《Carrying My Ex-Boss Child》全部章節：第 41 章 - 第 50 章

Hindi ko na alam kung gaano na katagal akong nakaluhod sa harap ng mga puntod habang hawak ang payong na iniwan ni Javier, may kakausapin lang daw siya.Basa na ang damit ko. Mabigat na ang bawat hibla ng tela na kumakapit sa balat ko. Ang ulan ay patuloy sa pagbuhos, tila walang balak tumigil, tila may sarili rin itong dalamhati na nais ilabas.Ang putik ay kumakapit sa mga palad ko habang nakaluhod ako sa lupa, parang ayaw din akong pakawalan—parang gusto nitong ipaalala sa akin na narito ako, sa mismong lugar kung saan tuluyan kong iniwan ang kalahati ng sarili ko.Humahagulgol ako. Hindi na pigil. Hindi na tahimik. Isang iyak na nagmumula sa kailaliman ng dibdib ko, parang hinuhugot ang lahat ng natitirang lakas ko sa bawat paghikbi.Hindi ko na iniisip kung may makakita. Hindi ko na iniisip kung may makarinig. Wala na akong pakialam.Kung may natitira man sa akin, iyon ay ang sakit.“Sobrang sakit,” bulong ko sa hangin, sa ulan, sa lupa. “Hindi ko yata kakayanin...”Parang may su

Nagising ako nang mas maaga kaysa dati.Hindi dahil may alarm. Hindi rin dahil may masamang panaginip. Nagising lang ako na parang may kumalabit sa isip ko—isang paalala na kahit gusto kong huminto ang mundo, may mga bagay pa ring kailangang harapin.Tahimik ang kwarto. Wala si Javier sa tabi ko.Alam ko na iyon kahit hindi ko pa iminumulat ang mga mata ko. Ramdam ko ang bakanteng espasyo sa kama, ang lamig na naiwan kung saan siya dapat naroon. Kagabi pa siya umalis—out of town meeting, sabi niya. Hindi ko siya pinigilan. Hindi ko rin hiniling na huwag siyang umalis. Alam kong may mundo siyang kailangang ayusin kahit gumuho na ang akin.Huminga ako nang malalim bago tuluyang bumangon.May kaunting hilo. May kaunting paninikip ng dibdib. Pero wala akong pinansin doon. Natutunan ko na sa mga nakaraang linggo na hindi lahat ng pakiramdam ay kailangang bigyan ng pangalan. Minsan, sapat na ang paghinga at ang pagpapatuloy.Lumabas ako ng kwarto at dahan-dahang bumaba. Tahimik ang buong ma

Umuwi ako ng gabing iyon na parang wala na akong kaluluwa.Hindi ko maalala kung paano ako nakalabas ng condo ni Eli. Hindi ko rin maalala kung paano ako nakasakay ng sasakyan, kung paano ako nakauwi. Ang alam ko lang, bawat hakbang ay mabigat, parang hinihila ako pababa ng bigat ng mga salitang binitiwan niya.Paulit-ulit.Walang tigil.Parang sumpang nakabaon sa utak ko.Ang tita ni Javier, si Amanda ang may pakana ng sunog. At alam iyon ni Javier. Pero wala siyang ginawa. Hindi ako makaiyak. Hindi ko rin alam kung magagalit ba ako o ano.Lutang lang ako—parang may manipis na salamin sa pagitan ko at ng mundo. Kita ko ang lahat, naririnig ko ang lahat, pero wala akong maramdaman nang buo. Para akong nakalutang sa hangin, isang maling hakbang lang ay tuluyan na akong babagsak.Pagdating ko sa mansyon, mabagal akong bumaba ng taxi.Hindi ko namalayan na may mga tauhan pala sa labas. May mga guard. May mga staff na halatang nag-aalala. May mga matang agad tumingin sa akin na para bang

Ilang araw nang parang multo ang buhay ko sa loob ng mansyon. Naroon ako, pero ang isipan ko ay parang nasa ibang panig ng mundo.Kumakain ako, pero hindi ko nalalasahan ang pagkain. Hindi ko man lang masabi kung nabusog ba ako. Kung wala lang isang buhay ang nasa loob ng tiyan ko ay malamang hindi na ako kumain.Natutulog ako, pero gising ang isip ko. Humihinga ako, pero bawat hinga ay parang may kasamang bigat na hindi ko mailuwa.At sa loob ng ilang araw na iyon, hindi ko kinausap si Javier.Hindi ko siya hinarap.Hindi ko siya tinitingnan nang diretso o kahit sulyap man lang.Hindi ko sinagot ang mga tanong niya na ipinapadaan niya kay Lina, sa mga staff, kahit sa simpleng katok niya sa pinto ng kwarto.Pinili kong manahimik.Dahil alam kong kapag nagsalita ako ay may lalabas na salita na hindi ko na mababawi. Hindi ko alam kung bakit ayaw kong banggitin sa kanya ang mga nalaman ko. O baka natatakot lang akong malaman na tama ang mga sinabi ni Eli.At baka hindi pa ako handa.Sa u

Umalis ako sa mansyon na walang lingon-lingon, dala ang isang maleta at isang pusong puno ng galit, sakit, at takot. Hindi ko na hinintay ang pagsikat ng araw. Ayokong makita ang liwanag habang pakiramdam ko ay nilalamon pa rin ako ng dilim.Hindi ko alam kung saan ako pupunta.Pero alam ko kung kanino.Sa loob ng taxi, mahigpit ang hawak ko sa strap ng bag ko. Nanginginig ang mga daliri ko, hindi dahil sa lamig kundi dahil sa sobrang bigat ng mga emosyon na pinipigilan kong sumabog. Ang bawat hinga ay mababaw. Ang bawat segundo ay parang hinihila ako pabalik—pabalik sa mansyon, pabalik kay Javier, pabalik sa lahat ng kasinungalingang pilit kong tinakasan.Pero hindi ako bumalik.Sa isip ko, iisa lang ang malinaw...Kailangan kong marinig ang buong katotohanan. At kung may isang taong hindi nagkubli sa likod ng pangalan, apelyido, o kapangyarihan—siya iyon.Si Eli.Hindi ko alam kung ilang beses kong inulit sa isip ang address ng condo niya, parang dasal na baka kapag nakarating ako r