All Chapters of ทะเลโอบโลมา Sea & Loma: Chapter 11 - Chapter 20

ปิ๊งป่อง ปิ๊งป่อง ~ เสียงคนกดกริ่งหน้าห้องทำให้ฉันผละออกจากโทรศัพท์ หมีพูห์ต้องมาแล้วแน่ๆ มัวแต่อ่านเว็บบ้านี่จนลืมไปเลย ฉันรีบเดินเปิดประตูให้คนที่รออยู่ข้างนอก ร่างสูงโปร่งที่แต่งตัวในลุคสบายๆ กับเสื้อฮาวายลายพิมพ์สีขาว กางเกงยีนส์สีเข้ม คำเดียวเลยนะ หล่อจัด “เธอลืมของ” เเขนกำยำมีเส้นเลือดนูนขึ้น เหตุมาจากการถือของหนักที่ฉันตั้งใจไปเอาแต่ดันลืมไว้ อ่า… ขี้ลืมจริงๆ เลยฉัน “ว่างไว้ตรงนี้ก่อนค่ะ” รีบเขยิบตัวให้คนตัวโตเดินเข้ามาในห้องอย่างไว “ยังไม่แต่งตัว?” วางของเสร็จ ซีลากสายตามองมาที่ฉันพร้อมกับขมวดคิ้วหน้านิ่งๆ ฉันได้แต่ยืนนิ่งกลืนน้ำลายลงคอ จะบอกได้ยังไงกันเล่า ว่ากำลังหาข้อมูลการเดทอยู่ “คือว่า ซีนั่งรอโลมาแต่งตัวแปปนึงได้ไหมคะ” ยิ้มแห้งๆ ให้คนที่ตัวโตเดินอ้อมไปข้างหลังพร้อมกับดันซีให้นั่งรอตรงโซฟาก่อน “โลมาขอแค่ 10 นาที” ฉันไม่รอให้ร่างสูงตอบ รีบวิ่งเข้าไปในห้องนอนหยิบเสื้อผ้าเข้าไปเปลี่ยนในห้องน้ำ ฉันเลือกที่จะใส่เสื้อแขนกุดเอวลอยสีขาวกระโปรงลายสก๊อตสีแดงยาวเลยเข่า แต่งหน้าโทนสีชมพูอ่อนๆ หยิบกระเป๋าสะพายข้างสีขาวมาใส่ หมุนตั

“พี่...จูบได้ไหม” น้ำเสียงทุ้มแหบพลาเอ่ยแผ่วเบา พร้อมกับริมฝีปากร่างสูงเคลื่อนลงมาประกบบดเบียด ดูดดึง ริมฝีกบางและขบเม้มเบาๆ ไออุ่นแผ่ซ่านผ่านลมหายใจฉัน นัยน์ตาค่อยๆ เปิดขึ้นสบประสานกับเเววตาคมดุที่ตอนนี้เป็นประกายสะท้อนให้เห็นฉันอยู่ในนั้น รับรู้ได้ถึงริมฝีปากหนาบรรจงจูบกดลงมางับทั้งริมฝีปากบนและล่างก่อนจะค่อยๆ ขบเม้มริมฝีปากล่างอย่างหยอกล้อ สัมผัสแปลกใหม่จากคนตรงหน้าแทบจะทำให้ฉันล้มทั้งยืน จนซีต้องโอบรอบเอวฉันไว้ “อืออออ~” เสียงครางในลำคอของฉันที่ประทวงเพื่อบ่งบอกคนตรงหน้าว่าหายใจไม่ออกกับจูบที่เนิบนานและอ่อนโยนนี้ ได้ยินเสียงหอบหายใจแหบพร่าของเราทั้งสองเบาๆ ใบหน้าหล่อค่อยๆ ถอดจูบออกมาเผยให้เห็นร้อยยิ้มหวานละมุนของซี พร้อมกับริมฝีปากหนาที่งับริมฝีปากฉันอีกครั้ง ก่อนผละหน้าออกสบตากัน (////) “เราเป็นแฟนกันแล้วนะ” เบือนหน้าหนีแทบจะไม่ทัน เเพ้ ฉันแพ้แล้วค่ะ ตกหลุมเข้าอย่างจัง ทั้งร้อยยิ้ม แววตา ความอ่อนโยน ความอบอุ่น ทุกอย่างที่เป็นซี ฉันคิดว่าฉันปฏิเสธไม่ได้เเล้ว “อื้ม เราเป็นแฟนกันแล้ว” ทันทีที่ได้ยิน ตัวฉันนั้นก็ถูกโอบกอดเข้าไปในอ้อมกอดอบอุ

19.00 น. หลังจากที่นั่งดูดนตรีเสร็จแล้วนั้น คนตัวเล็กที่เดินก้มหน้าก้มตาเล่นโทรศัพท์อยู่ด้านหน้าผม ก็เกิดหิวขึ้นมา ซึ่งตอนนี้เรากำลังจะเดินไปที่จอดรถอยู่ครับ “S.thale หืม? ทำไมต้องทะเล” เหมือนน้องจะพึ่งรู้สึกสังเกตชื่อไอจีผม “ซีแปลว่าทะเล ทะเลเป็นชื่อที่ครอบครัวเรียก” น้องพยักหน้าเข้าใจก้มลงไปเล่นโทรศัพท์ต่อ “โลมา” “คะ?” “ห้ามเรียกชื่อพี่ว่าซีอีก” คนตัวเล็กหยุดเดินเก็บโทรศัพท์มองหน้าผม “แล้วทำไม โลมาถึงจะเรียกซีว่าซีไม่ได้” ผมเดินเข้าไปหาน้องก้มลงไปใกล้ๆ กระซิบข้างๆ หูน้อง........ “เพราะว่าพี่จะเป็นทะเลของโลมาเท่านั้น” ฟอด~ 0///0 “คนฉวยโอกาส” ว่าจบเดินหนีขึ้นรถแล้ว “ กินอะไร “ “เอาอันนี้ อันนี้ โอ๊ะ อันนี้ก็น่ากิน นี่ก็ด้วย “ ครับ ตั้งแต่มาถึงร้านคุณแฟนของผมก็จัดเต็มเลยครับ “ซี… ทะเลเอาอะไรอีกมั้ย” ผมส่ายหน้าตอบน้องไป “โอเค งั้นเอาแค่นี้ก่อนละกัน” รอสักพักอาหารที่เราสั่งก็มาเสิร์ฟ “อร่อยไหม “ ร่างบางที่กำลังกิน พยักหน้าตอบผม

ก๊อก ก๊อก ตุบ ตุบ “ฮึก ฮือออ ไม่ ไม่เอาอ่ะ ฉลามเปิดประตูให้โลมาหน่อย ฮือออ” ตุบ ตุบ ตุบ “ฮือออ ฉลามโลมาไม่ได้ต้องการให้มันเป็นแบบนี้นะ ฮือออ” ร่างบางร้องไห้ปล่อยโฮออกมาก่อนที่คิมบอดี้การ์ดของฉลามจะประคองคุณหนูของเขาปลอบประโลม “คุณหนูพอเเล้วครับ ใจเย็นๆ ก่อนนะครับ” ร่างบางหันมองคิมเพื่อขอความช่วยเหลือ “ฮึก พี่คิม ช่วยพูดกับฉลาม ฮึก หน่อย โลมาขอโทษ ฮืออออ” ใบหน้าหวานที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตาร้องไห้จนตัวโยนและก่อนจะฟุบหลับไป “คุณหนู!!! คุณหนูครับ คุณหนู!!” พรึ่บ ร่างสูงที่อยู่ในห้องออกมาทันทีที่ได้ยินเสียงคิมร้องเรียกชื่อน้องสาวเขาอย่างตกใจ “โลมา!!!” “นายน้อย คุณหนูเป็นลมครับ” ฉลามทรุดตัวเข้าไปประคองคนน้องก่อนจะอุ้มขึ้นมา “ไอ้คิม ตามหมอด่วน” น้ำเสียงทุ้มเอ่ยอย่างร้อนรนก่อนจะเดินอุ้มคนตัวเล็กเข้าไปในห้องตัวเองและวางคนเป็นน้องลงบนเตียงอย่างเบามือ “แม่งเอ๊ย!!!” ฉลามยกมือขึ้นเสยผมตัวเองก่อนจะสบถออกมา ผมไม่ได้อยากให้มันเป็นแบบนี้ ผมแค่ต้องการจะให้โลมาสำนึกและจะไม่ทำอีก

“หึ ผมชักจะไม่สนุกแล้วสิ จับตัวง่ายอย่างงี้ ธาม!!” สายตาคมดุจ้องมองคันจิอย่างท้าทาย ก่อนที่ธามเลขาของเขาจะหยิบเอกสารแจกจ่ายผู้เข้าร่วมประชุมทุกคน “ นีเป็นเอกสารการยักยอกเงินทั้งหมด หนึ่งในนั้นมีรายการโอนเงินเข้าบัญชี คุณคันจิกับคุณเคนชิน” คันจิกับเคนชินนั่งแทบไม่ติดเมื่อได้เห็นเอกสารดังกล่าวที่ธามได้แจ้งรายละเอียดไว้ “จริงเหรอครับท่านคันจิ” หนึ่งในผู้เป็นหุ้นส่วนเอ่ยถามคันจิอย่างไม่เชื่อในสายตาตัวเอง “ไม่จริงครับ เอกสารแบบนี้เป็นใครมันก็ทำขึ้นมาได้” คันจิตอบกลับอออกไปอย่างแก้ตัว “ผมกะจะแค่ปล่อยเอกสารแค่นี้แท้ๆ คุณก็ยังไม่ยอมรับอีก คงต้องมาทั้งรูปและเสียงสินะ ธาม” รอยยิ้มนึกสนุกเผยออกมา ร่างสูงหันไปสั่งเลขา ธามกดเปิดรีโมตฉายภาพวีดีโอ ที่มีชายวัยกลางคนนั่งกอดสาวๆ กลางผับแห่งนึงคุยสนทนาอย่างสนุกสนาน “ท่านคันจิคิดว่ามันจะจับเราได้ไหมครับ” “ฮ่าฮ่า ไอเด็กเมื่อวานซืนแบบนั้นมันจะทำอะไรเราได้ มันก็แค่เด็กโง่เล่นสนุกสนานคนหนึ่งเท่านั้นแหละ” สายตาที่สื่อถึงความดูถูกเมื่อพูดถึงทะเล “นั้นสินะครับ ขนาดเราเอาข้อมูลมันไปขายให้กับคู่แข่ง