All Chapters of PAINFUL REVENGE: Come to Me, Senyorita: Chapter 201 - Chapter 210

VALERIA FUENTES POV ''CARLOS, kung ayaw mo ng gulo..kung ayaw mo ng eskandalo, umalis ka na. Umalis ka na!" galit kong sigaw dito Nakita ko ang pait sa mga mata nito habang nakatitig sa akin. Alam kong nasaktan ito sa pagtaboy ko pero, paano ko pagkakatiwalaan ang isang kagaya niya? Nakatulog lang ako saglit, pinasok niya ako dito sa loob ng kwarto ko? Paano kung hindi ako nagising? Paano kung natuloy niya ang kung ano ang balak niya sa akin? Gosh, ayaw ko nang bigyan ng chance na muling makapasok itong si Carlos sa buhay ko. Natatakot akong baka sa susunod, hindi na ako makabangon muli Kailangan kong maging matatag...lalong lalo na at hindi lang ang sarili ko ang dapat kong isipin. Dapat ko ding isipin ang mga anak ko. "I'm sorry, alam kong mali ang nagawa ko at nahihiya ako sa iyo, Valeria. Hayaan mo, ito na ang huli...ngayung napatunayan ko nang wala na nga pala talaga akong halaga sa iyo, kusa na akong lalayo. HIndi na kita guguluhin pa kahit na kailan." seryoso nito

VALERIA FUENTES POV "Ano? Aalis ka? Saan ka naman pupunta?" kunot noo kong tanong kay Zara. Next month na ang kaarawa ng kambal tapos bigla na lang itong nagpaalam sa akin na aalis na daw. Naiintindihan ko naman na malungkot ito sa biglaang pagkamatay ni Lolo Santiago pero hindi ko naman inaasahan na aalis din ito Napamahal na din sa akin itong si Zara at parang kapatid na din ang turing ko dito. "Kailangan ko kasing hanapin ang sarili ko eh. Ngayung wala na si Lolo, ito na din siguro ang tamang panahon para umalis ako at piliting mabuhay na hindi nakasandal sa iyo." pabiro ang pagkakasambit nito pero kitang kita ko sa mga mata nito ang hindi maitagong lungkot "Bakit naman ngayun kaagad? Hindi ba pwedeng pagkatapos na lang ng birthday party ng kambal? Hindi na nga sumipot ang ama nila, pati ba naman ikaw, iindiyanin mo sila?" seryosong tanong ko dito. Saglit naman nitong natigilan. Tumitig sa kawalan bago muling nagsalita "Haysst, grabe ka naman, talagang gusto mo yata a

VALERIA FUENTES POV KINABUKASAN, mas maaga akong nagising kumpara sa mas nakagawian. Pagkabangon ko pa lang ng kama, pumasok na ako ng banyo para gawin ang aking morning routine at maligo na din. Darating ngayun si Carlos at para akong isang teenager na bigla na lang na excite sa muli naming pagkikita. Gusto kong paghandaan ito...gusto kong presentable ako sa harapan ni Carlos ngayung araw Pagkatapos kong maligo, imbes na maong pants at simpleng t-shirt ang suotin ko dahil iyun naman talaga ang attire ko sa pang-araw-araw..isang maong shorts na hindi man lang nakaabot sa tuhod ko ang haba ang napili kong suotin. Pinarisan ko iyun ng isang sleeveless blouse. SA totoo lang, naninibago ako sa damit na suot ko ngayun pero wala eh..gusto ko nga kasing maganda ako sa paningin ni Carlos mamaya Nag-apply na din ako ng manipis na make-up at lipstick. Nang masigurado kong ayos na ang hitsura ko tsaka na ako lumabas ng kwarto Direcho ako ng dining area kung saan nadatnan ko ang ap

VALERIA FUENTES POV "SA loob ng limang taon, saan ka nagpunta? Alam mo bang wala na si Lolo Santiago? Ni hindi mo man lang siya nagawang dalawin?" muli kong sambit. Puno ng panunumbat ang tono ng boses ko. "Nasa paligid lang ako, Valeria. HIndi niyo ako nakikita pero nakasubaybay ako sa bawat galaw niyo. Hindi mo lang alam pero palagi akong naka-monitor sa lahat ng bawat galaw niyo." seryoso nitong sambit. Hindi ko alam kung maniniwala ba ako sa sinasabi nito or hindi! Pero ang marinig ko ang sensero nitong mga pananalita, nagdadalawang isip ako kung magtitiwala pa ba ako dito or hindi. "Valeria, isa lang naman ang nais ko eh. Iyun ay ang ayusin natin ang lahat. Nakausap ko ang mga bata at pumayag na silang muli kang ligawan." muli nitong sambit. Natameme naman ako. Sa totoo lang, hindi ko alam kung ano ang isasagot ko. "Valeria, pwede bang bigyan mo ako ulit ako ng chance para ipakita sa iyo ang pagmamahal ko?" muli nitong sambit. Muli, walang isang salita ang namut

VALERIA FUENTES POV KANINA pa ako pabiling-baliktad. Hindi ako mapalagay. Sa totoo lang, maraming mga bagay ang gumugulo sa isipan ko Iyun ay ang tungkol kay Carlos. Ang ligaya na makikita ko sa mga anak ko habang kausap ang ama nila. Thirty eight years old na ako. Hinog na sa lahat ng mga pagsubok na dumaan sa buhay ko at sa kabila ng lahat, sa kabila ng maraming taon na nagdaan nanatili pa rin akong nangangapa sa dilim Hindi pa rin ako masaya sa buhay meron ako ngayun. Feeling ko may kulang pa rin... Nandito pa rin si Carlos. Nasa paligid lang siya. Palaging nakaabang. Sa naisip kong iyun, wala sa sariling napaupo ako. Sinuot ang roba na nasa gilid ng aking kama at nagpasyang bumaba na muna Pakiramdam ko, bigla akong nakaramdam ng matinding pagkauhaw. Hindi ko alam kung bakit pero parang may hinahanap ang puso ko na hindi ko mawari. Direcho ako sa wine bar. Kumuha ng isang bote ng alak at nagsalin sa baso. Pampatulog lang. Tama, dahil hindi ako makatulog, kailangan