All Chapters of Carrying My Ex-Boss Child: Chapter 171 - Chapter 177

Tahimik ang opisina matapos ang mahabang usapan namin tungkol sa nakaraan ni Leon.Ang sikat ng araw na kanina ay sumisilip pa lamang sa gilid ng mga gusali ay ngayon ay ganap nang sumikat. Mula sa malawak na bintana ng opisina niya ay makikita ang lungsod na unti-unting nagiging abala.Mga sasakyan na nagsisimula nang dumami sa kalsada. Mga taong naglalakad papasok sa mga gusali.Isang panibagong araw.Pero sa loob ng opisina na iyon, parang hindi gumagalaw ang oras.Nakatayo si Leon sa tabi ng mesa niya habang ako naman ay nakatayo malapit sa pintuan. Ang hangin sa pagitan namin ay nananatiling mabigat matapos ang mga rebelasyon na ibinahagi niya.Ang tunay niyang pangalan.Ang buhay niya bilang si Ralph Jimenez.Ang kidnapping.Ang bidding.Ang lalaking may tattoo ng ahas na nakapulupot sa korona at ang misyon na ngayon ay ibinigay niya sa akin.Hanapin ang lalaking iyon.Sa tenga ko ay narinig ko ang mahinang boses ni Atlas. “Quite the assignment.”Hindi ako sumagot.Sa halip ay t

Tahimik pa rin ang silid matapos banggitin ni Atlas ang codename na iyon.King Serpent.Parang may kung anong bumalot sa dibdib ko sa sandaling marinig ko iyon. Hindi ko maipaliwanag kung bakit… pero pakiramdam ko, mas malalim pa sa inaakala ko ang koneksyon ng lahat.Hindi lang ito basta tungkol kay Leon. Hindi lang ito tungkol sa akin. Mas malaki ito. Mas malalim at pag malalim ay mas madilim.“Ibig sabihin…” mahinang bulong ni Atlas sa tenga ko, “…iisa lang ang kalaban ninyo.”Tahimik ang buong silid.Hindi ko agad pinansin ang sinabi niya. Pero habang tumatagal, unti-unti itong pumapasok sa isip ko.Si Leon, ako at ang organisasyon na iyon. Lahat kami ay konektado sa iisang pinanggalingan.Dahan-dahan akong huminga bago ako nagsalita. “Ibig sabihin…”Bahagya akong napatingin kina Lucien.“…kakampi siya.”Tahimik ang buong silid. Walang sumagot agad. Pero nakita ko ang reaksyon nila.Si Lucien ay bahagyang napapikit. Si Morpheus naman ay nakatingin sa mesa, parang pinoproseso pa an

“I am...” Huminto ako. Hindi dahil nag-aalinlangan ako. Kundi dahil alam kong sa sandaling matapos kong sabihin ang susunod kong mga salita ay wala nang babalikan at wala ng atrasan. Wala nang pagtatago. Wala nang kontrol sa kung paano niya ako titingnan pagkatapos nito.Tahimik ang café.Hindi naman literal—may mga mahihinang ingay ng kubyertos, may mga usapan sa malayo—pero sa pagitan naming dalawa, parang naglaho ang lahat ng iyon. Parang kami lang ang nasa loob ng mundong ito.Nakatingin si Leon sa akin nang diretso sa mga mata ko. Mukhang hindi na nga kumukurap. Naghihintay sa kung anong susunod kong sasabihin.At ramdam ko na handa siyang pakinggan ang kahit anong sasabihin ko—pero hindi ko pa alam kung handa siyang tanggapin iyon.Huminga ako nang malalim.“I’m not just a secretary,” sabi ko sa wakas.Bahagyang gumalaw ang ekspresyon niya. Hindi pa galit. Hindi pa duda. Pero naroon na ang alertness.“Then what are you?” tanong niya.Mababa ang boses niya. Kontrolado iyon pero r

Tahimik pa rin ang café matapos ang lahat.Hindi na iyon ang parehong katahimikan kanina—hindi na iyon ang tensyon ng dalawang taong nagtataguan ng lihim. Ito na ang katahimikan ng dalawang taong parehong may alam at parehong pumili na hindi na umatras.Nakatingin pa rin si Leon sa akin.Hindi na ganoon katalim ang tingin niya tulad kanina, pero hindi rin iyon naging magaan. Mas naging malinaw at mas buo. Mas totoo.“Ipapakilala kita kay Tito Eli,” sabi niya sa wakas.Bahagya akong napakunot ng noo. Hindi dahil hindi ko inaasahan—kundi dahil sa bilis ng susunod niyang hakbang.“At alam kong matutuwa siya kapag nalaman niyang buhay ka.”Nanatili akong tahimik. Hindi ko agad sinagot.Hindi dahil sa ayaw ko, kundi dahil kailangan kong iproseso ang bigat ng pangalang iyon.Eli.Ang taong matagal nang nasa gilid ng kuwento namin—pero ngayon ay unti-unti nang pumapasok sa sentro ng lahat. Ang taong tumulong sa nanay ko at sa akin noong bata pa lang ako, noong mga panahong hindi pa ako napad