All Chapters of กลรักร้ายเสด็จอาเล็ก: Chapter 221 - Chapter 230

“เจ้าลืมไปแล้วหรือ ตอนนี้เจ้าอยู่ในกำมือของข้า? แม้ข้าจะไม่ร่วมมือกับเจ้า ก็สามารถใช้เจ้าไปบีบเสด็จอาเล็กได้อยู่ดี”“องค์รัชทายาทตรัสถูกต้องแล้วเพคะ พระองค์ทำเช่นนั้นได้” หลิวชิงซวี่พยักหน้า ทว่ามุมปากของนางกลับหยักยกขึ้นเผยให้เห็นรอยยิ้มเหยียดหยัน “ทว่าหากไม่มีหม่อมฉันร่วมมือด้วย พระองค์มั่นใจหรือไม่ว่าจะทำสำเร็จ? หม่อมฉันอาจหนีพระองค์ไปไหนไม่ได้ แต่หม่อมฉันมีความมั่นใจอย่างมากว่าสามารถทำลายเรื่องดีๆ ของพระองค์ได้ หากพระองค์ไม่เชื่อ จะลองดูก็ได้นะเพคะ”เยี่ยนหรงซีหรี่ตา แววตาของเขาแปรเปลี่ยนเป็นลึกล้ำและซับซ้อนเขาเงียบงัน หลิวชิงซวี่ก็ไม่พูดอะไรอีก นางรินน้ำให้ตนเองอีกครั้ง และรอให้เขาตัดสินใจอย่างใจเย็น“ดี ข้าจะให้คนไปเบิกทองหนึ่งพันชั่งมาให้เจ้า”“ต้องอย่างนี้สิเพคะ!” หลิวชิงซวี่ยิ้มอย่างชื่นชม นางกล่าวอีกว่า “ก่อนรุ่งสางของวันพรุ่งนี้พระองค์สั่งให้คนนำทองไปส่งที่เรือนเสียนหนีที่อยู่สุดขอบถนนตงหยาง ที่นั่นเป็นที่ของหม่อมฉัน ไม่ต้องกลัวว่าจะถูกใครจับได้”เยี่ยนหรงซีพยักหน้า ถือว่ารับปากนางแล้วเมื่อพูดคุยเรื่องที่ต้องพูดคุยจบแล้ว หลิวชิงซวี่เห็นเขายังไม่มีท่าทีจะจากไป จู่ๆ น

ในขณะที่นางแทบกระอักเลือด เย่ว์หลิงหลงแตกตื่นลนลานโจรสองคนนั้นก็ตกใจมากเช่นกัน รีบกระซิบถามนางว่า “คุณหนู ทำอย่างไรดี พวกเราจะถูกคนอื่นจับได้ไม่ได้เด็ดขาดนะขอรับ!”เย่ว์หลิงหลงรู้ถึงผลดีและผลเสียของเรื่องนี้ดียิ่งกว่าใครหากถูกคนอื่นรู้เข้าว่านางจับหลิวชิงซวี่มา ไม่เพียงองค์รัชทายาทที่จะไม่ปล่อยนางไป อ๋องเจินก็ไม่มีทางปล่อยนางไปแน่นอน ไม่แน่ว่าอาจส่งผลกระทบไปถึงตระกูลเย่ว์…ไม่ว่าอีกฝ่ายเป็นใคร นางที่เป็นพระชายารององค์รัชทายาทก็ห้ามถูกคนพบเข้าเด็ดขาด!นางส่งสายตาให้โจรหนึ่งในสองคนนั้นโจรเดินไปเกาะขอบประตูและมองออกไปข้างนอก ข้างนอกมีคนอยู่ประมาณหลายสิบคน แม้จะถือคบเพลิงไว้ แต่พวกเขาใส่เสื้อสีดำและปิดหน้าไว้ มองไม่เห็นหน้าตาของพวกเขาเลยแม้แต่น้อย“คุณหนู ไม่เหมือนคนขององค์รัชทายาท แล้วก็ไม่เหมือนคนของอ๋องเจินด้วยขอรับ” โจรคนนั้นสังเกตการณ์เสร็จก็รีบมารายงานเย่ว์หลิงหลงเงียบไม่ใช่คนของพวกเขาก็ดีแล้ว!“ไป!” นางตัดสินใจวิ่งเข้าไปด้านในของห้องทันที ที่นั่นมีประตูหลังที่ซ่อนอยู่โจรสองคนรีบสาวเท้าวิ่งตามไปพวกเขาไม่มีเวลาสนใจหลิวชิงซวี่ที่อยู่บนพื้น ยังไม่พูดถึงเรื่องตัวตนของพ

ทว่าตอนนี้ นางกลับไม่บ่นแม้แต่คำเดียว นางยอมรับการโรมรันอันไม่ลดละของเขา ไม่เพียงยกมือขึ้นโอบคอของเขา ยังเป็นฝ่ายตอบสนองเขาด้วยแม่นมซิ่วได้ยินเสียงเคลื่อนไหวในมุ้ง จึงถอยออกไปอย่างเงียบๆข้างนอก ทุกคนยืนเฝ้าอยู่ตรงนั้นเมื่อเห็นนางออกมา จิ่งเซิ่งดึงนางไปถามอย่างร้อนใจว่า “พระชายาเป็นอะไรมากหรือไม่?”แม่นมซิ่วขมวดคิ้วตอบว่า “ตอนนี้ดูเหมือนว่าพระชายาจะไม่ได้เป็นอะไรมากแล้ว แต่ก่อนหน้านี้คงลำบากมาไม่น้อยแน่ๆ ท่านอ๋องปวดใจแย่แล้ว”อวี๋ฮุ่ยด่ากราด “คนที่อยู่เบื้องหลังนั่นน่าชังยิ่งนัก นึกไม่ถึงว่าจะหายอดฝีมือมากมายขนาดนี้มาเพื่อเล่นงานผู้หญิงสองคน ซ้ำยังทำร้ายพระชายาจนบาดเจ็บถึงขนาดนี้อีก ถ้าข้ารู้เมื่อใดว่าเป็นใคร ข้าจะฆ่าเขาด้วยมือของข้าเอง!”เจียงจิ่วหน้าเครียด “ตอนนี้พระชายาก็กลับมาแล้ว ขั้นต่อไปพวกเราต้องตามหาผู้ที่อยู่เบื้องหลังกันต่อ คืนนี้ให้ท่านอ๋องกับพระชายาพักผ่อนก่อนเถิด มีอะไรค่อยว่ากันวันรุ่งขึ้น”การลอบสังหารที่ร้ายแรงถึงเพียงนี้ ท่านอ๋องของพวกเขาจะต้องตามสืบอย่างถึงที่สุดอย่างแน่นอนในห้องหลิวชิงซวี่ทายาบนตัวเสร็จหมดแล้ว และก็เปลี่ยนใส่เสื้อผ้าสะอาดเสื้อผ้าที่สว

“ทูลองค์รัชทายาท จางป๋อจากทางนั้นบอกว่าไม่รู้ตัวตนของอีกฝ่าย ทว่าสามารถวางยาในบ่อน้ำได้ แสดงว่าจะต้องมีหนอนบ่อนไส้พ่ะย่ะค่ะ” ขันทีน้อยตอบ“นอกจากจางป๋อ ที่เหลือกำจัดให้หมด!” เยี่ยนหรงซีออกคำสั่งด้วยใบหน้าเย็นชา“พ่ะย่ะค่ะ” ขันทีน้อยรับคำสั่ง จากนั้นก็วิ่งออกไปอย่างรวดเร็วเยี่ยนหรงซียืนเอามือไพล่หลังอยู่ใต้ดวงจันทร์ หลังจากกัดฟันอยู่นาน เขาไม่ได้กลับตำหนักบรรทม ทว่าเดินตรงไปที่ประตูวังยิ่งคิดก็ยิ่งเจ็บใจนัก!เพื่อช่วยชีวิตนาง ไม่รู้ว่าเขาลงทุนยาและสมุนไพรชื่อดังไปตั้งมากมายเท่าใด กระทั่งใช้เส้นสายอีกไม่น้อย เพื่อเชิญหมอไม่ต่ำกว่าสิบคนเพื่อรักษานางพร้อมกัน สุดท้ายจึงสามารถดึงนางกลับมาจากประตูสู่นรกได้ตอนนี้ผู้หญิงที่เขากำลังจะได้ครอบครองกลับหายวับไปกับตาเสียแล้ว แล้วจะไม่ให้เขาเจ็บแค้นได้อย่างไร?แต่ในวังมีกฎเกณฑ์ เขาไม่สามารถติดต่อกับคนข้างนอกได้ทันที หากต้องการสืบเรื่องนี้โดยเร็วที่สุด เขาต้องออกจากวัง…ตำหนักจื่อเฉินหลังจากได้รับข่าวจากจวนอ๋องเจิน จูเซินรายงานไทเฮาฉวีทันทีได้ยินว่าเจอตัวลูกสะใภ้คนเล็กแล้ว ไทเฮาฉวีกระปรี้กระเปร่า รีบสั่งให้คนจุดไฟ ยังจะเปลี่ยนเสื้อผ้าออกจ

เขาไม่นึกไม่ฝันเลยว่าเย่ว์หลิงหลงจะตั้งครรภ์!มิหนำซ้ำยังใกล้สองเดือนแล้วด้วย…เขาเพิ่งนึกได้ตอนนี้ สองเดือนนี้เขาร่วมเตียงกับนางอยู่บ่อยๆ อีกทั้งยังไม่ให้นางดื่มน้ำแกงเลี่ยงครรภ์แล้ว“ซีเอ๋อร์ เกิดอะไรขึ้นกันแน่? หลิงหลงแท้งลูกได้อย่างไร?” ฮองเฮาซูได้ยินข่าวก็รีบมา เห็นว่าโอรสของนางยังอยู่ จึงรีบถามเขาทันที“เสด็จแม่ นางไม่ระวังจึงลื่นล้มพ่ะย่ะค่ะ” เยี่ยนหรงซีก้มหน้า ไม่กล้าปล่อยให้นางเห็นแววตาที่ไหวระริกของตนเอง“แค่ลื่นล้มก็ทำให้ข้าเสียหลานไปได้แล้วหรือ?” เห็นได้ชัดว่าฮองเฮาซูรับไม่ได้ นางทิ้งเขาไว้ข้างนอก รีบวิ่งเข้าไปในตำหนักบรรทมของพระชายารองเย่ว์เยี่ยนหรงซีจ้องแผ่นหลังของนาง ไหล่ลู่ลงพลางถอนหายใจในอีกด้านหนึ่ง พอได้ยินว่าเย่ว์หลิงหลงแท้งลูก หลิวหยวนอินทั้งตกใจและริษยาตกใจที่เย่ว์หลิงหลงตั้งครรภ์ลูกของเยี่ยนหรงซีริษยาก็เพราะเยว์หลิงหลงตั้งครรภ์ลูกของเยี่ยนหรงซีเป็นพระชายารองเหมือนกัน เย่ว์หลิงหลงได้รับความเมตตาของเยี่ยนหรงซีเมื่อใดก็ได้ แต่นางแต่งงานกับเยี่ยนหรงซีมานานขนาดนี้แล้ว เยี่ยนหรงซีกลับไม่เคยแตะต้องนางสักครั้ง มองยังไม่อยากมองนางด้วยซ้ำไม่เพียงเท่านี้ เข