All Chapters of ทรยศรักนายมาเฟีย: Chapter 1 - Chapter 7

เซอร์คานชายหนุ่มลูกครึ่งจีน อเมริกัน วัย 33 ปี ย้อมผมสีทองทั้งหัว คิ้วโก่งราวกับคันธนู รับกับใบหน้าได้รูปที่เด่นสะดุดตาเขาเป็นเจ้าของคาสิโนที่ใหญ่อันดับต้น ๆ ในมาเก๊า ลูกชายคนโตของตระกูลเอเรน มาเฟียที่มีอิทธิพลมากที่สุดในมาเก๊า ชื่อองค์กร “เกรทเพอร์เซิล”เมื่อพูดถึงเกรทเพอร์เซิล ไม่มีใครที่ไม่รู้จัก ทุกคนต่างพากันกลัวจนหัวหดเลยทีเดียว เซอร์คานเป็นผู้รับช่วงต่อกิจการคาสิโนและธุรกิจทั้งหมด ตั้งแต่พ่อของเขาวางมือเพราะวัยที่แก่ชรา เกินกว่าที่จะมานั่งบริหารงานแล้ว ดังนั้นหน้าที่รับช่วงต่อ ก็คงไม่พ้นลูกชายคนโตของตระกูลในเวลานี้เซอร์คานกำลังนั่งเอาขาไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หนังอย่างดี สักพักร่างสูงราว 188 เซนติเมตร ก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แล้วเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าต่างบานใส เขามองออกไปสุดลูกหูลูกตา ราวกับว่าตอนนี้มีเรื่องให้ครุ่นคิดอย่างหนัก“นายครับมีคนมาขอสมัครงานครับ”เสียงของไรอัลลูกน้องมือขวาเอ่ยขึ้น ดึงสติเซอร์คานให้กลับมาอยู่กับเนื้อกับตัว เขาหมุนตัวกลับไปมองลูกน้องคนสนิท พลางพยักหน้าให้เรียกผู้ชายคนนั้นเข้ามาไรอัลรับคำสั่งมาเฟียหนุ่ม แล้วเดินออกไปเรียกชายหนุ่มสูงราว 180 เซนติเมตร ให้เ

⚠️ คำเตือน!! ตอน NC🔥 แรงมากค่ะ เด็กอายุต่ำกว่า 18 ไม่ควรอ่าน🔞....ใครไม่ชอบ NC แรง ๆ เลื่อนผ่านเลยจ้า กรุณาอย่าด่าทอไรท์ว่า จร. เพราะไรท์เขียนเบาได้เท่านี้จริง ๆ แฮร่ ๆ สำนวนของนักเขียนแต่ละคนไม่เหมือนกันค่ะ⚠️คฤหาสน์เซอร์คานเมื่อเข้าไปด้านในตัวคฤหาสน์ อิริคหันซ้ายหันขวามองด้วยความตื่นตาตื่นใจ เขาไม่เคยเห็นอะไรสวยงามแบบนี้มาก่อนเลย ภายในตกแต่งด้วยสิ่งของมากมายที่มีไม่กี่ชิ้นในโลกแชนเดอเลียด้านบนสวยสะดุดตา เป็นคริสตัลระยิบระยับ ห้อยระย้าลงมาสวยจับใจ จนเขาอดที่จะมองไม่ได้ พื้นเป็นหินอ่อนอย่างดี ผนังตกแต่งด้วยภาพวาดที่สวยงาม น่าจะเป็นภาพที่ได้มาจากการประมูลราคาแพงถึงภายในคฤหาสน์จะดูสวยงามมากแค่ไหน แต่ก็มีกลิ่นอายแห่งความเย็นยะเยือก ราวกับบ้านผีสิงอยู่ดี ภายในคฤหาสน์เงียบเชียบเหมือนไม่มีคนอยู่ เพราะเซอร์คานรักความเป็นส่วนตัวมากที่สุด จึงไม่มีลูกน้องคนไหน เดินป้วนเปี้ยนอยู่ในคฤหาสน์เลยอิริคถูกพามาที่ชั้นสองของคฤหาสน์ เขาเดินไปสุดทาง ห้องสุดท้ายขวามือเขา คือห้องนอนของเซอร์คาน ไรอัลเปิดประตูให้อิริคเข้าไปรอด้านใน เขาเดินเข้าไปอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ“เข้าไปรอข้างใน”“ครับผม”พูดจบไรอัลก็เดิน

อิริคนอนซมหมดสภาพบนเตียงคิงไซส์ เพราะเซอร์คานเล่นเอาเขาแทบไม่ให้เขาได้มีเวลาพัก แม้เขาจะอ้อนวอนร้องขอว่าให้พอก่อน แต่เซอร์คานก็ไม่ยอมหยุด ยังคงทำตามใจอยาก ทำกับเขาราวกับว่าเป็นเครื่องระบายอารมณ์ความใคร่“ลุกขึ้นมาแต่งตัวได้แล้ว มัวนอนอยู่ทำไม...ฉันจะกลับบ้าน”เซอร์คานเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก จ้องมองคนที่นอนอยู่บนเตียงด้วยสายตาว่างเปล่า เย็นชาไร้ความรู้สึกอิริคค่อย ๆ ดันตัวเองให้ลุกขึ้น แล้วเดินไปหยิบเสื้อผ้ามาสวมใส่ให้เข้าที่ ก่อนที่จะเดินตามหลังเซอร์คานไปติด ๆ พลางคิดในใจ จะไม่ให้เขาได้พักบ้างเลยหรืออย่างไร ทั้ง ๆ ที่เพิ่งเอาเสร็จไปเมื่อกี้นี้เอง ขอเขานอนพักสักหน่อยก็ยังดี ให้ล้างห้องน้ำยังไม่ทันหายเหนื่อย ก็มาเอาเขาต่อ แล้วจะไม่ให้เขาเหนื่อยได้ยังไงทั้งคู่เดินมาที่รถยุโรปคันสีดำที่จอดอยู่ลานจอดรถของคาสิโน อิริคมองซ้ายมองขวาหาพนักงานขับรถ ซึ่งตอนนี้ไม่รู้ว่าอยู่ที่ไหน“มองหาอะไร...ต่อไปนี้นายต้องเป็นคนขับรถให้ฉันอิริค”“ผมต้องเป็นคนขับรถด้วยเหรอ?”“ใช่ไง...หรือนายมีปัญหา!!”“เปล่าครับ”อิริคก้มหน้าหลุบต่ำ เมื่อเห็นสายตาอำมหิตของเซอร์คาน ที่จ้องมองมายังเขา เขาเปิดประตูด้านหลังให้

เสียงเคาะประตูดังมาจากด้านนอก ทำให้คนที่นั่งอยู่ด้านใน ต้องละจากกองเอกสาร แล้วหันไปเหลือบมองที่ประตูไม้บานสีน้ำตาล“เข้ามา”เซอร์คานเอ่ยขึ้นเสียงเรียบ ไม่นานไรอัลก็เปิดประตูเข้ามาภายในห้องทำงานของเซอร์คาน ซึ่งวันนี้มีอิริคนั่งอยู่ที่โซฟาสีน้ำตาลเข้มตัวนิ่มด้วย ไรอัลชำเลืองมองอิริคเล็กน้อย แล้วหันไปหานายตัวเอง“นายครับรู้แล้วครับว่าใครเป็นคนส่งคนมาวางเพลิงคาสิโนเรา”เจ้านายหนุ่มเหลือบสายตาไปมองที่อิริค ส่งสัญญาณให้เขาออกไปข้างนอก แต่อิริคก็ยังคงนั่งอยู่ไม่ไปไหน “อิริค!!...ไม่รู้รึยังไงว่าฉันสั่งให้ออกไป” “ไม่รู้ครับ ก็คุณเซอร์คานไม่ได้บอกผม” “นี่นายมันโง่ หรือแกล้งโง่กันแน่เนี่ย...ออกไป!! แล้วรอไรอัลอยู่ข้างนอก เดี๋ยวให้ไรอัลสอนงาน” “ครับ” พูดจบอิริคก็รีบลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แล้วพาตัวเองออกไปจากห้องทำงานของเซอร์คานอย่างไว พลางคิดในใจ ใครจะไปรู้วะในเมื่อไม่ได้บอก เมื่ออิริคออกไปแล้วเซอร์คานก็กลับไปโฟกัสเรื่องสำคัญ ที่ไรอัลกำลังจะร