Alle Kapitel von กลรักร้ายเสด็จอาเล็ก: Kapitel 211 – Kapitel 220

นางพุ่งเข้าหาทั้งสามคน ดาบในมือดุจงูพิษ ตัดคอสองคนแรกไปก่อนเพียงแต่การพุ่งเข้าไปของนาง ทำให้คนอีกคนหนึ่งได้โอกาสลงมือเช่นกัน“อึก!” ความเจ็บปวดที่แขนทำให้นางอดส่งเสียงครางออกมาไม่ได้ดวงตาสีแดงฉานเบิกกว้าง นางกระโดดเตะอีกฝ่ายลอยกระเด็นออกไปพอไม่มีเจียงเสี่ยวชี เห็นนางได้รับบาดเจ็บ ชายชุดดำที่เหลือก็ไม่ผลัดกันสู้แล้ว แต่บุกเข้าโจมตีนางพร้อมกันถึงตอนนี้ หลิวชิงซวี่เตรียมตัวตายไว้แล้ว ความโกรธแค้นเต็มอกแปรเปลี่ยนเป็นไอสังหารอันดุดัน นางกวัดแกว่งดาบฟาดฟันเคลื่อนไหวไปมาระหว่างเหล่าชายชุดดำ ในสมองมีแต่การฆ่าฟันไม่มีสิ่งอื่น สำหรับคมดาบที่ฟาดฟันลงบนร่างกายนาง ตอนแรกก็เจ็บจนกัดฟันกรอด ความเจ็บปวดเหล่านั้นก็ค่อย ๆ เริ่มด้านชามองดูชายชุดดำเกลื่อนพื้น ได้กลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งไปทั่วฟ้า นางถึงกับรู้สึกว่าต่อให้เจ็บกว่านี้อีกหน่อยก็ไม่เป็นไร อย่างน้อยนางก็ได้ฆ่าอย่างสะใจ...ในขณะที่หนังตาของนางเหมือนถูกหินหนักพันชั่งกดทับจนลืมไม่ขึ้น ดาบในมือไม่อาจกวัดแกว่งออกไปได้อีก ทันใดนั้นก็มีคนกลุ่มหนึ่งพุ่งลงมาจากฟากฟ้าเมื่อเผชิญหน้ากับชายชุดดำที่ถูกนางฆ่าจนเหลือไม่มาก คนกลุ่มนี้ก็จัดการชายชุด

“องค์รัชทายาท หม่อมฉันมีข้อสงสัย ท่านชอบหม่อมฉันตรงไหนกันแน่?” นางจะได้เปลี่ยนนิสัยนั้นไปเลยได้ไหม?“ข้าก็ชอบตรงนี้ของเจ้านั่นแหละ” เยี่ยนหรงซีตอบอย่างคลุมเครือ แต่น้ำเสียงไม่ได้คลุมเครือเลย“...” หลิวชิงซวี่เม้มปากแน่นอย่างพูดไม่ออก ‘ตรงนี้’? หมายความว่าการปฏิเสธของนางดึงดูดใจเขาอย่างนั้นหรือ?สมกับเป็นพวกโรคจิต สมองไม่ปกติจริงๆ!ถ้าจะบอกว่าความรักลึกซึ้งขององค์ชายรองคือความยึดติด เช่นนั้นองค์รัชทายาทคนนี้ก็เป็นพวก ‘ของที่ไม่ได้ครอบครองคือสิ่งที่ดีที่สุด’!สัมผัสได้ถึงปลายนิ้วของเขาที่ไล้ไปตามใบหน้า นางรู้สึกขยะแขยงจับใจ นี่ถือเป็นการลวนลามอย่างโจ่งแจ้งแล้ว ที่น่ารังเกียจที่สุดคือตอนนี้ฐานะของนางคืออาสะใภ้ของเขา!แต่นางตอนนี้เหลือแค่ลมหายใจเฮือกสุดท้ายจริง ๆ ผ้าพันแผลบนตัวทำให้นางเหมือนมัมมี่ ขยับไม่ได้ไม่พอ ขยับทีก็เจ็บรวดร้าวไปถึงกระดูกจะกระแทกตรง ๆ คงเป็นไปไม่ได้แล้วตอนนี้นางทำได้เพียงงัดลูกไม้มารยาเสแสร้งแบบเดิมมาใช้อีกครั้ง“องค์รัชทายาท ให้หม่อมฉันพักผ่อนก่อนได้หรือไม่เพคะ? แน่นอนว่าถ้าท่านอยากให้หม่อมฉันตายอยู่ที่นี่ ก็ถือว่าหม่อมฉันไม่ได้พูดอะไรเลยก็แล้วกัน”นางหลุ

หลิวชิงซวี่เหงื่อไหลเป็นน้ำตกนี่เป็นสิ่งที่นางเขียนเล่นตอนเพิ่งมาถึงแคว้นอวี้เยียนเพราะเบื่อเกินไป ไม่มีความหมายอะไร ก็แค่หาคนคุยด้วยไม่ได้ นางเลยบ่นระบายออกมาเท่านั้นเองนึกไม่ถึงว่าวันนี้จะถูกไอ้โรคจิตนี่มาเห็นเข้า!“ท่านอย่าไปยุ่งกับของพวกนั้นนะ นั่นเป็นจดหมายลับที่คนอื่นให้ข้ามา!”“จดหมายลับ? เกี่ยวกับสมบัติกระจกเฟิ่งหยางหรือ? หรือจะบอกว่าทำตามคำใบ้บนนี้ก็จะหากระจกเฟิ่งหยางเจอ?” เยี่ยนหรงซีก้าวเท้าเดินมาที่ขอบเตียง แววตาใสกระจ่างแฝงแววคาดคั้น“ข้า...” หลิวชิงซวี่หลุบตาลง ทำท่าทางรู้สึกผิดและกระวนกระวายใจที่จริงในใจนางขำจะตายอยู่แล้วเอะอะก็กระจกเฟิ่งหยาง เจ้าหมอนี่กำลังเล็งสมบัติอยู่จริง ๆ ด้วย!แต่แบบนี้ก็ดี รู้ว่าเขาต้องการอะไร นางจะได้ ‘สนอง’ ให้ถูกจุด...“หลิวชิงซวี่ อย่าลืมว่าตอนนี้เจ้าอยู่ในกำมือของข้า” เยี่ยนหรงซีตีหน้าขรึม เจตนาข่มขู่ชัดเจนเสียยิ่งกว่าชัด“อยู่ในกำมือท่านแล้ว? ตอนนี้ข้าร่อแร่จะตายมิตายแหล่ ทรมานยิ่งกว่าตาย ท่านคิดว่าข้ากลัวท่านหรือ?” เพื่อให้สมจริง นางจึงแสดงความอัดอั้นและไม่ยินยอมพร้อมใจ สายตายังจ้องเขม็งไปที่มือและแขนเสื้อของเขา แล้วขู่กลับไปว

จู่ ๆ เขาก็รู้สึกคอแห้งผาก ลูกกระเดือกขยับขึ้นลง เบื้องล่างของร่างกายพลันเหมือนมีเปลวไฟลุกโชนขึ้นมาเดิมทีเขารับปากหลิวหยวนอินไว้ว่า ขอแค่ช่วยให้เขาได้ตัวหลิวชิงซวี่ เขาจะมอบลูกให้หลิวหยวนอินคนหนึ่ง นึกไม่ถึงว่ายังไม่ทันที่หลิวหยวนอินจะลงมือ หลิวชิงซวี่ก็มาอยู่ในมือเขาเสียแล้วช่างเป็นเรื่องน่าประหลาดใจครั้งใหญ่สำหรับเขาจริง ๆน่าเสียดาย ตอนนี้สตรีคนนั้นบาดเจ็บหนัก เขาจึงทำอะไรไม่สะดวก...“องค์รัชทายาท เป็นอะไรไปหรือเพคะ?” รู้สึกได้ว่าลมหายใจของเขาติดขัดขึ้นมากะทันหัน เย่ว์หลิงหลงยกมือขึ้นลูบหน้าอกเขาด้วยความห่วงใย เหมือนจะช่วยให้เขาหายใจคล่องขึ้นเพียงแต่มือเรียวงามของนางจงใจสะกิดโดนจุดบางจุดอย่างแผ่วเบา ลมหายใจของเยี่ยนหรงซียิ่งติดขัด นัยน์ตาสีดำสนิทพลันร้อนแรงขึ้นมาทันทีตรงหน้าคือดวงตาคู่สวยหยาดเยิ้ม แต่ในหัวของเขากลับปรากฏภาพดวงตากลมโตเป็นประกายสดใสคู่หนึ่ง เขารวบเอวเย่ว์หลิงหลงเข้ามาทันที ก้มลงซุกไซ้ขบเม้มซอกคอขาวเนียนของนางอย่างรุนแรง พร้อมกับใช้พลังฝ่ามือดับไฟในห้อง“องค์รัชทายาท... อื๊อ...”ฟังเสียงครางกระเส่าของนาง ใบหน้างดงามที่ประทับอยู่ในหัวของเขาก็ยิ่งชัดเจนขึ้น ท

ใครจะรู้ว่าชายชราผู้นี้เห็นว่าคำเตือนไม่ได้ผล ก็ซัดฝ่ามือใส่นางจนกระเด็นกลับเข้าไปในห้อง ทำเอานางต้องนอนซมบนเตียงเพิ่มอีกสองวันหนีก็หนีไม่ได้ สู้ก็สู้ไม่ไหว เพื่อฆ่าเวลา นางจึงเริ่มให้สาวใช้เตรียมเข็มกับด้าย นางจะทำงานฝีมือขอแค่นางอยู่นิ่ง ๆ สาวใช้ทั้งสองก็ปรนนิบัตินางอย่างเต็มที่ แม้แต่นางบอกว่าจะทำถุงหอม แถมยังเจาะจงเอาผ้าสีแดงกับสีเหลือง สาวใช้ทั้งสองก็รีบหามาให้นางอย่างรวดเร็วเห็นว่าถุงหอมใกล้จะปักเสร็จแล้ว คืนนี้ เยี่ยนหรงซีก็ปรากฏตัวขึ้นนางตั้งอกตั้งใจเดินเข็มอยู่ใต้แสงตะเกียง สำหรับการมาของเขา นางไม่ได้ตกใจและไม่ได้ยินดี ราวกับคนที่มาเป็นเพียงวิญญาณเร่ร่อนที่นางมองไม่เห็น“ทำให้ใคร?” เยี่ยนหรงซียืนอยู่ตรงหน้านาง หรี่ตาลงครึ่งหนึ่งจ้องของในมือนาง“เบื่อ ๆ น่ะ ทำเล่น” หลิวชิงซวี่เห็นว่า ‘งานสำเร็จ’ ก็กัดด้ายให้ขาด ถึงได้เงยหน้าขึ้นยิ้มให้เขา “ตั้งแต่เล็กจนโตข้ารู้แต่เรื่องฝึกยุทธ์ พอถึงวัยปักปิ่นถึงเริ่มเรียนงานเย็บปักถักร้อย นี่เป็นครั้งแรกที่ข้าทำถุงหอม น่าเกลียดมากใช่หรือไม่?”พูดไป นางก็แกล้งเอาถุงหอมไปเทียบที่เอวเขา แล้วทำท่ารังเกียจ “น่าเกลียดจริง ๆ ด้วย! สง่างามด