All Chapters of Carrying My Ex-Boss Child: Chapter 131 - Chapter 140

Hindi pa tuluyang natutuyo ang dugo sa sahig nang maramdaman kong kumikirot ang sentido ko sa sobrang pag-iisip.Nakatayo ako sa gitna ng silid ni Janine, hawak pa rin ang piraso ng telang may bahid ng dugo. Sa paligid ko, si Eli ay nakasandal sa pader habang pinipigilan ang pagdurugo sa noo. Si Tito Rafael ay pilit na inaayos ang balikat niyang tinamaan, at si Tita Sylvia ay nakahiga na ngayon sa gilid ng kama, hinihingal pero pilit na nananatiling gising.Wala si Janine.Ang kama niya ay malamig na, ang hangin sa silid ay mabigat at tila may naiwan pang alingasaw ng dahas.Huminga ako nang malalim.Kinuha ko ang cellphone ko mula sa bulsa. Nanginginig ang mga daliri ko habang hinahanap ko ang pangalan niya sa contact list.Javier.Pinindot ko ang call.Walang sagot.Pinutol ko at agad na tinawagan ulit.Diretso sa voicemail.“Hindi…” bulong ko.Muli kong tinawagan. This time, naka-off na.Parang may sumuntok sa dibdib ko.“Sumasagot ba?” tanong ni Eli, pilit na tumatayo.“Hindi,” sa

Hindi naging madali ang pag-alis namin sa ospital.Matapos ang halos dalawang oras ng paulit-ulit na tanong, pagkuha ng statement, at pag-iikot ng forensic team sa bawat sulok ng palapag, malinaw na wala na kaming magagawa roon. Kinuhanan na ng litrato ang dugo sa sahig, naitala na ang bawat marka ng sapatos, nakuha na ang mga sirang kagamitan bilang ebidensya. Paulit-ulit na sinabi ni Captain Herrera na tatawagan kami sa oras na may development.Pero alam kong ang mga salitang iyon ay bahagi lamang ng proseso.Walang kasiguraduhan at lalong walang katiyakan na hindi pa kami minamanmanan.Habang pababa kami sa elevator, kasama si Eli na may benda pa rin sa ulo at si Tito Rafael na naka-sling ang braso, pakiramdam ko ay parang may nakadikit na mata sa likod ng ulo ko. Hindi ko alam kung paranoia lang ba iyon o instinct. Pero hindi ako nagtiwala sa katahimikan.Paglabas namin sa ospital, malamig ang hangin ng gabi. Tahimik ang parking lot, tila ba walang nangyaring karahasan sa loob ng

Dumating ang announcement alas-dos ng madaling araw.Hindi ito dumaan sa ordinaryong channel. Walang email notification. Walang simpleng pop-up. Biglang nag-iba ang kulay ng isang maliit na panel sa monitor ni Adrian—mula sa malamig na asul naging malalim na lila. Isang senyas na may high-clearance update sa loob ng private layer.Nakatitig ako sa screen nang magbago ang interface.Isang simbolo ang unang lumitaw—isang maskarang hati sa gitna. Ang kalahati ay puti, ang kalahati ay itim. Sa ibaba nito ay nakasulat ang isang salita.MASQUERADEParang may humigop ng hangin mula sa silid.“Announcement,” sabi ni Adrian, tahimik pero may bigat ang tono.Lumapit si Eli sa likuran niya. Si Tito Rafael ay tumayo mula sa kinauupuan niya. Ako naman ay hindi gumalaw. Nakatayo lang ako, nakayakap sa sarili ko, pinipigilang manginig ang mga kamay.Unti-unting bumukas ang detalye.Grand Convergence. Exclusive Assembly. Invitation Required.Sa ibaba ay may blinking field para sa code.“May invitatio

Nagsimula ang tugtugin sa gitna ng ballroom—hindi masigla, hindi rin mabagal. Isang klasikal na piyesa na tila ba bagay sa isang engrandeng pagtitipon ng mga elitista. Pero alam namin ang katotohanan. Hindi ito gala. Hindi ito charity. Ito ay bentahan ng buhay.Sa monitor sa harap ko, malinaw kong nakikita ang entablado mula sa mga mata ni Raven. Nakapuwesto siya sa isang mesa sa kaliwang bahagi, sapat ang distansya para hindi siya maging sentro ng atensyon pero sapat din para malinaw ang tanaw sa stage.“At this time,” sabi ng announcer na nakasuot ng maskarang ginto at itim, “we begin the Grand Convergence.”Isang mahinang palakpakan ang umalingawngaw sa silid. Hindi iyon palakpak ng kasiyahan. Palakpak iyon ng mga mandaragit na naghihintay sa kanilang susunod na pagkain.Mahigpit ang kapit ko sa gilid ng mesa sa command room. Ramdam ko ang lamig ng kahoy sa ilalim ng mga daliri ko. Hindi ako kumukurap. Ayokong may ma-miss na kahit isang segundo.“Stay steady,” bulong ni Eli sa tabi

Ilang minuto na ang lumipas mula nang mawala ang signal ni Raven, pero para sa akin ay parang isang buong gabi na ang dumaan. Walang nagsasalita. Walang humihinga nang malalim. Ang tunog lang ng mga makina ang naririnig ko—mga server na patuloy na umiikot, parang walang pakialam sa bigat ng sandaling iyon.“May isang paraan pa,” sabi ni Adrian sa wakas, basag ang katahimikan.Hindi ako kumurap. “Ano?”“Ang internal CCTV ng venue.”Napalingon si Eli. “Akala ko isolated ang system nila.”“Isolated sa public grid,” sagot ni Adrian. “Pero walang system na perpekto. Lahat may butas.”Umupo siya nang tuwid at nagsimulang mag-type nang mas mabilis kaysa dati. Hindi na siya kalmado gaya kanina. Mas madiin ang pagpindot niya sa keyboard. Mas mabilis ang paggalaw ng mga daliri niya.“Kung may physical access si Raven bago siya ma-isolate, maaaring may naiwang handshake packet sa loob ng local mesh,” paliwanag niya habang hindi inaalis ang tingin sa screen. “Kailangan ko lang hanapin ang residua