บททั้งหมดของ กลรักร้ายเสด็จอาเล็ก: บทที่ 241 - บทที่ 250

หลิวหยวนอินลูบหน้าตนเองโดยสัญชาตญาณ นางแตกตื่นเล็กน้อย “ข้า… ข้าเพียงแต่รีบร้อนออกมา… ฉะนั้น… ฉะนั้นจึงได้รู้สึกร้อนอยู่บ้าง”นางไม่เพียงแตกตื่น ในดวงตายังสะท้อนแววอับอายด้วย แม้จะถูกนางซ่อนไว้ด้วยการหลุบตาต่ำ ทว่าท่าทางขัดเขินเช่นนั้นกลับถูกหลิวชิงซวี่สังเกตเห็นอย่างชัดเจนยิ่งไปกว่านั้น ตอนที่นางเพิ่งมาถึง หลิวชิงซวี่ก็ยังไม่เห็นว่านางจะหน้าแดงหรือมีท่าทีกระหืดกระหอบแต่อย่างใดในฐานะผู้หญิงที่กำลังตกอยู่ในห้วงภวังค์แห่งความรัก และมีประสบการณ์ในบางเรื่อง ยามเห็นปฏิกิริยาที่ผิดปกติเช่นนี้ของนาง หลิวชิงซวี่อดไม่ได้ที่จะสงสัยขึ้นมาหลิวหยวนอินทำท่ากระมิดกระเมี้ยนอันใดกัน? หรือคิดจะยั่วยวนอาซื่อของนางอีกแล้ว?แต่ถึงแม้หลิวหยวนอินยังคิดจะมีลูกให้อาซื่ออย่างไร้ยางอาย เช่นนั้นก็ไม่ถึงขั้นกับต้องหน้าแดงตอนนี้เลยกระมัง! หรือนางยังคิดว่าถูกโยนออกจากจวนครั้งก่อนยังไม่น่าอับอายมากพอ ยังอยากจะถูกซ้อมดูสักครั้งด้วย?“น้องสาว ข้าไม่ได้เป็นอะไรมากแล้ว เจ้ากลับวังไปอย่างวางใจเถิด ได้ยินว่าพระสนมรองเย่ว์แท้งบุตร คิดว่าข้างกายฮองเฮาคงขาดคนคอยปรนนิบัติ เจ้ามิสู้กลับไปปรนนิบัตินางเสียดีกว่า มาหาข้าท

แต่นางยังไม่ทันเปิดประตู ประตูก็ถูกผลักเข้ามาจากข้างนอกองครักษ์หลายคนกรูเข้ามา ล้อมรอบนางพร้อมกับดาบที่ถูกชักออกมาแต่แรกแล้วหลิวชิงซวี่ถูกเยี่ยนซื่อหยวนจูงมือเดินเข้ามาในห้องเจียงจิ่วทำหน้าที่จุดไฟ ในห้องพลันสว่างไสวขึ้นมาทันใด ส่องให้เห็นรูปร่างหน้าตาของเงาดำร่างนั้นอย่างชัดเจนคนผู้นี้ก็คือหนึ่งในนางกำนัลที่หลิวหยวนอินพามาในวันนี้คนที่ตามหลังเจียงจิ่วมาติดๆ ก็คือเสิ่นจงหมิงนางกำนัลที่ถูกองครักษ์ล้อมไว้เห็นเขาก็หน้าซีดเผือดทันที นางหันไปถลึงตามองหลิวชิงซวี่กับเยี่ยนซื่อหยวน สายตาเคียดแค้นราวกับจะพ่นพิษออกมาได้ แทบอยากฆ่าพวกเขาให้ตายเสียตรงนั้นพวกเขาสองสามีภรรยายังไม่ทันออกคำสั่ง จู่ๆ นางก็ยกมีดสั้นในมือขึ้นมาปาดคอตัวเองอย่างเด็ดเดี่ยวเลือดสีแดงสดสาดกระเซ็น พร้อมกับร่างของนางที่ล้มลงไปบนพื้นเหล่าองครักษ์ถอยกรูดด้วยความตกใจเยี่ยนซื่อหยวนกับหลิวชิงซวี่สีหน้าตึงเครียดทันที แน่นอนย่อมเป็นเพราะรู้สึกเจ็บใจอยู่แล้วเจียงจิ่วเดินถือโคมไฟก้าวเข้าไป หลังจากตรวจสอบดู ก็แจ้งว่า “ท่านอ๋อง พระชายา สิ้นลมแล้วพ่ะย่ะค่ะ”“นี่มัน…” เสิ่นจงหมิงคือคนที่ตกตะลึงมากที่สุด เขาตัวสั่นจนพู

หลิวชิงซวี่จ้องมองแผ่นหลังของหลิวหยวนอินที่จากไปอย่างเริงร่า มุมปากของนางกระตุก ในสมองมีแต่เครื่องหมายคำถามกลับบ้านมารดาก็กลับบ้านมารดาสิ เหตุใดต้องรายงานนางด้วย?อีกอย่าง หลิวหยวนอินเป็นคนกตัญญูขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อใดกัน? หรือแม้นางอยากกลับไปเยี่ยมนางเว่ยที่ป่วยอยู่ ก็ควรมีท่าทีกังวลและเป็นห่วงไม่ใช่หรือ เหตุใดจึงยิ้มระรื่นด้วยแววตาเปี่ยมรักถึงเพียงนั้น?“แม่นมซิ่ว”“พระชายามีเรื่องอะไรรับสั่งหรือเพคะ?” แม่นมซิ่วเดินเข้ามาจากด้านนอกฉากกั้นลม“เจ้าส่งคนสะกดรอยตามหลิวหยวนอิน ดูว่าหลังออกจากจวนอ๋องเจินนางไปที่ใด” นางรู้สึกว่าควรรอบคอบไว้ก่อนดีกว่า อย่างไรเสียหลิวหยวนอินก็ออกจากจวนอ๋องเจินไป หากเกิดเรื่องอะไรขึ้นข้างนอก จวนอ๋องเจินก็ควรมีคำอธิบายที่เหมาะสม“เพคะ บ่าวจะไปจัดการเดี๋ยวนี้” แม่นมซิ่วรับคำแล้วถอยออกไปหลิวชิงซวี่เอนกายลงบนเตียง มุดตัวเข้าไปในผ้าห่ม หมายจะนอนต่อเพราะเรื่องที่นางหายตัวไป ทำให้เยี่ยนซื่อหยวนไม่สนใจงานในสำนักตรวจการ ตอนนี้นางกลับมาแล้ว ทางสำนักตรวจการก็โล่งใจ วันนี้จึงขนเอกสารราชการที่กองเท่าภูเขามาที่จวน ตอนนี้เขากำลังทำงานอยู่ที่เรือนติงอวี่ นางเองก็ไม่อ

คนที่ตกใจยิ่งกว่านางกำนัลทั้งสองที่วิ่งตามหลังมา เมื่อเห็นฮองเฮาซูในชุดคลุมลายหงส์อันทรงเกียรติ ก็รีบคุกเข่าลงบนพื้น และกล่าวประสานเสียงกัน “ถวายบังคมฮองเฮา!”เด็กชายตัวน้อยราวกับตั้งสติได้ รีบคุกเข่าทำความเคารพ “จางเอ๋อร์ถวายบังคมฮองเฮาพ่ะย่ะค่ะ”ดวงตางดงามของฮองเฮาซูมีประกายชิงชังพาดผ่านนี่องค์ชายสิบ ลูกชายของหลวี่ผินที่เพิ่งเลื่อนตำแหน่งเป็นกุ้ยเฟยมิใช่หรือ?“พวกเจ้าช่างกำเริบเสิบสาน กล้ามาปั่นป่วนถึงตำหนักชีเสียเชียวหรือ!” แม่นมเฉินชี้หน้าตำหนินางกำนัลสองคนนั้น“ฮองเฮาโปรดไว้ชีวิตด้วย… โปรดไว้ชีวิตด้วยเพคะ…” นางกำนัลสองคนนั้นตกใจ รีบโขกหัวร้องขอชีวิตแม่นางเฉินยังคิดจะตำหนิพวกนางต่อ จู่ๆ ฮองเฮาซูก็ส่งสายตาให้นางแม่นมเฉินได้รับสัญญาณ ก็ถอยหลังออกไปดวงตาหงส์ไหวระริกเล็กน้อย จากนั้นก็ถูกฉาบไว้ด้วยรอยยิ้มเล็กน้อย ก่อนหันไปกล่าวกับนางกำนัลสองคนนั้นว่า “องค์ชายสิบยังเด็ก พวกเจ้าเล่นกับเขาก็เป็นเรื่องสมควร แต่ต้องระมัดระวังหน่อย อย่าปล่อยให้องค์ชายสิบหกล้มเด็ดขาด”“ขอบพระทัยฮองเฮาที่ทรงชี้แนะ พวกบ่าวจะดูแลองค์ชายสิบเป็นอย่างดีเพคะ” นางกำนัลทั้งสองเห็นว่านางไม่โกรธ จึงโขกหัวและ

เยี่ยนซื่อหยวนเคยเล่าเรื่องหลวี่กุ้ยเฟยให้นางฟัง นางเองก็รู้ว่าหลวี่กุ้ยเฟยฐานะสูงส่งขึ้นเพราะบุตร นางมีองค์ชายน้อยองค์หนึ่งให้ฝ่าบาท เพียงแต่นึกไม่ถึงว่าคนที่ถูกพิษจะเป็นเขาเห็นสภาพของเด็กน้อยอายุห้าหกขวบร่างกายเต็มไปด้วยรอยช้ำดำม่วง น้ำลายฟูมปากเช่นนั้น หัวใจของหลิวชิงซวี่บีบรัดอย่างแรงเจียงจิ่วกำลังย่อตัวนั่งฝังเข็มเพื่อทำการกู้ชีพให้เขาอยู่ข้างๆ ด้วยเหตุนั้นจึงสามารถควบคุมเส้นชีพจรหัวใจของเขา และยื้อชีวิตของเขาไว้ได้เยี่ยนซื่อหยวนมาถึงก็ยื่นมือไปทางอวี๋ฮุย กล่าวเสียงเย็นว่า “เอามา!”อวี๋ฮุยรีบดึงมีดสั้นเล่มหนึ่งออกมาจากแขนเสื้อ ประคองส่งให้เขาด้วยสองมือ จากนั้นก็หันไปงัดปากของเด็กน้อยให้เปิดออกทันทีเยี่ยนซื่อหยวนไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย เขากรีดข้อมือของตัวเอง ปล่อยให้เลือดไหลเข้าไปในปากของเด็กน้อยเด็กน้อยกระอักฟองน้ำลายเต็มปาก เริ่มแรกยังไม่สามารถกลืนเลือดได้ อวี๋ฮุยทำได้เพียงใช้สองมือบีบแก้มของเขา บังคับให้เขาอ้าปากเพื่อรองรับเลือดไว้เหมือนภาชนะ พยายามไม่ให้หกออกข้างนอกผ่านไปครู่หนึ่ง ปาฏิหาริย์ก็บังเกิดเด็กน้อยไม่อาเจียนอีกอวี๋ฮุยรีบโยกหัวของเขา บีบแก้มของเขาเพื่อบั