All Chapters of Carrying My Ex-Boss Child: Chapter 111 - Chapter 120

Ang araw ng pagbabalik namin sa ospital ay nagsimula nang mas maaga kaysa karaniwan. Hindi pa sumisilip nang buo ang araw nang magising ako sa mahinang paggalaw ni Janine sa tabi ko. May kakaibang bigat ang hangin sa kwarto—hindi iyon ingay, hindi rin lamig, kundi isang pakiramdam na parang may paparating na hindi mo pa nakikita ngunit nararamdaman mo na.“Mommy…” mahina niyang tawag.“Ano iyon, anak?” bulong ko, hinahaplos ang buhok niyang mas manipis na ngayon dahil sa epekto ng gamutan.“Hospital na naman po tayo?” tanong niya.Hindi ko siya kayang lokohin. Kahit gaano ko pa gustong sabihin na hindi, alam kong nararamdaman na niya ang rutina. Ang amoy ng antiseptic. Ang lamig ng bakal na kama. Ang tunog ng karayom na kahit hindi pa niya nakikita ay alam na ng isip niya.“Oo,” sagot ko, marahan. “Check-up lang muna.”Tumango siya, ngunit ang paghinga niya ay bahagyang bumigat. Hindi siya umiyak. Hindi siya nagreklamo. At iyon ang mas masakit—ang katahimikan ng batang natutong tangga

Nagising si Janine sa isang umagang tila mas maliwanag kaysa sa mga naunang araw, ngunit ang liwanag na iyon ay hindi nagmula sa bintana. Ang ilaw sa kisame ay pareho pa rin—puti, malamig, at walang emosyon—ngunit sa mga mata ng anak ko, may kakaibang pagmulat na tila ba may hinahanap agad ang isip niya bago pa man tuluyang magising ang katawan.Ako ay nakaupo sa tabi ng kama niya, hawak ang isang basong may tubig na ilang minuto ko nang hindi iniinom. Ang mga mata ko ay mabigat pa rin sa puyat, ngunit sanay na ako sa pakiramdam na iyon. Ang pagod ay naging bahagi na ng balat ko, parang manipis na telang nakabalot sa buong pagkatao ko.Dahan-dahang gumalaw ang mga daliri ni Janine. Bahagyang kumunot ang noo niya. Pagkatapos ay unti-unting nagbukas ang mga mata tila ba naghahanap ng hugis sa liwanag, hanggang sa tuluyang tumuon sa akin.“Mommy…” mahina niyang tawag.Lumapit ako agad. “Gising ka na?” tanong ko, pilit pinapakalma ang boses ko kahit ang dibdib ko ay kusang bumibilis ang t

Matagal ang katahimikang sumunod matapos banggitin ni Don Alejandro ang pangalan na para sa kanila ay matagal nang inilibing. Ang hangin sa silid ay mabigat, hindi dahil sa dami ng tao, kundi dahil sa dami ng hindi sinasabi.Huminga ako nang malalim.Hindi ko alam kung hanggang kailan ko kayang manatili sa gitna ng mga salitang hindi naman para sa akin, ngunit patuloy na nagbibigay ng sakit sa akin. Sa bawat banggit nila ng nakaraan, pakiramdam ko ay unti-unting binubuksan ang mga sugat na pinili kong tahiin para mabuhay.Kaya nagsalita ako.“Si Javier na lang ang tanungin ninyo,” sabi ko, diretso, walang paligoy. “Kung may mga tanong kayo. Kung may gusto kayong malaman.”Lumingon silang pareho sa akin.Hindi dahil sa galit. Kundi dahil sa hindi nila inaasahan ang katapangan ng boses ko.“Siya ang may sagot,” dugtong ko. “Hindi ako. Hindi ang bata. At lalong hindi ang mga alaala ninyong pilit ninyong inaayos ayon sa gusto ninyo.”Sandaling nanahimik si Don Alejandro. Si Donya Beatrice

Tahimik ang silid matapos tuluyang makatulog si Janine.Hindi iyon ang ordinaryong tulog na basta dumarating kapag pagod ang katawan. Ito ang uri ng tulog na kailangang bantayan—ang bawat paghinga ay binibilang, ang bawat paggalaw ay sinusundan ng mata, na para bang anumang biglang pagbabago ay maaaring maging hudyat ng panibagong panganib.Inayos ko ang kumot niya, marahang hinaplos ang buhok niyang bahagya nang numinipis dahil sa gamutan. Saglit akong tumigil, tinitigan ang mukha niya—payat, maputla, ngunit may kapayapaang bihira ko nang makita nitong mga nakaraang linggo.“Matulog ka lang, anak,” bulong ko, kahit alam kong hindi niya na ako naririnig.Dahan-dahan akong tumayo at tumingin sa paligid.Naroon si Eli, nakasandal sa pader, magkakrus ang mga braso at seryoso ang mukha. Si Tito Rafael ay nakaupo sa silya malapit sa bintana, tila ba may binibilang sa isip. Si Tita Sylvia naman ay nakatayo malapit sa pinto, nakapikit ang mga mata na para bang pilit pinapakalma ang sariling

Nakatayo si Javier sa gilid ng kama. Hindi niya hinahawakan ang bata. Hindi niya magawang hawakan. Parang natatakot siyang kapag ginawa niya iyon, tuluyan nang guguho ang kontrol na pilit niyang binubuo mula nang pumasok siya sa silid.Ako ang unang bumaling sa kanya.“Kung may sasabihin ka,” mahina kong sabi, pero bawat salita ay may bigat, “ngayon na ang oras.”Tumango siya.Dahan-dahan siyang umupo sa silyang nasa tabi ng kama, hinarap kaming lahat—ako, si Eli, sina Tita Sylvia at Tito Rafael. Tinanggal niya ang sombrero, saka ang jacket, na para bang gusto niyang ipakita na wala na siyang itinatago, kahit alam naming hindi ganoon kasimple ang katotohanan.“Hindi ako bumalik para gumawa ng dahilan,” panimula niya, paos ang boses. “At hindi rin ako bumalik para humingi ng awa.”Nanatili akong tahimik.“Pero kailangan ninyong malaman,” dugtong niya, “ang totoo.”Huminga siya nang malalim, parang inihahanda ang sarili sa isang salaysay na matagal nang kinikimkim.“Noong umalis ako rit