ทรยศรักนายมาเฟีย のすべてのチャプター: チャプター 51 - チャプター 57

⚠️ คำเตือน!! ตอน NC🔥 แรงมากค่ะ เด็กอายุต่ำกว่า 18 ไม่ควรอ่าน🔞....ใครไม่ชอบ NC แรง ๆ เลื่อนผ่านเลยจ้า กรุณาอย่าด่าทอไรท์ว่า จร. เพราะไรท์เขียนเบาได้เท่านี้จริง ๆ แฮร่ ๆ สำนวนของนักเขียนแต่ละคนไม่เหมือนกันค่ะ⚠️ เซอร์คานเอ่ยเสียงกระเส่า เร่งเร้าให้คนปลายสายเปิดกล้อง VDO Call เพื่อให้เห็นหน้ากัน อิริคทำตามใจแฟนหนุ่ม เขาเปิดกล้อง แล้วสลับหน้ากล้องเข้าหาตัวเอง ก่อนที่จะฉีกยิ้มกว้างให้กับอีกฝ่าย ที่นอนยิ้มร่าให้เขาแค่เห็นหุ่นของอิริค ส่วนล่างของเซอร์คานก็แข็งตัวตั้งชันขึ้นมาทันที เซอร์คานรู้สึกปวดหนึบกลางกายอย่างห้ามไม่ได้(“ถอดผ้าขนหนูออกได้ไหมครับ?”)เสียงแหบแบบมีเสน่ห์ และสายตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยแรงปรารถนา จ้องมองมาที่ใบหน้าของอิริค (("ไม่เอาอ่ะ...ผมอายนะ")) (“นะ นะ นะ ตอนนี้ปวดไปหมดแล้ว”) เซอร์คานเลื่อนกล้องต่ำลงมา ให้เห็นช่วงล่างที่มันแข็งขืน เขาเอามือควักแก่นกายตัวเองออกมารูดรั้งไปมาเบา ๆ สาวขึ้นสาวลง ให้อิริคดู(“อื้มมม...

“ใครวะ?”เซอร์คานบ่นพึมพำอยู่คนเดียว ก่อนที่จะตัดสินใจกดปุ่มรับสาย ((“สวัสดีครับ”)) ("สวัสดีครับคุณเซอร์คาน") ((“นั่นใครพูดสาย”)) ("ผมโภไคย...สบายดีไหมครับ") เมื่อได้ยินชื่อของโภไคย เซอร์คานถึงกับเดือดดาลขึ้นมาทันที นี่มันกล้ามาก ปล้นสินค้าเขายังไม่พอ ยังกล้าโทรมาเยอะเย้ยเขาขนาดนี้เลยเหรอ ถ้ามีโภไคยต้องไม่มีเซอร์คาน((“ไอ้หมาลอบกัด!!”))เซอร์คานเค้นเสียงดังลั่นใส่ปลายสาย จนโภไคยต้องเอาโทรศัพท์ออกห่างจากหูของตัวเอง("ไม่ได้ลอบกัดนะครับ ถ้าลอบกัดผมจะโทรมาแจ้งให้ทราบเหรอครับ ว่าอาวุธของคุณถูกผมทำลายหมดแล้ว หึ ๆ")น้ำเสียงยียวนกวนประสาท ที่เอ่ยออกมาอย่างราบเรียบ ราวกับว่าไม่รู้สึกรู้สาอะไรกับสิ่งที่ทำลงไป ทำให้อีกฝ่ายเดือดดาลสุดขีด จนแทบอยากจะแหกอกโภไคยให้แหลกเป็นชิ้น ๆ((“ไอ้ระยำ!!...กูไปทำอะไรให้มึง!!”))น้ำเสียงเกรี้ยวกราดตวาดดังลั่น คำถามของเซอร์คานทำให้โภไคย ถ

การจากไปของเซอร์คานทำให้โรเจอร์ กลายเป็นภาวะซึมเศร้า เขาอยู่เหมือนคนไร้ชีวิต นั่งเหม่อลอยไร้จุดหมาย ร้องไห้น้ำตาแทบเป็นสายเลือด กินไม่ได้นอนไม่หลับหลับตาครั้งใดก็เห็นแต่ภาพ ที่ลูกของตัวเองนอนลงไปแน่นิ่งอยู่กับพื้น แต่เขาก็ไม่สามารถตายตามลูกไปได้ เพราะเขาจะตายได้ก็ต่อเมื่อ โภไคยเป็นคนมอบความตายให้ก็เท่านั้น ถ้ายังไม่ได้รับอนุญาตจากโภไคย โรเจอร์ก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะลาจากโลกนี้ไปโรเจอร์ถูกขังไว้ในคุกชั้นใต้ดินของแก๊งเลเจนด์ มีคนเฝ้าดูตลอดเวลาไม่ให้คาดสายตา เพราะโภไคยเกรงว่าโรเจอร์จะทำร้ายตัวเอง เขาให้จิตแพทย์มาคอยพูดคุยดูแลโรเจอร์อย่างใกล้ชิดโภไคยยังไม่ต้องการให้โรเจอร์ตายในตอนนี้ โรเจอร์จะต้องอยู่ชดใช้กรรม ให้สาสมกับสิ่งที่เขาทำมากกว่านี้ ระยะเวลาแค่ 3 เดือนมันยังน้อยไป สำหรับการทุกข์ทรมานใจ กับการที่สูญเสียคนรักไปอย่างไม่มีวันกลับ “มู่เฉินเดี๋ยวฉันจะไปมาเก๊า ไปดูคาสิโนที่นั่นสักหน่อย ป่านนี้พี่ไรอัลคงหัวหมุนแย่แล้ว นายอยู่ดูแลที่นี่ให้ดี ๆ ล่ะ แล้วกำชับคนเฝ้าไอ้แก่นี่ไว้ให้ดี ๆ อย่าให้มันคิดทำร้ายตัวเอง ฉันยังไม่อยากเห็นมันตายตอนนี้”

เมื่อคนด้านนอกได้ยินเสียงอนุญาตของโภไคย เขาก็ผลักประตูเข้าไป ชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่ง ราว 188 เซนติเมตร ผมสีทองทั้งหัว มีใบหน้าหล่อเหลา จมูกโด่งเป็นสัน รับกับปากกระจับได้รูป เขายืนเอามือล้วงกระเป๋ากางเกงทั้งสองข้าง แล้วยิ้มอ่อน ๆ ให้โภไคย“เมื่อไรจะกลับบ้าน มัวแต่ทำงานไม่คิดถึงผัวเลยนะ”เซอร์คานเอ่ยตัดพ้อ ทอดมองโภไคยด้วยสายตาเง้างอน ราวกับลูกแมวน้อย คนที่กำลังง่วนอยู่กับเอกสารกองโต ไม่ได้กลับไปหาเขาหลายอาทิตย์แล้วพอไรอัลโทรบอกว่าวันนี้โภไคยจะเข้าไปหา เขาก็นั่งรอทั้งวัน แต่ก็ไม่เห็นโภไคยจะเข้ามาสักที จนเซอร์คานทนรออีกต่อไปไม่ไหว เลยต้องหอบสังขารมาที่คาสิโนเอง“ก็แก๊งเลเจนด์มีเรื่องให้ต้องเคลียร์นี่ครับ ผมไม่อยู่ก็ไม่ได้ด้วยสิ แถมงานที่นี่ก็ยังไม่เสร็จเลย เห็นไหมกองเท่าภูเขา”คนตัวสูงก้าวเดินมาด้านหลังโภไคย ก่อนที่จะเอาใบหน้าแสนหล่อเหลา ซุกที่บ่าของโภไคย ราวกับลูกแมวน้อยโภไคยเหลือบสายตาไปมอง คนที่ซบอยู่ด้านหลัง พลางส่งยิ้มให้เขาอ่อน ๆ นับวันเซอร์คานยิ่งทำตัวเหมือนลูกแมวขี้อ้อนเข้าไปทุกที “แผลเป็นยังไงบ้าง ตอนนี้ดีขึ้นรึยั