All Chapters of ทรยศรักนายมาเฟีย: Chapter 41 - Chapter 50

“อิริคไม่ใช่ลูกน้องฉัน”เซอร์คานเอ่ย พลางหลบสายตาไปมองทางอื่น เพื่อกลบเกลื่อนความเขินอาย ที่จะบอกกับลูคัสว่าอิริคเป็นแฟนของเขา“ไม่ใช่ลูกน้องแล้วเป็นอะไรครับ? ก็ยังไม่เห็นบอกคนอื่นเลยว่าเป็นมากกว่าลูกน้อง”ลูคัสแสร้งถามอีกครั้ง ทำทีราวกับว่าไม่รู้เรื่องของทั้งสอง ทั้ง ๆ ที่เขาก็รู้ดีอยู่แล้วว่า เซอร์คานและอิริมีความสัมพันธ์เป็นเช่นไร“อิริคเป็นแฟนฉัน”เมื่อได้ยินที่เซอร์คานพูด อิริครีบหันไปมองหน้าเซอร์คานทันที เขาไม่คิดว่าเซอร์คานจะกล้าบอกกับลูคัสไปแบบนั้นลูคัสเองก็คิดไม่ถึงเช่นกัน ว่าเซอร์คานจะกล้ายอมรับความจริง เขาคิดว่าจะยังปากแข็งเหมือนเดิมเสียอีก“ออ...แบบนี้นี่เองเลยหวง”“ไม่ได้หวง!!”คนพี่รีบปฏิเสธเสียงแข็ง เมื่อน้องชายพูดจายียวนกวนประสาท มองเขาด้วยสายตากวน ๆ“ไม่หวงแล้วทำไมไม่ปล่อยให้อิริคไปกับผมล่ะครับ กลัวผมจับแฟนพี่ปล้ำรึไง?”ลูคัสเอ่ยขึ้น พลางยืนกอดอกตัวเองเอาไว้หลวม ๆ แล้วเอียงคอมองเซอร์คาน เพื่อรอฟังคำตอบจากพี่ชาย“ฉันไม่ชอบให้ใครมายุ่งกับแฟนของฉัน”“นั่นแหละเขาเรีย

โรเจอร์ที่อยู่คฤหาสน์ใหญ่ของตน เมื่อได้รู้ข่าวการตั้งหัวหน้าคนใหม่ของเซอร์คาน และจะส่งต่ออำนาจหากเซอร์คานจากไปให้อิริค เขาถึงกับโกรธจัด ผู้เป็นพ่อรีบต่อสายหาเซอร์คานอย่างเร็ว โรเจอร์รอสายอยู่นาน แต่เซอร์คานก็ไม่ยอมรับสายเขาเสียที จนเขาต้องวิ่งแจ้นไปที่คาสิโนเสียเองRich Casinoไม่นานโรเจอร์ก็มาถึง Rich Casino เขารีบเดินจ้ำอ้าวเข้าไปหาเซอร์คานด้านในทันที ประตูห้องทำงานของเซอร์คานถูกผลักเข้าไปเซอร์คานที่นั่งทำงานอยู่เงยหน้าขึ้นมามอง เตรียมจะว่าคนเสียมารยาท ที่ไม่ยอมเคาะประตูก่อนเข้ามาหาเขา แต่ก็ต้องหยุดนิ่งไป เพราะคนนั้นคือบิดาของตน“เจ้าเซอร์คานแกทำอะไรลงไปรู้ตัวไหม แกให้ไอ้เด็กบ้านั้นมาเป็นหัวหน้ารองของแก๊งเกรทเพอร์เซิล แถมยังให้มันสืบทอดอำนาจต่อถ้าแกตายไปอีกเนี่ยนะ!!”ผู้เป็นพ่อตวาดเสียงดังลั่นห้อง เมื่อลูกรักทำเรื่องขัดใจ มันไม่ใช่เรื่องเล็ก ๆ เสียด้วยสิ แต่นี่เป็นเรื่องใหญ่มากเลยทีเดียว แก๊งเกรทเพอร์เซิลเป็นทุกสิ่งทุกอย่างของเขาโรเจอร์ก่อตั้งแก๊งเกรทเพอร์เซิล มาด้วยน้ำมือของเขาเอง ตั้งแต่สมัยยังหนุ่มอายุยี่สิบต้น ๆ ธุรกิจทุกอย่างกว่าจะเจริญรุ่งเรืองมาได้ขนาดนี้ เขาต้องฝ่าฟันอุปสร

ประตูไม้บานสีน้ำตาลถูกเปิดออก อิริคดันตัวชายคนนั้นเข้าไปในห้อง มีไรอัลและลูกน้องของเขาอีกสองคนเดินตามเข้ามากลอนประตูถูกล็อก ในห้องมืดสนิทพอให้เห็นใบหน้าราง ๆ ของคู่สนทนา กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งลอยมากระทบจมูก ห้องนี้ทั้งมืด ทั้งอับชื้น ทั้งเหม็น ราวกับเป็นห้องเชือดเสียมากกว่า“ยังอยากได้เงินคืนอยู่ไหมครับ”น้ำเสียงเย็นเฉียบเอ่ยถาม คนที่กำลังตัวสั่นเทาราวกับลูกนกพลัดตกจากรัง ชายคนนั้นรู้สึกว่าตัวเองคิดผิด ที่เดินตามอิริคเข้ามาในห้องนี้“เอ่อ...ย่ะ อยากครับ”อิริคยกยิ้มมุมปากอย่างใจเย็น ก่อนที่จะหยิบปืนที่เหน็บอยู่ด้านหลังออกมา แล้วค่อย ๆ เอามันมาเกลี่ยไปมา ที่ใบหน้าของชายหนุ่ม “เสียไปเท่าไรครับ” “เอ่อ....สะ...สิบล้านครับ” “อืม...สิบล้าน” เขาทวนคำตอบของอีกฝ่าย แล้วเอาปลายกระบอกปืนแข็ง ๆ ปะทะลงบนใบหน้าของชายหนุ่ม จนหัวคิ้วเป็นรอยแยก แผลฉีกขาดเป็นทางยาว เลือดสีแดงสดไหลซึมออกมาอย่างห้ามไม่ได้ “โอ๊ย!!!” “เล่นเองไม่

กระสุนปืนขึ้นสู่ลำเพลิงเรียบร้อย พร้อมที่จะยิงแล้ว คนที่ถูกเอาปืนจ่อหน้าผาก รอบกลืนน้ำลายอึกใหญ่ คนนัยน์ตาสีฟ้าน้ำทะเลจ้องมองมู่เฉิน ราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ ยิ่งทำให้มู่เฉินหายใจไม่ทั่วท้อง (“สวัสดีครับคุณโภไคย เข้าถึงยากจริง ๆ เลยนะครับ”) (("ขอโทษที่ต้องให้รอสายนานนะครับคุณเซอร์คาน")) (“เข้าเรื่องเลยดีกว่าคุณโภไคย คุณต้องการอะไรจากผม ถึงได้คอยกลั่นแกล้งผมนักหนา”) คำถามของเซอร์คานทำให้คนปลายสายนิ่งไปครู่หนึ่ง(("ผมไม่ได้ต้องการอะไรจากคุณเซอร์คานเลย ผมไม่ได้มีเรื่องบาดหมางอะไรกับคุณ แต่ผมต้องการให้เกรทเพอร์เซิลหายไปก็แค่นั้น"))น้ำเสียงสุขุม นิ่งเรียบ และหนักแน่นของโภไคย กับคำตอบที่ได้รับ มันทำให้เซอร์คานโกรธจัด ไฟโทสะปะทุขึ้นมากลางอกทันที(“มันไม่ง่ายอย่างนั้นหรอกนะ...ถ้ารู้แบบนี้แล้ว ผมคงไม่เกรงใจคุณแล้ว ต่อไปนี้เราเป็นศัตรูกัน มีเกรทเพอร์เซิล ต้องไม่มีแก๊งเลเจนด์!!”)น้ำเสียงเกรี้ยวกราดถูกกรอกใส่ปลายสาย แต่ไม่ได้ทำให้โภไคยสะท

บทรักที่แสนเร่าร้อนยังไม่หยุดง่าย ๆ เซอร์คานยังคงตอกอัดแก่นกายเข้าไปไม่หยุดหย่อน จนร่างของอิริคโยกคลอนตามแรงกระแทก ช่วงล่างของทั้งสองบดเบียดเข้าหากัน ของเหลวไหลซึมออกมาตรงจุดเชื่อมต่อเซอร์คานจ้องมองเอ็นของตัวเอง วิ่งเข้าวิ่งออกในรูรักของอิริค เขายกยิ้มมุมปากอย่างพอใจ ก่อนที่จะเงยหน้าอ้าปากค้าง ร้องคำรามไม่ได้ศัพท์เลือดในกายชายพลุ่งพล่านไปหมด เพราะยิ่งเขาตอกอัดความแข็งขืนเข้าไปเท่าไร อิริคก็ยิ่งตอดรัดแก่นกายเขามากเท่านั้น“อื้อออออ....อึก ผมจะแตก แรงกว่านี้ได้ไหมเซอร์คาน แรง ๆ”"แล้วอย่ามาร้องทีหลังนะ อื้มมม"เซอร์คานเร่งจังหวะให้อิริค เร็วและแรงขึ้นตามคำเรียกร้อง เขาตอกอัดความแข็งขืนเข้าไปอย่างไม่ยั้ง ทั้งแรงและหนักหน่วง เน้นย้ำตรงจุดเสียวซ้ำ ๆไม่นานคนใต้ล่างก็กระตุกเกร็ง ปลดปล่อยน้ำรักออกมาเปรอะเปื้อนโคนขาเต็มไปหมด ตอนนี้สมองของอิริคขาวโพลน เมื่อถึงฝั่งฝันแล้วเขารู้สึกโล่งขึ้นมาทันที แต่ความเสียวยังคงไม่หยุดแค่นี้ เพราะเซอร์คานยังคงไม่ยอมหยุดถาโถมกายเข้ามาทางด้านหลัง เซอร์คานจับแก่นกายของเองออกจากช่องทางหลัง แล้วพาอิริคไปที่โซฟาสีน้ำตาลตัวนิ่ม“ขึ้นให้หน่อยนะครับ”เสียงแหบพร่า ออ