นว่า “เจียงเสี่ยวชี ออกมาเดี๋ยวนี้!”เพียงครู่เดียว เจียงเสี่ยวชีก็แวบเข้ามาจากนอกประตูราวกับเงา

นางมองเห็นธาตุแท้ของคนตรงหน้าแล้ว ดื้อด้าน จอมปลอม ตอแหลได้โล่ ดังนั้นได้ยินเขาพูดอีกแม้แต่คำเดียวนางก็รำคาญจะแย่ พูดได้เลยว่า การตายของเสิ่นซือเฉี่ยว ต้นเหตุแห่งหายนะดั้งเดิมก็คือเขา!ตอนนี้เขายังมาตีหน้าเศร้าเล่าความเท็จทำท่าเป็นห่วงเป็นใยนางอยู่ตรงหน้า เขาไม่สะอิดสะเอียน แต่นางจะอ้วกอยู่แล้ว!อีกอย่าง เสิ่นจงหมิงก็ได้แสดงท่าทีกับนางอย่างชัดเจนแล้วว่า การตายของลูกสาวเขาไม่โทษนาง ตอนนี้องค์ชายรองกลับมาบอกให้นางระวังเสิ่นจงหมิงหึ ๆ!ทำไมถึงมีคนชอบยุแหย่ให้แตกแยกกันเยอะขนาดนี้? พวกเขาเห็นนางหลิวชิงซวี่เป็นหมูวันตรุษจีนที่นึกจะฆ่าก็ฆ่า นึกจะเชือดก็เชือดหรือไง? ไม่รอให้เยี่ยนหรงไท่อ้าปากพูดต่อ นางก็หันหลังเดินออกจากตำหนักจื่อเฉินเดิมทีอารมณ์นางก็ไม่ดีอยู่แล้ว เรื่องที่ตำหนักเซวียนอวิ๋นก็ยังไม่กระจ่าง ตอนนี้ยังมาเจอเยี่ยนหรงไท่ที่น่ารำคาญคนนี้อีก นางคิดว่าอย่าไปเจอแม่สามีจะดีกว่า นอกจากจะทำให้อารมณ์แม่สามีขุ่นมัวแล้ว เกิดแม่สามีรู้เรื่องตำหนักเซวียนอวิ๋น เกรงว่าจะทำให้นางตรอมใจจนป่วยไข้ได้จากนั้นนางก็ส่งนางกำนัลน้อยคนหนึ่งไปแจ้งข่าว บอกว่าตนเองลืมของไว้ที่จวน ต้องกลับจวนชั่วคร