“ให้ตายเถอะ แมร่งเอ๊ย!!...อิริคนายเป็นอะไรไหมเนี่ย?”อิริคสลบคาเอ็นอันใหญ่ของเซอร์คาน จนเซอร์คานตกใจไม่น้อย เขาทำตัวแทบไม่ถูก อิริคนอนหลับไปเกือบห้าชั่วโมง โดยมีเซอร์คานคอยเฝ้าไม่ห่าง เขาจัดการแต่งตัวอิริคให้เรียบร้อย ก่อนที่จะอุ้มไปนอนที่ห้องนอนเสียงขยับตัวของคนข้าง ๆ ทำให้เซอร์คานที่นอนเอนหลังพิงหัวเตียงอยู่ หันมามอง อิริคกำลังลืมตาตื่นขึ้นมา เขารู้สึกร้าวระบมไปหมด มือข้างขวายกขึ้นมาทุบหัวตัวเองเบา ๆ ราวกับคนมึน ๆ“เป็นยังไงบ้างครับ”เสียงเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง และแววตาแสนรู้สึกผิด ถูกทอดมองมายังอิริค เซอร์คานรู้สึกผิดไม่น้อย ที่เป็นตัวต้นเหตุ ทำให้อิริคต้องเป็นลมล้มพับไปแบบนั้น “ผมเป็นอะไรไปครับเนี่ยเซอร์คาน” “โดนเอาจนสลบ” เซอร์คานตอบด้วยเสียงราบเรียบ และยกยิ้มมุมปาก นึกเอ็นดูอิริคขึ้นมาทันที“มานี่”เซอร์คานอ้าแขนออกกว้างเพื่อให้อิริคเข้ามาหา คนที่นอนอยู่ข้างกายเขาค่อย ๆ ดันตัว แล้วพาตัวเองเข้ามาสู่อ้อมกอดของเซอร์คาน มือหนายกขึ้นมาลูบเรือนผมสีดำขลับด้วยความรักใคร่
Read more
LOGIN
