ทรยศรักนายมาเฟีย のすべてのチャプター: チャプター 31 - チャプター 40

“แกสองคนจะทะเลาะกันเพราะเจ้าเด็กคนนี้น่ะเหรอ?”เสียงทรงพลัง เปล่งออกมาอย่างดัง จนคนทั้งห้องต้องหันไปมอง เซอร์คานและลูคัสตกใจไม่น้อยที่เห็นบิดาของตนปรากฏตัวที่นี่“พ่อ”“คุณพ่อ”โรเจอร์เดินเข้ามาในห้องพักผู้ป่วยของอิริค พลางเหลือบหางตาไปมองคนบนเตียง เมื่ออิริคเห็นชายชรา เขาถึงกับกำหมัดแน่น แววตาแข็งกร้าวจ้องมองไปยังโรเจอร์ไม่ลดละเมื่อคิดถึงเรื่องราวในอดีตอันแสนเจ็บปวด ที่โรเจอร์ได้ทำกับเขาเอาไว้ มันแค้นเคืองใจ จนแทบอยากจะฆ่าโรเจอร์ให้ตายไปเสียตอนนี้“ไม่ได้เรื่องทั้งพี่ทั้งน้อง!!!”คนเป็นพ่อเค้นเสียงเล็ดลอดออกมาจากไรฟัน แล้วหันไปมองลูกชายทั้งสองอย่างไม่พอใจ“คุณคงไม่คิดว่าจะเจอผมที่นี่สินะ คุณโรเจอร์ หึ ๆ แล้วก็คงคิดไม่ถึงสินะว่า ลูกชายของคุณทั้งสองคน จะให้ความสนใจผมมากขนาดนี้”อิริคหัวเราะเบา ๆ พลางยิ้มเหยียดไปให้อีกฝ่าย จนคนแก่ที่ยืนอยู่ถึงกับหน้าแดง เพราะรู้สึกโกรธจัด แต่เขาก็ไม่สามารถพูดอะไรได้มากในเมื่อสิ่งที่เขาทำกับอิริคนั้นเซอร์คานไม่รับรู้ ถ้าหากเขาพูดอะไรออกไป เรื่องราวในอดีตอาจถูกเปิดเผย ซึ่งโ

“ขอบคุณ คุณลูคัสมากเลยนะครับ เดี๋ยวผมจะรีบหาเงินมาคืนให้นะครับ”อิริคยกมือไหว้ลูคัสเป็นการใหญ่ ที่ช่วยให้เขาได้มีชีวิตอิสระอีกครั้ง ถึงแม้ว่าจะต้องทะเลาะกับพี่ชายตัวเองก็ตาม“ไม่เป็นไรครับ ไม่ต้องรีบ ไม่มีก็ไม่ต้องให้ เงินแค่นี้ไม่ตายก็หาใหม่ได้ครับ”ลูคัสหันไปยิ้มให้คนที่นั่งเบาะข้างคนขับ แต่ดูเหมือนว่าสายตาของอิริค จะเหม่อลอยไปข้างหน้าอย่างไร้จุดหมาย จนลูคัสสังเกตได้ไม่ยาก“เป็นอะไรไปครับ ไม่ดีใจเหรอที่ได้ออกมาจากพี่เซอร์คาน ดูทำหน้าเข้าสิ”เมื่อได้ยินที่ลูคัสพูด อิริครีบดึงสติตัวเองให้กลับมาอยู่กับเนื้อกับตัว เขารู้สึกใจหายอย่างบอกไม่ถูก แต่ก็ดีแล้วนี่ จะได้ไปให้พ้น ๆ จากผู้ชายใจร้ายคนนั้นเสียที“เปล่าครับ แค่กลัวว่าคุณกับพี่ชายคุณจะทะเลาะกัน”ลูคัสหันไปยิ้มกว้างให้กับอิริค พลางเอื้อมมือมาจับมืออิริคไว้แน่น จนอีกฝ่ายสะดุ้งเล็กน้อย ลูคัสรีบละมือออกจากอิริคทันที“ขอโทษครับ...ไม่ต้องกลัวหรอกครับ พี่เซอร์คานไม่ทำอะไรผมหรอก”ลูคัสเอ่ยด้วยน้ำเสียงสดใสไร้กังวล เขาไม่กลัวอยู่แล้วว่าเซอร์คานจะว่าอะไร เพราะนั่นคือเงินของเขา เซอ

กว่าสองเดือนแล้วที่อิริคหายไปจากชีวิตของเซอร์คาน เซอร์คานกลายเป็นคนเมาหัวราน้ำ ไม่เอาอะไรเลย วัน ๆ หมกตัวอยู่แต่ในผับ ดื่มเหล้าย้อมใจไปวันวันวันนี้ก็เป็นอีกหนึ่งวัน ที่เขากำลังนั่งรินบรั่นดีสีเหลืองทองอำพัน ใส่แก้วทรงเตี้ยใบใส กระดกดื่มเข้าปากครั้งแล้วครั้งเล่า อยู่เงียบ ๆ คนเดียว เซอร์คานพยายามหาวิธีให้อิริคกลับมา แต่มันก็ไม่ได้ผล เขาไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรแล้ว ให้อิริคกลับมาหาเขานาฬิกาในข้อมือบอกเวลา ว่าตอนนี้เป็นเวลา 01.52 น. แล้ว ร่างสูงยืนขึ้นโงนเงน ราวกับว่าจะเซล้มไม่เป็นท่า เซอร์คานก้าวเดินไปข้างหน้าช้า ๆ พาตัวเองไปที่รถซุปเปอร์คาร์คันสีแดง แล้วขับพุ่งทะยานออกสู่ท้องถนน รถเซไปเซมาโชคดีว่าถนนโล่ง ไม่ค่อยมีรถสัญจร แต่ก็ยังคงดูน่าหวาดเสียวอยู่ดี เพราะความเร็วที่เซอร์คานขับถึง 150 กิโลเมตร/ชั่วโมงรถคันหรูจอดเทียบอยู่ที่คอนโดเล็ก ๆ แถว ๆ ชานเมือง เซอร์คานเปิดประตู แล้วก้าวขาลงจากรถ เขาเดินเข้าไปในคอนโด แล้วกดลิฟต์ขึ้นไปบนชั้น 5 เมื่อลิฟต์ขึ้นมาถึงชั้นที่ 5 เขาก็พาตัวเองออกมา สองขาสืบเท้าก้าวเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าห้อง 501 เซอร์คานยืนมองประตูอยู่สักพัก ก่อนที่จะท

3 วันผ่านไป อิริคยังคงนั่งเฝ้า นอนเฝ้าเซอร์คานอยู่ไม่ไปไหน นี่ก็เข้าวันที่ 4 แล้ว เซอร์คานยังไม่ยอมลืมตาตื่นขึ้นมาคุยกับเขา อิริคได้แต่เฝ้ารอคนบนเตียงผู้ป่วยให้ลุกขึ้นมา จะด่าจะว่าเขาอย่างไรเขาก็ยอม ตอนนี้ขอแค่เซอร์คานฟื้นขึ้นมาก็พอ“คุณนอนนานเกินไปแล้วนะครับ”มือเรียวจับมือหนาขึ้นมาแนบใบหน้าของตัวเอง พลางพ่นลมหายใจยาว ๆ ราวกับคนหมดอาลัยตายอยาก ลูคัสและไรอัลให้อิริคกลับไปพัก เขาก็ไม่ยอม อิริคยังดื้อดึงที่จะอยู่เฝ้าเซอร์คาน จนกว่าเขาจะฟื้นขึ้นมา“กลับไปนอนพักก่อนเถอะอิริค เดี๋ยวฉันเฝ้าแทนเอง ถ้าคุณเซอร์คานฟื้นจะรีบโทรไปบอก”ไรอัลเอ่ยขึ้น พลางถือกล่องข้าวมาให้อิริค เขาแทบจะไม่ได้กินอะไรเลย ตั้งแต่เซอร์คานโดนยิง“ไม่ครับพี่...ผมจะอยู่ที่นี่ พี่ไรอัลเอาเสื้อผ้ามาให้ผมก็พอ”อิริคยังคงดื้อดึงไม่ยอมไปไหน อิริคอยากเป็นคนแรกที่เซอร์คานได้เห็นหน้า ตอนเขาลืมตาตื่นขึ้นมา“งั้นมากินข้าวก่อน ไม่กินข้าวกินปลา เดี๋ยวโรคกระเพาะกำเริบอีก”ไรอัลพูดพลางจัดข้าวใส่จานให้อิริค “เดี๋ยวผมไปกินค

“ถ้านายไม่ได้รับเงินจากพ่อฉันจริง...แล้วไม่คิดจะบอกฉันหน่อยเหรอ ที่ผ่านมาตั้ง 5 ปี นายหายไปไหนมา”เซอร์คานเอ่ยพลางกอดอิริคไว้แน่น เหมือนกลัวว่าเขาจะหนีหายไปอีก“ผมไปอยู่กับแม่มาครับ”“อยู่กับแม่...ทำไมฉันให้คนไปตาม ไม่เห็นนายกับแม่นายเลย”คำถามของเซอร์คานทำให้อิริคหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง“ผมกับแม่พากันย้ายไปอยู่กับญาติที่กวางโจว”อิริคเลือกที่จะตอบตามความเป็นจริง แต่แค่กวางโจวกับมาเก๊า มันไม่ได้ไกลกันมาก ทำไมเขาถึงตามหาอิริคไม่เจอ เซอร์คานอดที่จะสงสัยไม่ได้“ทำไมฉันถึงหานายไม่เจอ น่าแปลก”“ไม่น่าแปลกหรอกครับ ผมย้ายไปเรื่อย ๆ ที่อยู่ล่าสุดของผม ผมย้ายไปอยู่เหอหนาน และสุดท้ายก็กลับมาตายรัง มาหางานทำที่มาเก๊า ถึงได้มาเจอคุณ” “ออ...แล้วคุณแม่เป็นยังไงบ้าง”คำถามนี้ทำให้น้ำตาของอิริคคลอเบ้าขึ้นมาทันที เขากะพริบตาถี่ ๆ เพื่อไล่น้ำตาไม่ให้ไหลนองหน้า นึกถึงเรื่องราวที่เขาและแม่ต้องฝ่าฟันมาด้วยกัน“ท่านสบายดีครับ ไม่มีอะไรต้องเป็นห่วงแล้ว ผมเลยมาอยู่กับคุณได้ไงครับ”“งั้นเดี๋ยววันหลัง