Lahat ng Kabanata ng Carrying My Ex-Boss Child: Kabanata 101 - Kabanata 110

Hindi na ako tumingin pa sa likod nang tuluyan kaming lumabas ng ospital. Parang kung lilingon pa ako, baka magbago ang isip ko. Baka bumigay ang tuhod ko. Baka mapaatras ako ng takot na matagal ko nang kinikimkim—takot na muling humarap sa isang pangalang pilit kong binura sa buhay ko.Javier.“Handa ka na ba?” tanong ni Eli habang binubuksan ang pinto ng sasakyan.Hindi ako sumagot agad.Hindi dahil hindi ko narinig, kundi dahil hindi ko alam kung paano sasagutin.Handa ba akong humarap sa lalaking minsan kong minahal, minsan kong tinakasan, at ngayon ay posibleng tanging makapagliligtas sa buhay ng anak ko—kahit wala siyang maalala? Handa ba akong aminin ang lahat?Umupo ako sa passenger seat at marahang isinara ang pinto.“Wala na akong choice,” sagot ko sa wakas.Tumango si Eli. Hindi na siya nagsalita. Alam niyang wala na ring saysay ang tanong.Umandar ang sasakyan.Habang palayo kami sa ospital, pakiramdam ko ay may pisi na humihila sa dibdib ko—isang pisi na konektado pa rin

Hindi ko namalayan kung kailan bumagal ang sasakyan. Ang alam ko lang, bigla na lang huminto ang mundo ko nang makita ko muli ang gusali ng ospital—malaki, puti, maliwanag, at sa bawat tingin ko rito ay parang may kasamang pangako ko alam kung tutuparin ba o dudurog sa akin.“Ospital na tayo,” mahinang sabi ni Eli mula sa harapan.Hindi ko kailangang tumingin. Alam ko. Ramdam ko sa dibdib ko. Ramdam ko sa biglang paninikip ng paghinga ko, sa panginginig ng mga kamay ko, sa biglang pagbilis ng tibok ng puso ko na parang may hinahabol na oras.Oras na ayokong maubusan.Bumaba kami ng sasakyan. Ang hangin ng umaga ay malamig, pero hindi sapat para palamigin ang init ng takot na bumabalot sa akin. Sa bawat hakbang ko papasok ng ospital, pakiramdam ko ay mas bumibigat ang katawan ko, parang may humihila pababa—hindi dahil sa pagod, kundi dahil sa posibilidad.Posibilidad na baka huli na kami.Pagpasok namin sa lobby, agad kong nakita ang dalawang pamilyar na pigura.Si Tita Sylvia at Tito

Nagising ako sa mahinang tunog ng monitor—ang paulit-ulit na beep na sa loob ng ilang araw ay naging musika ng takot, pag-asa, at panalangin. Ngunit sa umagang iyon, iba ang pakiramdam. Hindi mabigat. Hindi masikip ang dibdib ko. Parang may liwanag na sumisingit kahit nasa loob pa rin kami ng ospital.Unang pumasok sa paningin ko ang kisame ng private room. Pareho pa rin—puti, walang disenyo, malamig. Pero nang marinig ko ang isang mahinang ungol mula sa kama sa tabi ko, agad akong napabangon sa upuan.“Mommy…”Parang huminto ang mundo ko.Mabilis akong tumayo at lumapit sa kama ni Janine. Nakadilat na ang mga mata niya—medyo nanlalabo pa, pero malinaw na gising na siya.“Janine,” halos pabulong kong sabi, nanginginig ang boses. “Anak… gising ka na.”Bahagya siyang ngumiti, pero halatang nanghihina pa rin. “Masakit po yung braso ko,” sabi niya, saka bahagyang kumunot ang noo. “Tsaka parang antok na antok po ako.”Napangiti ako kahit may luha na agad sa mga mata ko. “Normal lang ‘yan,

Bahagyang kumurap ang ilaw mula sa screen ng cellphone na nasa ibabaw ng maliit na mesa sa tabi ng kama. Paulit-ulit ang pag-vibrate nito, parang pusong hindi mapakali. Ang pangalan sa screen ay malinaw—Liza.Sa loob ng private room, tila may kung anong biglang nagbago sa hangin. Kanina lamang ay puno iyon ng mahinang tawanan at payapang usapan ng mag-ama. Ngayon, may manipis na tensyon na parang usok na unti-unting kumakapal.Hindi agad gumalaw si Javier.Nakatitig lang siya sa cellphone, na para bang ang maliit na aparatong iyon ay may kakayahang ibalik o wasakin ang lahat ng unti-unti pa lang niyang binubuo sa isip. Nakahiga si Janine, mahimbing na ang tulog, ang maliit na dibdib ay pantay ang pag-angat at pagbaba. Ang kamay niyang kanina’y hawak ang krayola ay ngayon ay maluwag na nakapatong sa kumot.Ako’y nakatayo sa gilid, hawak ang likod ng upuan. Ramdam ko ang sariling tibok ng puso ko—hindi dahil sa takot, kundi dahil alam kong anumang sasabihin ni Javier sa tawag na iyon ay

Ang mga sumunod na araw ay hindi na kasing ingay ng unang mga araw sa ospital. Wala nang biglaang pagtakbo ng mga nurse sa loob ng kwarto, wala nang mga emergency na tunog na nagpapabilis ng tibok ng puso. Ngunit hindi rin ito naging magaan. Ang katahimikan ay nagpalit lamang ng anyo—mula sa kaguluhan tungo sa isang mabagal na paghihintay na tila walang kasiguraduhan kung saan hahantong.Tuwing umaga, maaga akong nagigising bago pa sumilip ang araw sa bintana ng private room. Hindi na ako sanay matulog nang mahimbing. Parang may bahagi ng isip ko na palaging nakabantay—nakikinig sa bawat galaw ni Janine, sa bawat pag-ubo, sa bawat buntong-hininga niya habang natutulog. May mga gabing nagigising ako kahit wala namang dahilan. Sanay na ang katawan ko sa pag-aalala, na para bang iyon na ang natural na estado ng paghinga ko.Si Janine ay unti-unting lumalakas, pero hindi ito ang lakas na masigla. Ito ang lakas na may kasamang pagod. May mga araw na nakakaupo siya nang matagal at nakakapag