Semua Bab Carrying My Ex-Boss Child: Bab 121 - Bab 130

Nakatayo si Javier sa paanan ng kama ni Janine. Nakatingin siya sa bata, hindi bilang isang El Zamora, hindi bilang lalaking binalot ng mga lihim at kasalanan, kundi bilang isang ama na ngayon lang tuluyang humarap sa katotohanan.“Nandito rin ako,” muling nagsalita si Javier, mas malinaw ang boses kaysa kanina, “para sabihing may kilala akong doktor na makakatulong.”Napatingin kaming lahat sa kanya.Hindi agad umasa ang mga mata namin. Sanay na kami sa mga salitang may paraan, may posibilidad, may tsansa. Madalas, ang mga iyon ay nauuwi sa wala.“Ilipat natin ng ospital si Janine,” dugtong niya.Bumigat ang hangin.“Hindi ganoon kasimple iyon,” agad na sagot ni Eli, seryoso ang mukha. “Alam mo ang kondisyon niya. Kahit ang paglipat ng silid—”“Alam ko,” putol ni Javier. “At hindi ko ito sasabihin kung hindi ako sigurado.”Lumapit siya nang bahagya, inilapag ang dalawang kamay sa sandalan ng silya, tila ba inaalalayan ang sarili para hindi matumba sa bigat ng lahat ng nararamdaman ni

Nakatayo ako sa may bintana, nakatanaw sa labas, habang unti-unting naglalaho sa isip ko ang hulma ng lalaking ilang minuto lang ang nakalipas ay naroon pa, nakatayo sa tabi ng kama ng anak ko.Si Javier.Nagpaalam siya nang walang seremonya.Walang mahahabang salita. Isang tahimik na pangako lang na binitawan na parang alam niyang hindi niya puwedeng ipilit na paniwalaan namin.“Babalik ako,” sabi niya kanina, diretso, mababa ang boses. “Hindi ko kayo iiwan.”Hindi ko siya tiningnan nang sabihin niya iyon. Hindi dahil ayaw ko. Kundi dahil hindi ko alam kung anong makikita ko sa mga mata niya—katotohanan ba, o isang panibagong uri ng pagtatanggol sa sarili.Ngayon ay wala na siya.At kami naman ay naiwan sa katahimikang kailangan naming harapin.Sa kama ay mahimbing na natutulog si Janine. May bagong linya ng IV na nakakabit sa braso niya, mas malinaw ang tunog ng makina, mas maayos ang daloy. Ang mga pribadong nurse ay gumagalaw sa labas ng silid, hindi maingay, hindi mapanghimasok.

Nasa loob ako ng silid ni Janine, nakaupo sa tabi ng kama niya. Bahagya nang bumuti ang kulay ng kanyang balat kumpara kaninang umaga, pero nananatiling marupok ang bawat galaw niya. May mga sandaling humihina ang paghinga niya, may mga sandaling parang bumabalik ang lakas—isang pabago-bagong ritmo na nagtuturo sa akin kung gaano kasalimuot ang laban na hinaharap ng isang batang wala namang kasalanan.Pinagmamasdan ko ang banayad na pagtaas-baba ng dibdib niya, binibilang sa isip ang bawat segundo sa pagitan ng paghinga. Hindi ko namalayang ilang oras na pala akong nakaupo roon, hindi gumagalaw, hindi nagsasalita—parang takot akong kapag kumilos ako, may mababasag.May marahang katok sa pinto.Napatingin ako agad sa direksyon ng pinto. Sa gilid ng silid ay nakaupo si Tita Sylvia, bahagyang napapikit, pero agad ding nagmulat ang mga mata niya nang marinig ang tunog. Si Eli naman ay nasa labas, ayon sa huling sabi niya—may inaasikaso, may kausap, hindi ko alam kung tungkol ba sa kumpany

Hatinggabi na, at kahit ang ospital ay tila napagod na rin sa dami ng lihim na pilit nitong ikinukubli. Nakaupo si Tita Sylvia sa maliit na sopa, may hawak na tasa ng malamig nang tsaa. Si Tito Rafael naman ay nakatayo sa may bintana, nakasandal ang noo sa salamin, nakatanaw sa ilaw ng lungsod na tila walang pakialam sa kung anong unti-unting nagkakalas-kalas sa loob ng gusaling iyon.Hindi na kami nagpaligoy.Sinara ni Eli ang pinto, sinigurong walang ibang makakarinig. Umupo ako sa harap ni Tita Sylvia, ramdam ko ang bigat ng bawat salitang kailangang bitawan. Hindi ito balitang puwedeng sabihin nang marahan. Hindi rin ito katotohanang madaling lunukin.“May kailangan kayong malaman,” bungad ko.Tumigil si Tito Rafael sa pagtanaw at humarap sa amin. Hindi siya nagsalita, pero alam kong handa siyang makinig. Si Tita Sylvia naman ay bahagyang tumuwid sa pagkakaupo, parang matagal na niyang inaantay ang sandaling ito.Ikinuwento namin ang lahat.Mula kay Liza.Sa compound.Sa diplomati

Isang linggo na ang lumipas mula nang ilipat namin si Janine sa pribadong ospital ng kaibigan ni Javier. Sa loob ng pitong araw na iyon, halos hindi ko na namalayan ang paglipas ng oras. Para kaming nabubuhay sa pagitan ng pag-asa at pangamba—isang manipis na hibla na anumang sandali ay puwedeng mapigtas.Ako si Sol, at kung may isang bagay mang malinaw sa akin sa panahong iyon, iyon ay ang katotohanang ayokong mawalan ng isa pang taong mahalaga sa buhay ko.Noong mga unang araw matapos siyang mailipat, hindi pa rin maganda ang lagay niya. Nakakabit pa rin ang kung anu-anong aparato sa katawan niya. Ang tunog ng monitor ang nagsisilbing musika ng silid—paulit-ulit, malamig, at walang emosyon. Kada tibok na ipinapakita ng screen ay parang direktang konektado sa tibok ng puso ko. Kapag bumabagal ang linya, pakiramdam ko’y hinihila rin pababa ang kaluluwa ko.Pero unti-unti, nagbago ang lahat.Sa ikatlong araw, napansin kong mas maayos na ang paghinga niya. Hindi na ganoon kalalim ang pa