Hindi ako sanay magpahinga.Ang pahinga, sa mundo ko, ay kahinaan. Ang paghinto ay pagkakataon para maunahan ka ng bala.Pero sa loob ng tatlong araw bago ang susunod na misyon, pinili kong huwag magbilang ng target. Pinili kong huwag mag-assemble ng baril. Pinili kong huwag magbasa ng intel.Pinili kong mawala.Hindi dahil kailangan ko ng bakasyon.Kundi dahil may kung anong gumugulo sa isip ko mula nang makita ko ang larawan ng mansion na iyon.Kaya narito ako ngayon.Sa isang isla na tila hiwalay sa mundo.Hindi ito kabilang sa mga sikat na destinasyon. Walang malalaking resort. Walang neon lights. Simpleng dalampasigan, malinaw na tubig, at mga kubo na gawa sa kahoy at pawid.Ang hangin dito ay may amoy ng asin at araw. Ang alon ay hindi sumisigaw—bulong lang.Umupa ako ng maliit na cottage sa gilid ng dalampasigan. Walang nakakaalam kung sino ako. Hindi ako Nyx dito. Hindi rin ako assassin. Isa lang akong babaeng gustong magpahinga.Sa unang araw, naglakad lang ako sa buhanginan.
Last Updated : 2026-02-21 Read more