Alle Kapitel von PAINFUL REVENGE: Come to Me, Senyorita: Kapitel 191 – Kapitel 200

SAKAY ng kabayo, dumalaw ako sa himlayan ni Papa. Hindi naman ganoon kalayo mula sa mansion ang nasabing lugar. Tahimik ang paligid, tanging tunog lang ng yabag ng kabayo at ang marahang pag-ihip ng hangin ang kasama ko. Habang papalapit ako sa lugar, parang bumibigat ang dibdib ko, tila ba bawat hakbang ay may kasamang alaala. Matagal nang patay si Papa pero ramdam ko pa rin ang lungkot sa puso ko lalo na at alam kong namatay itong naging malungkot at miserable ang buhay. Alam ko din naman na kung ano man ang nangyayari sa buhay namin noong nabubuhay pa ito ay malaking parte na kasalanan nito. Nalulong ito sa sugal ito din ang dahilan kung bakit namatay ang mga magulang ni Carlos na siyang dahilan kaya mas lalong nagkanda-litse-litse ang lahat. Pero, alam ng Diyos at naging saksi ako kung paano pinagsisisihan ni Papa ang mga nagawa nitong kasalanan noon. At iyun nga, namatay ito sa mismong harap ng mansion kung saan, inuumpisahan ni Carlos na irenovate ang paligid ng mansio

VALERIA FUENTES POV MAGKASUNOD lang naman kaming dumating ni Carlos ng mansion. “Mommy!” masayang sigaw ni Vianna Claire sabay yakap sa akin. Bahagya akong napangiti habang ginagantihan ang yakap niya. Sa kabilang banda, si Ana ay tahimik lang na nakamasid habang kitang kita ko sa mga mata nito ang lungkot. "Nagseselos ba si Ana?" sa naisip kong iyun, kumalas ako sa pagkakayakap ni Vianna. Nilapitan si Ana at hinalikan sa pisngi "Baby...." malambing kong wika. "Masama ba ang pakiramdam mo?" Napansin ko ang dahan-dahan na paguhit ng ngiti sa labi nito. Umiling ng makailang ulit bago nagsalita. "No po, Mommy. Ayos lang po ako." sagot nito. Hinalikan din ako nito pisngi sabay yakap ng mahigpit sa akin Hindi ko na tuloy mapigilan ang mapangiti. Haysst, kailangan ko talaga sigurong hatiin ang oras ko sa kanilang lahat. Hanga't maaari kasi, ayaw kong makaramdam sila ng selos sa isa't -isa. Wala sa sariling napatingin ako kay Vianna. Kausap na nito ang amang si Carlos kaya

CARLOS GUERRERO POV Pagkatapos kong mag-ayos ng sarili, tuluyan na akong lumabas ng mansion. Nadatnan ko si Valeria at Kizzel, nasa garden. Hindi naman na nagpapansinan ang mga ito pero ramdam ko ang tension sa buong paligid "Carlos!" nang mapansin ni Kizzel ang presensya ko, kaagad itong tumayo at naglakad palapit sa akin. Si Valeria naman, kaagad na napabaling ang tingin sa akin at kitang kita ko ang madilim nitong hitsura. Alam kong hindi ito natutuwa sa biglaang presensiya ni Kizzel eh. Eh, kahit naman ako, hindi din natutuwa sa babaeng ito sa biglaang pagsulpot dito sa hasyenda Fuentes. "Carlos...." muling tawag ni Kizzel sa akin. Naramdaman ko na lang na basta na lang itong yumakap ng mahigpit sa akin Para namang napapaso na bigla na lang akong napalayo dito. Shit, naghahanap ba ng gulo itong si Kizzel? Alam naman na nasa harap lang si Valeria kung makaasta, akala mo kung sino eh. "Carlos, a-ano ang nangyari? Alam mo bang sobrang nag-aalala ako sa iyo? Hinahan

VALERIA FUENTES POV "Senyorita, dumating na po si Sir Wency." muli akong napatitig kina Vianna Claire at Carlito nang marinig ko ang katagang iyun. Wala sana akong balak na iwan sila ngayun dito sa mansion na sila lang. Lalo na at alam kong masyadong vulnerable ang nararamdaman nila dahil sa biglaang pag-alis ng kanilang ama na si Carlos Guerrero "Wency? Who is he, Mom?" tanong naman kaagad ni Carlito sa akin. Pilit naman akong napangiti dito. "A friend of mine. Kasing edad ko kayo noon, noong naging friend ko ang Tito Wency niyo. Gusto niyo ba siyang makilala?' nakangiting tanong ko dito "Is he your boyfriend, Mom? Paano si Tito Leonardo? Ayaw mo na ba talaga kay Dad?" ani naman ni Vianna Claire. Hindi ko naman mapigilan ang matawa. "Anak, ano bang klaseng tanong iyan? HIndi lahat ng taong lumalapit kay Mommy ay boyfriend niya na. Nagkataon lang na isang farmer ang Mommy niyo kaya marami akong boys na friend. Kagaya nila Tito Wency niyo at Tito Ninong Leonardo." nakangit

CARLOS GUERRERO POV Pigil ko ang galit sa dibdib ko habang hindi ko inaalis ang tingin kina Valeria at Wency. Para bang bawat galaw nila ay malinaw na nakatatak sa mga mata ko. Ang paraan ng pagtawa ni Valeria… ang gaan ng loob niya habang kausap si Wency… at ang pamilyar na ngiti na dati’y para lang sa akin, Ngayon, tila may ibang may-ari na. Mas lalong humigpit ang hawak ko sa anak kong si Jewel Letezia na karga ko sa aking mga bisig. Bahagya itong gumalaw, tila nakaramdam ng tensyon sa akin. Doon ako napapikit sandali. Kung hindi ko lang siguro siya karga, baka kanina pa ako nagwala. Baka kanina pa ako sumugod, hinila si Valeria palayo sa lalaking ‘yon, at ipinakita kung sino ang dapat niyang kasama. Pero hindi pwede. Lalo na at kapag gagawin ko iyun, mas lalo lang lalayo ang loob ni Valeria sa akin. Baka mas lalo lang ako nitong kamuhian. Sa mga nangyari sa aming dalawa ngayun, alam kong ako ang may kasalanan. Kaya siguro pinaparusahan ako ngyaun eh. Para