บททั้งหมดของ Carrying My Ex-Boss Child: บทที่ 91 - บทที่ 100

Kinabukasan, maaga pa lang ay gising na ako.Hindi na bago sa akin ang ganitong umaga—mata ang unang nagigising bago ang katawan, utak ang unang kumikilos bago ang damdamin. Parang sanay na sanay na akong gumalaw kahit kulang sa tulog, kahit mabigat ang dibdib, kahit may mga tanong na ayaw tumahimik.Tahimik ang bahay.Naririnig ko lang ang mahinang ikot ng bentilador at ang pantay na paghinga ni Janine mula sa loob ng kwarto niya.Saglit akong tumigil sa tapat ng pinto at pagmamasdan lang siya, gaya ng nakasanayan ko na. Sinilip ko siya—nakatagilid, yakap ang unan, may hibla ng buhok na nakadikit sa pisngi niya.Payapa.At iyon ang kailangan kong panatilihin.“Babawi ako sa’yo,” bulong ko sa hangin. “Hindi ka maaapektuhan ng kahit anong kaguluhan.”Tahimik akong kumilos. Naghanda ng almusal, simpleng itlog at tinapay. Ginising ko si Janine nang marahan. Hindi siya nagreklamo. Parang ramdam din niya na may mga araw na kailangang sumunod lang.Habang nag-aalmusal siya, pinagmamasdan ko

Gabing iyon, tahimik ang paligid—pero ang isip ko, hindi. Nakahiga ako sa kama, nakatingin sa kisame, pinagmamasdan ang aninong nililikha ng ilaw mula sa labas. Paulit-ulit akong pumikit at dumilat, umaasang kapag ipinikit ko ang mga mata ko, susunod din ang isip ko sa pahinga. Pero hindi ganoon kadali. Ayaw akong tantanan ng pangalan niya. Liza. Parang multong pabalik-balik sa utak ko ang mukha niya—ang ngiti niyang parang walang bahid ng masamang intensyon, ang boses niyang banayad, ang kilos niyang parang laging may sinasandalan. Kung hindi ko lang alam ang alam ko ngayon, baka naniwala pa rin ako. Pero hindi na. Hindi na ako pwedeng magpanggap na inosente ang lahat. Humiga ako nang patagilid at tinitigan ang mahimbing nang natutulog na si Janine. Napakapayapa ng mukha niya, walang iniintinding mga bagay na hindi angkop sa edad niya— tanging laman lang ng isipan niya ay ang pag-aaral, mga kaklase niya, mga guro, mga kalaro, ganoon lang dapat. Walang siyang kaalam-alam sa k

Tahimik akong naglalakad habang karga ko si Janine palabas ng paaralan.Hindi umiiyak si Janine. Nakayakap lang siya sa leeg ko.Ako naman, pilit na kalmado sa paglalakad kahit na nawawalan na ng lakas ang tuhod ko at sa loob ko’y parang may naglalagablab na apoy.Hindi ako mapakali.Hindi sapat ang paliwanag ng nurse. Hindi sapat ang salitang low blood sugar. Hindi sapat ang pag-upo niya roon kanina na parang okay lang ang lahat. May mali—ramdam ko iyon sa buto ko, sa bawat hibla ng pagiging ina ko.“At saan po tayo pupunta, Mommy?” marahan niyang tanong.“Sa ospital, anak,” sagot ko. Sinikap kong gawing normal ang boses ko. “Magpapa-check lang tayo.”Tumango siya. Walang reklamo. Walang tanong.At doon mas lalo akong kinabahan.Dahil ang mga batang sanay magreklamo, kapag biglang tumahimik—may dinadala.Pagdating namin sa maliit na ospital ng bayan, sinalubong kami ng malamig na hangin at amoy ng disinfectant. Tahimik ang hallway, iilan lang ang pasyente. Isang lugar na dapat sana’y

Pagdating namin sa bahay ni Eli, hindi na ako nagulat.Hindi dahil sanay na ako sa laki ng bahay o sa tahimik nitong presensya, kundi dahil matagal ko na itong kilala—kahit matagal ko na ring sinasabi sa sarili ko na magpapakalayo kami ni Janine, na tatalikuran na namin ang magulong syudad, pero ito at bumalik kami.Huminto ang sasakyan sa harap ng gate. Pareho pa rin ang disenyo. Pareho pa rin ang kulay. Pareho pa rin ang pakiramdam—parang may humihigop sa dibdib ko pabalik sa mga panahong pilit kong kinalimutan, lalo na noong araw na binalitang patay na raw si Javier, ang pag-iyak ni Janine ng mga araw na iyon ay nakakatunaw ng puso.Hindi pa man bumubukas ang pinto ng sasakyan, naramdaman ko na ang bigat ng mga alaalang iyon. Parang biglang bumalik ang lahat, mula sa pagiging sekretarya ko, naaksidenteng maturok sa akin ang sample ni Javier, at ang aksidenteng iyon ang pinakamagandang nangyari sa buhay ko dahil si Janine iyon.“Mommy?” mahinang tawag ni Janine habang bahagya siyang

Hindi pa man tuluyang naglalaho ang antok sa mga mata ko ay naramdaman ko na agad ang bigat ng umaga.Hindi ito katulad ng ibang araw na gigising ka lang dahil sumikat na ang araw o dahil may alarm. Nagising ako dahil may kaba sa dibdib ko—isang pakiramdam na parang may masamang balitang naghihintay, tahimik lang, pero siguradong darating.Nasa ospital pa rin kami.Ang amoy ng antiseptic ang una kong naamoy. Ang malamig na liwanag ng fluorescent lamp ang unang bumungad sa paningin ko. At ang marahang paghinga ni Janine sa tabi ko ang unang nagpaalala kung bakit kailangan kong bumangon kahit gustong-gusto ko nang matulog at takasan ang lahat.Nakahiga siya sa kama, may maliit na benda sa braso kung saan kinuhanan siya ng dugo kahapon. Payapa ang mukha niya habang natutulog, parang walang mabigat na laban na naghihintay sa katawan niyang napakaliit.Umupo ako sa gilid ng kama at inayos ang kumot niya. Hinaplos ko ang buhok niya, marahan, parang baka magising siya kapag masyado kong nila