All Chapters of ทรยศรักนายมาเฟีย: Chapter 61 - Chapter 67

เมื่อคนด้านนอกได้ยินเสียงอนุญาตของโภไคย เขาก็ผลักประตูเข้าไป ชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่ง ราว 188 เซนติเมตร ผมสีทองทั้งหัว มีใบหน้าหล่อเหลา จมูกโด่งเป็นสัน รับกับปากกระจับได้รูป เขายืนเอามือล้วงกระเป๋ากางเกงทั้งสองข้าง แล้วยิ้มอ่อน ๆ ให้โภไคย“เมื่อไรจะกลับบ้าน มัวแต่ทำงานไม่คิดถึงผัวเลยนะ”เซอร์คานเอ่ยตัดพ้อ ทอดมองโภไคยด้วยสายตาเง้างอน ราวกับลูกแมวน้อย คนที่กำลังง่วนอยู่กับเอกสารกองโต ไม่ได้กลับไปหาเขาหลายอาทิตย์แล้วพอไรอัลโทรบอกว่าวันนี้โภไคยจะเข้าไปหา เขาก็นั่งรอทั้งวัน แต่ก็ไม่เห็นโภไคยจะเข้ามาสักที จนเซอร์คานทนรออีกต่อไปไม่ไหว เลยต้องหอบสังขารมาที่คาสิโนเอง“ก็แก๊งเลเจนด์มีเรื่องให้ต้องเคลียร์นี่ครับ ผมไม่อยู่ก็ไม่ได้ด้วยสิ แถมงานที่นี่ก็ยังไม่เสร็จเลย เห็นไหมกองเท่าภูเขา”คนตัวสูงก้าวเดินมาด้านหลังโภไคย ก่อนที่จะเอาใบหน้าแสนหล่อเหลา ซุกที่บ่าของโภไคย ราวกับลูกแมวน้อยโภไคยเหลือบสายตาไปมอง คนที่ซบอยู่ด้านหลัง พลางส่งยิ้มให้เขาอ่อน ๆ นับวันเซอร์คานยิ่งทำตัวเหมือนลูกแมวขี้อ้อนเข้าไปทุกที “แผลเป็นยังไงบ้าง ตอนนี้ดีขึ้นรึยั

คำร้องขอของโภไคยไม่เป็นผล ยิ่งได้ยินอย่างนั้น เซอร์คานก็ยิ่งตอกอัดความแข็งขืนเข้าไปในรูจีบอย่างไม่ยั้ง คนใต้ล่างโยกคลอนตามจังหวะของแรงกระแทก มือไม้ของโภไคยปัดไปมา พยายามหาที่ยึดเหนี่ยว เขาจิกท่อนแขนแกร่งของเซอร์คานแน่น จนมันเป็นรอยแดงยาว เพื่อระบายความเสียดเสียวริมฝีปากอวบอิ่มกัดแน่นเข้าหากันจนเป็นห้อเลือด โภไคยเงยหน้าตาเหลือกลอย บิดร่าไปทั้งตัว ยิ่งเซอร์คานเห็นเมียรักเสียวกระสัน เขายิ่งกระหน่ำกระแทกย้ำ ๆ จี้จุดเสียวของโภไคยไม่หยุดหย่อน มือเรียวคว้าแก่นกายของตัวเองมารูดรั้งไปมาถี่ ๆ เพราะตอนนี้โภไคยกำลังใกล้ถึงฝั่งฝันแล้ว“แรงกว่านี้ จะเสร็จแล้ว ซะ เซอร์คาน ขอแรงกว่านี้”เสียงโภไคยร้องครางกระเส่า ลำตัวบิดร่าไปมา มือก็ยังไม่วายรูดรั้งแก่นกายอันใหญ่ ของตัวเองไม่ยอมหยุด เมื่อถูกกระทำทั้งด้านหน้าและด้านหลังไปพร้อม ๆ กัน เหมือนแสงรำไรรออยู่ไม่ไกลเกินเอื้อม โภไคยเชิดหน้าอ้าปากค้าง หัวใจเริ่มเต้นไม่เป็นจังหวะ ร่างกระตุกเกร็งไปทั้งตัว พร้อมกับฉีดพ่นน้ำกามออกมาราวกับเขื่อนแตก“อื้ออออออ ผะ...ผมเสร็จแล้ว”เซอร์คานยกยิ้มมุมปาก เมื่อเห็นท่าทางของอีกฝ่ายในตอนนี้ เขาจับท่อนเอ็นใหญ่ออกจากช่องทางหลั

“พ่อครับ...ผมอยู่นี่ครับ”เสียงทุ้มต่ำคุ้นหู ทำให้โรเจอร์เงยหน้าขึ้นไปมอง เป็นเซอร์คาน เขายืนอยู่ข้าง ๆ โภไคย รอยยิ้มอ่อน ๆ ของเซอร์คานส่งยิ้มไปให้ผู้เป็นพ่อ ก่อนที่จะเดินเข้าไปหาโรเจอร์ ที่กำลังกอดลูคัสไม่ยอมปล่อย“ฉันฝันไปใช่ไหม...นี่ฉันอยู่ในฝันรึเปล่า ฉันกำลังอยู่ในความฝัน แกใช่เจ้าลูคัสไหม ใช่ไหม?”โรเจอร์ผละตัวออกจากลูคัสทันที เพราะคิดว่าสิ่งที่เห็นคือภาพลวงตา มือเหี่ยว ๆ หยิกเข้าไปที่แขนของลูคัสเต็มแรง“โอ๊ย!!! พ่อ หยิกผมทำไมเนี่ย ผมเจ็บนะ”ลูคัสเอามือลูบแขนตัวเองไปมา พลางทำหน้ายู่ใส่พ่อของตัวเอง ที่ตอนนี้นั่งหน้าเหวออยู่ ราวกับว่าถูกผีหลอก เซอร์คานหย่อนก้นนั่งลงข้าง ๆ ผู้เป็นพ่อ แล้วจับมือเหี่ยว ๆ มาลูบที่ใบหน้าของเขาโรเจอร์มือสั่นเทาไปหมด เขายกมือทั้งสองประคองใบหน้าของลูกรัก น้ำตาที่หยุดไหลเมื่อครู่ กลับมาล้นเอ่ออีกครั้ง คนเป็นพ่อลูบคลำใบหน้าของลูกชาย ราวกับว่าสิ่งที่เห็นคือภาพลวงตา เขากำลังพินิจพิจารณา ว่ามันคือเรื่องจริงไม่ใช่ความฝัน “เซอร์คาน...แกจริง ๆ ใช่ไหม แกยังไม่ตายจริง ๆ เหรอ?” 

มู่เฉินขมวดคิ้วมุ่นเข้าหากันอย่างงง ๆ พลางหันไปมองโภไคย เมื่อเห็นภาพที่อยู่ไกล ๆ เขาก็พอจะเข้าใจแล้วว่า ทำไมไรอัลถึงห้ามเขาไว้ เซอร์คานกำลังกดจูบโภไคยอย่างดูดดื่ม ไม่แคร์สายตาลูกน้องแม้แต่น้อย“อื้ออออ...”มือเรียวดันแผงอกแกร่งของเซอร์คานให้ผละออกจากตัวเขา โภไคยอายจนหน้าแดง ที่เซอร์คานเล่นบทหวาน ต่อหน้าลูกน้องหลายร้อยคน ทุกคนต่างพากันอมยิ้มไม่หุบ จนโภไคยแทบไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน“ไปข้างบนกัน”เสียงแหบพร่า กระเส่าออกมาจากลำคอของเซอร์คาน สายตาวิบวับ เปร่งประกายเต็มไปด้วยแรงปรารถนา จ้องมองมายังโภไคย ราวกับว่าอยากจะจับเขากดกระแทกเสียตรงนี้“ได้ไง งานยังไม่เลิกเลย ลูกน้องก็อยู่กันเยอะแยะ”โภไคยตีเข้าที่แขนของเซอร์คาน ที่จ้องแต่จะหื่นใส่เขาตลอดเวลา เซอร์คานก็ยังไม่วายที่จะเอามือบีบก้นงอนของโภไคยเป็นการเอาคืน“อ๊ะ!! พูดแล้วยังไม่ฟังอีก อายลูกน้องบ้างสิ”พูดจบโภไคยก็เดินหนีเข้าไปด้านในคฤหาสน์ทันที คนตัวสูงยกยิ้มมุมปาก พลางนึกในใจเข้าทางเขาล่ะ เซอร์คานรีบวิ่งตามโภไคยเข้าไปอย่างไวมือหนาคว้าเอวของโภไคยมาแนบไว้ใกล้ลำตัว ก่อนที่จะดันตัวของอีกฝ่ายให้ชิดติดผนัง ริมฝีปากหยักทาบประกบทับ กดจูบดูดด