ทรยศรักนายมาเฟีย のすべてのチャプター: チャプター 11 - チャプター 20

“งั้นเราไปกันเถอะครับคุณลูคัส ผมไม่อยากใช้อากาศหายใจร่วมกับพี่ชายคุณ”พูดจบอิริคก็เดินไปที่รถคันสีดำของลูคัสทันที ไม่สนใจว่าเซอร์คานผู้เป็นนาย ว่าจะว่าอะไรไหมกับคำพูดของเขา ลูคัสหันไปมองอิริคที่เดินดุ่มๆ ไปไม่สนใจใครเขายกมือขึ้นมาเกาหัวยิก ๆ แล้วหันไปหาพี่ชายตัวเองด้วยความงุนงง ไหนตอนแรกทำท่าทีหวงนักหวงหนา พอเอาเข้าจริง ๆ กับยกให้เขาง่ายดายอะไรปานนี้“ให้ผมแล้วใช่ไหม...งั้นผมไปก่อนนะ รับรองว่าจะเอากลับมาให้สมบูรณ์ที่สุด หึ ๆ”ลูคัสหัวเราะในลำคอเบา ๆ แล้วเอาลิ้นดุนกระพุ้งแก้มตัวเองอย่างกวน ๆ เขายักคิ้วข้างซ้ายให้พี่ชายสามที ก่อนที่จะหันหลังเดินตามอิริคไปเซอร์คานหันไปมองทั้งสองด้วยหัวใจที่วูบโหวงอย่างบอกไม่ถูก ไม่รู้อะไรดลใจให้เขาพูดอะไรบ้า ๆ อย่างนั้นออกไป มันเป็นอารมณ์ชั่ววูบ แค่อยากให้อิริครู้สึกไร้ค่าก็เท่านั้นแต่พอมานึกอีกทีเขาล่ะอยากจับหัวตัวเองโขลกกับผนังเสียจริง ๆ คนตัวใหญ่รูปร่างกำยำ ทำได้เพียงแค่มองท้ายรถของลูคัสที่กำลังขับหายลับไปจากสนามจนลับตาเซอร์คานถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนที่จะเดินกลับไปที่รถของตัวเอง เขาขับรถพาตัวเองมาท

อิริคเดินทางไปที่คฤหาสน์ของเซอร์คาน เพื่อขับรถไปรับเซอร์คานไปคาสิโนในตอนเช้า สองขายาวก้าวเดินไปข้างหน้า ใจกล้า ๆ กลัว ๆเพราะเมื่อคืนเขาทิ้งเซอร์คานไว้แบบนั้น อิริคเดินมาหยุดอยู่หน้าประตูห้องนอนของเซอร์คาน เขากลืนน้ำลายฝืด ๆ ก้อนใหญ่ลงคอ ก่อนที่จะตัดสินใจเปิดประตูเข้าไปด้านใน“คุณเซอร์คานครับ ผมมารับไปคาสิโนครับ”อิริคตะโกนออกไป หวังว่าคนที่อยู่ด้านในจะได้ยิน เขาไม่กล้าเดินเข้าไปมากกว่านี้ มือทั้งสองข้างกุมไว้ที่เป้ากางเกงสแล็คตัวสีดำ อิริคก้มหน้าลงต่ำมองพื้นปาเก้ รอเสียงตอบรับจากเจ้านายหนุ่ม“เข้ามาข้างใน”เซอร์คานเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบ แต่แฝงไปด้วยความเย็นชา จนคนฟังรู้สึกเสียวสันหลังวาบ คำพูดเพียงไม่กี่คำ ทำอิริคถึงกับใจสั่น หัวใจเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ อิริคค่อย ๆ สืบเท้าก้าวเดินเข้าไปด้านใน ตอนนี้เซอร์คานยังคงอยู่ในชุดเดิม นอนแผ่หลาอยู่บนเตียงคิงไซต์“ยังไม่อาบน้ำเหรอครับ สายแล้วนะครับ”อิริคเอ่ยเมื่อเห็นเซอร์คานยังคงอยู่ในสภาพเหมือนคนไม่สร่างเมาดี เขาเดินไปหยุดอยู่ที่ปลายเตียง แล้วทอดสายตามองเซอร์คานด้วยความสงสัย ว่าทำไมเซอร์คานถึงปล

บทรักที่เร่าร้อนของเซอร์คานและอิริคผ่านไปไม่รู้ต่อกี่รอบ อิริคหอบกระสันสั่นเทิ้มไปทั้งตัว ทุกท่วงท่าลีลารักของเซอร์คาน มันทำให้ใจเขาจะขาดรอน ๆ ตอนนี้อิริคแทบจะยกแข้งยกขาแทบไม่ไหว“นายครับ ๆ เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ”เสียงไรอัลตะโกนมาจากด้านนอก ทำให้เซอร์คานหยุดกิจกรรมรักทันที“อะไรอีกวะ!!!”เซอร์คานตะโกนออกไปดังลั่น เขารู้สึกหัวเสียอย่างมากที่ถูกขัดจังหวะ “ที่ผับมีตำรวจเข้าครับ” “แม่งเอ๊ย!!...เข้าก็ปล่อยให้มันตรวจไปสิวะ!!” “แต่มีคนแจ้งว่าผับเรามียา แล้วก็การค้าประเวณีนะครับ” ไรอัลตอบกลับมาเสียงไม่ค่อยสู้ดีนัก กับสิ่งที่จะรายงานกับนายตัวเอง“ก็มันไม่มีมึงจะกลัวอะไร ก็ให้มันตรวจ ๆ ไปแค่นั้นก็จบ เรื่องแค่นี้ก็ต้องให้กูเข้าไปด้วยเหรอวะ”เซอร์คานยังคงไม่อยากพักกิจกรรมเข้าจังหวะในตอนนี้ รอบนี้เขายังไม่เสร็จเลย อีกไม่นานเขาก็จะแตะขอบสวรรค์แล้ว แต่อยู่ ๆ ต้องมาตกสวรรค์เสียก่อนเพราะเรื่องนี้“แต่มันดันมีน่ะสิครับ”ไรอัลตะโกนตอบกลับมา คำพูดของไรอัล

ไม่พูดพร่ำทำเพลงพอลงรถได้ สองคนนั้นก็นัวเนียกัน โดยไม่สนใจว่าอิริคจะยืนอยู่ตรงนั้นเลยเขาทั้งสองพากันขึ้นไปด้านบนห้องนอนของเซอร์คาน อิริครีบแทรกตัวไปเอาผ้าห่มกับหมอนของตัวเองในห้อง แอบชำเลืองมองด้วยหัวใจที่แสนเจ็บปวด แต่เขาก็เลือกที่จะหันหลังให้กับภาพที่อยู่ตรงหน้า แล้วกำลังจะสืบเท้าก้าวเดินออกมา“มองทำไม? ...อยากร่วมวงด้วยรึยังไงอิริค”เซอร์คานเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน พลางกระตุกยิ้มมุมปาก ขณะที่อิริคกำลังจะสืบเท้าก้าวเดินออกไปจากตรงนั้น“ไม่ครับ เชิญคุณเซอร์คานตามสบายครับ”อิริคเอ่ยเสียงสั่นเครืออยู่ในลำคอ โดยไม่หันไปมองเซอร์คานแม้แต่นิดเดียว ภาพที่เขาเห็นมันบาดตาบาดใจเกินทนแล้ว“หึๆ”เสียงหัวเราะเบา ๆ ออกมาจากลำคอของเซอร์คาน บานประตูถูกปิดลง อิริคหอบผ้านวม และหมอนลงมานอนข้างล่าง ด้วยหัวใจที่ห่อเหี่ยวในหัวมีแต่ภาพของสองคนนั้นฉายซ้ำไปซ้ำมา สายตาคู่สีดำนิล เงยขึ้นไปมองทางบันไดชั้นสองของคฤหาสน์ด้วยความรู้สึกหน่วง ๆ“ทำไมถึงรู้สึกเจ็บแบบนี้วะ ทั้ง ๆ ที่มันไม่ควรจะเป็นแบบนี้ มันจบไปนานแล้วนะไอ้อิริค”เขาพึมพ

เซอร์คานเดินมาหยุดอยู่ด้านหลังของอิริค มือหนาหยิบแก้วน้ำขึ้นมา แล้วเทน้ำเย็นราดรดใส่ศีรษะอิริคราวกับเขาไม่ใช่คน“เฮ้ย!! นี่พี่ทำอะไรของพี่น่ะ”ลูคัสเอ่ยขึ้น พลางรีบหยิบทิชชูมาเช็ดตามเสื้อผ้าที่เปียกปอนของอิริค อิริคหน้าชาวาบ ควันออกหู ที่ถูกกระทำแบบนี้เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แล้วกระชากคอเสื้อของเซอร์คาน เตรียมจะง้างมัดใส่ใบหน้าอันหล่อเหลาของนายหนุ่ม “มันจะมากเกินไปแล้วนะคุณเซอร์คาน” “แน่จริงก็ชกสิ” เซอร์คานเชิดหน้าขึ้นเพื่อรอรับแรงปะทะจากหมัดของอิริค แต่อีกฝ่ายกับทำได้เพียงข่มใจเอาไว้ อิริคเอามือลง แล้วยืนกำหมัดแน่น ภายในใจเต็มไปด้วยความรู้สึกแค้นเคือง ที่ถูกเซอร์คานคอยข่มเหงอยู่ร่ำไป“ใครสั่งให้นายมาทานข้าว”เสียงเย็นยะเยือก เน้นเขี้ยวเน้นฟัน เอื้อนเอ่ยออกมาจากปากของเซอร์คาน เขาทอดสายตามองคนตรงหน้า ด้วยแววตาดุจดั่งเพชฌฆาต ที่พร้อมจะบั่นคออิริคให้หัวหลุดออกจากบ่า“ผมสั่งเองแหละครับ”ลูคัสที่อยู่ในเหตุการณ์ ทนเห็นอิริคถูกรังแกอีกต่อไปไม่ไหว ในเมื่อเขาเป็นคนพ