All Chapters of กลรักร้ายเสด็จอาเล็ก: Chapter 231 - Chapter 240

หนึ่งแสนตำลึงเงิน...เขาจะไปหาเงินมากมายขนาดนั้นมาจากไหน...หลิวชิงซวี่แสร้งทำเป็น ‘ซาบซึ้งใจยิ่งนัก’ กล่าวว่า “ขอบคุณท่านพ่อที่ช่วยแบ่งเบาภาระของท่านอ๋อง มีพ่อเช่นท่าน นับเป็นโชควาสนาสามชาติของลูก ลูกกับท่านอ๋องจะกตัญญูต่อท่านพ่อให้ดี ให้ท่านพ่อได้เพลิดเพลินกับความสุขในครอบครัว”ริมฝีปากของหลิวจิ่งอู่เม้มเป็นเส้นตรงแข็งทื่อแต่คำพูดที่เอ่ยออกไปแล้วก็เหมือนน้ำที่สาดออกไป ยากจะเก็บคืน แม้ในใจจะเจ็บปวดรวดร้าวปานถูกเฉือนเนื้อ ก็ทำได้เพียงกัดฟันอดทนยิ่งเขาเจ็บปวดเท่าไหร่ หลิวชิงซวี่ก็ยิ่งสะใจเท่านั้น นางเปลี่ยนน้ำเสียงจากที่เคยเย็นชามาเป็นกระตือรือร้น รีบเรียกแม่นมซิ่ว “รีบไปชงชาชั้นดีมา ให้ท่านพ่อของข้ากับท่านอ๋องได้สนทนากันในห้องโถงเล็กเถิด”“เจ้าค่ะ” แม่นมซิ่วรับคำอย่างนอบน้อมเงินหนึ่งแสนตำลึงไม่เพียงทำให้เยี่ยนซื่อหยวนยอมเปลี่ยนคำเรียกขาน แต่ยังทำให้ท่าทีที่มีต่อหลิวจิ่งอู่เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด คู่สามีภรรยาข้าวใหม่ปลามันรีดไถเงินทองผู้อื่นหน้าตาเฉย ไม่สะทกสะท้าน ไม่สนใจว่าลับหลังใครจะสาปแช่งอย่างไร“เชิญทางนี้ ท่านพ่อตา”เห็นเยี่ยนซื่อหยวนเดินนำไปยังห้องโถงเล็กด้านนอกสุด

หลิวหยวนอินไม่ได้แค่โกรธ แต่แทบจะคลั่งตายอยู่แล้วนับตั้งแต่ถูกรับกลับเข้าตระกูลหลิว เสื้อผ้า ข้าวของ เครื่องใช้ อาหารการกิน ทุกอย่างของนางล้วนดีกว่าหลิวชิงซวี่ แม้แต่สาวใช้ในเรือนของหลิวชิงซวี่ เพียงแค่นางเอ่ยปากคำเดียว หลิวจิ่งอู่ก็ส่งมาปรนนิบัตินางทันทีหลิวจิ่งอู่ย้ำกับนางหลายครั้งว่า แม้นางจะไม่ใช่ลูกเมียเอก แต่ความเป็นอยู่ในตระกูลหลิวของนางจะไม่ด้อยไปกว่าหลิวชิงซวี่เด็ดขาด เพราะเหตุนี้ นางจึงไม่เคยเห็นหลิวชิงซวี่อยู่ในสายตาใครจะไปนึกว่า จู่ ๆ หลิวจิ่งอู่จะเปลี่ยนท่าที ยอมควักเงินให้หลิวชิงซวี่ตั้งหนึ่งแสนตำลึง...หนึ่งแสนตำลึง!ไม่ใช่สิบตำลึง!ตอนนางแต่งงาน สินเดิมยังไม่ถึงหนึ่งแสนตำลึงเลย นังคนชั้นต่ำหลิวชิงซวี่ มีดีอะไรถึงได้มีค่ามากมายขนาดนั้น!“น้องรอง เจ้าเป็นอะไรไป? หรือว่าไม่พอใจที่ท่านพ่อให้เงินข้า?” หลิวชิงซวี่มองใบหน้าที่ซีดขาวและกรามที่ขบแน่นของนาง แสร้งถามอย่างไม่เข้าใจหลิวหยวนอินเผลอมองออกไปข้างนอกแม้ตำแหน่งที่เยี่ยนหรงซีและเยี่ยนซื่อหยวนนั่งอยู่จะมีฉากกั้นบังไว้ถึงสองชั้น แต่เสียงสนทนาในห้องโถงเล็กพวกนางก็ได้ยินชัดเจน ดังนั้นบทสนทนาในห้องนอน พวกเขาก็ย่อม

“ท่านย่าวางใจ วันหน้าอินเอ๋อร์จะกลับมาเยี่ยนท่านบ่อยๆ”“จะทำเช่นนั้นได้อย่างไร สตรีออกเรือนแล้ววิ่งกลับบ้านมารดาบ่อยๆ ได้เสียที่ไหน? ตอนนี้เจ้าเป็นชายารองรัชทายาท ต้องระมัดระวังทุกคำพูดและการกระทำ มิอาจปล่อยให้คนอื่นครหาได้” นางเว่ยปลาบปลื้มใจอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ แต่ภายนอกยังคงอดไม่ได้ที่จะกำชับนาง“ท่านย่า ท่านคงยังไม่ทราบ องค์รัชทายาทไม่เคยสนใจข้าเลยแม้แต่น้อย” จู่ๆ หลิวหยวนอินก็ก้มหน้าร้องไห้ “เย่ว์หลิงหลงแท้งลูกแล้ว แต่ข้าแต่งงานกับองค์รัชทายาทมาเกือบหนึ่งเดือนแล้ว เขาไม่เคยแตะต้องข้าเลย”“ว่าอย่างไรนะ? พวกเจ้ายังไม่ได้ร่วมหอกันหรือ?” นางเว่ยเบิกตากว้างอย่างไม่อยากเชื่อ“…เจ้าค่ะ”“เป็นอย่างนี้ไปได้อย่างไร?”“ในใจของเขาไม่มีข้าเลยสักนิด…ฮือๆๆ…” กล่าวถึงความอัดอั้นตันใจในช่วงที่ผ่านมา น้ำตาของหลิวหยวนอินไหลทะลักเหมือนเขื่อนแตก เรื่องอย่างนี้ นางที่เป็นผู้หญิงจะบอกพ่อก็ไม่สะดวกใจ นอกจากย่าของนางที่อยู่ตรงหน้า นางไม่รู้ว่าควรบอกใครแล้วจริงๆ“นี่มัน…” นางเว่ยนึกไม่ถึงจริงๆ ว่าหลานสาวของตนจะได้รับการปฏิบัติเช่นนี้ นางไม่รู้จะพูดอย่างไรไปชั่วขณะทว่าเห็นหลานสาวร้องไห้ปวดใจถึงเพ

คำว่า ‘มีพิษ’ จากเขาทำให้หลิวชิงซวี่ตกตะลึง รีบหยิบขวดยามาดมกลิ่นทันทีแต่ถึงอย่างไรนางก็ไม่สันทัดวิชาแพทย์แผนโบราณ นอกจากได้กลิ่นยา ก็แยกแยะไม่ออกว่าในยามีส่วนผสมอะไรอยู่บ้างนางหันไปมองเยี่ยนซื่อหยวนใบหน้าของเยี่ยนซื่อหยวนเย็นยะเยือกดุจน้ำแข็ง ดวงตาที่กำลังจ้องขวดยาในมือของนาง คมกริบจนน่ากลัวเขามอบยานั้นให้เจียงจิ่วตรวจสอบ ไม่ใช่เพราะสงสัยว่ายาที่เสิ่นจงหมิงมีปัญหาใดหรือไม่ แต่เขาอยากให้เจียงจิ่วดูว่าผู้หญิงของเขาจะได้ใช้หรือไม่ เพราะนางกำลังใช้ยาตัวอื่นอยู่ แม้เป็นยาดีเพียงใด แต่หากฤทธิ์ยาขัดแย้งกัน ก็ไม่ส่งผลดีต่อตัวนางนึกไม่ถึงว่ายาขวดนี้…“เจียงจิ่ว ในยาขวดนี้มีพิษใดผสมอยู่?” เสียงเย็นชาและแข็งกร้าวดังออกมาจากกลีบปากบางๆ ของเขา“ท่านอ๋อง ในยาทานี้มีการผสมหญ้าพลิกชะตา หรือที่รู้จักกันทั่วไปในชื่อหญ้าละลายศพ คนเป็นหากสัมผัสน้ำจากหญ้าชนิดนี้ สถานเบาก็ผิวหนังเน่าเปื่อย สถานหนักอวัยวะภายในบาดเจ็บจนถึงแก่ความตายพ่ะย่ะค่ะ” เจียงจิ่วอธิบายจนจบ มองพวกเขาด้วยสายตาแปลกประหลาด “ท่านอ๋อง พระชายา พวกท่านได้ยานี้มาจากที่ใดพ่ะย่ะค่ะ?”ก่อนหน้านี้เขาไม่อยู่ด้วย ฉะนั้นจึงไม่เห็นสิ่งที่เ

หลิวชิงซวี่พูดแทรกเขาโดยไม่รอให้เขาพูดจบ “จดหมายฉบับนี้อาจมาจากมือลูกสาวท่านก็จริง แต่ใครจะรับประกันได้ว่านางไม่ได้ถูกบังคับให้เขียนขึ้นมา? ใต้เท้าเสิ่น ท่านเห็นเพียงจดหมายที่ลูกสาวของท่านทิ้งไว้ให้ท่าน ท่านเคยสืบบ้างหรือไม่ว่าลูกสาวท่านประสบพบเจอเรื่องราวใดบ้างตอนอยู่ในวัง? นางอาจถูกทารุณกรรมจริงๆ แต่คนร้ายที่ทารุณกรรมนางจริงๆ เป็นผู้ใด ท่านเคยคิดบ้างหรือไม่? ข้าเป็นพระชายาอ๋อง นางสนมในวังหลังใช่คนที่ข้าคิดจะทำร้ายก็ทำร้ายได้หรือ? ท่านคิดว่าฝ่าบาททรงเป็นเพียงหุ่นเชิดหรืออย่างไร?”ประโยคย้อนถามของนาง ทำให้เสิ่นจงหมิงไม่อาจโต้แย้งได้แม้แต่น้อย สีหน้าของเขาแปรเปลี่ยนเป็นสับสนงุนงงหลิวชิงซวี่กล่าวด้วยสีหน้ามืดมนอีกครั้งว่า “ใช่ ข้ารู้ว่านางถูกรังแกตอนที่อยู่ในวัง นางเองก็เคยมาหาข้า ขอร้องข้าช่วยนางให้หลุดพ้นจากความทุกข์ ทว่ารู้อีกทีนางก็ใส่ร้ายข้าต่อหน้าไทเฮาและฮองเฮา บอกว่าข้ารังแกนาง วันที่นางตาย ยังสั่งให้คนเชิญข้าไปที่ตำหนักเย็นอีก ข้าไม่ได้ไป ภายหลังก็ได้ยินข่าวร้ายว่านางฆ่าตัวตาย นี่คือเรื่องราวที่ข้าเจอ ส่วนนางเจออะไรมาบ้างนั้น ท่านควรไปถามคนที่ส่งจดหมายให้ท่าน เพราะอย่างไร คนที