All Chapters of Carrying My Ex-Boss Child: Chapter 31 - Chapter 40

Pagod na pagod ako nang makarating kami sa mansyon ni Javier. Kaagad akong naupo sa sofa at napapikit. Nagulat na lang ako nang bigla niya akong buhatin."Huwag kang malikot at baka parehas tayong matumba."Hindi na ako umangal at umiwas na lang ng tingin sa kanya. Nakaramdam ako ng init.Maingat niya akong nilapag sa kama. Our eyes met and I could feel the fire inside me started to arouse. Nakikita ko sa mga mata niya ang pagpipigil.Akala ko lang pala iyon.Dahil...Kaagad niyang sinunggaban ang mga labi kong alam niyang naghihintay lang.I gave in and responded to his kisses. Deeper and intense. Napayakap ako sa leeg niya at mas lalo akong nag-init nang maramdaman ang init ng katawan niya. Nag-aalab na ang damdamin ko. Na para bang ayaw ko nang matigil ang sandaling ito.Kung kanina ay nakasuporta pa ang mga kamay niya habang nasa ibabaw ko, ngayon ay damang-dama ko na ang matigas na bagay sa pagitan ng kanyang mga hita. Nakakapaso ang mga kamay niyang naglalakbay sa katawan ko, pa

Habang naglalakad ako papunta sa hapag-kainan ng mansyon ni Javier, pakiramdam ko ay ilang linggo na ang lumipas mula nang magmulat ako ng mata kanina. Siguro dahil sa dami ng emosyon na kailangang iproseso. Siguro dahil sa bigat ng mga salitang hindi pa rin tuluyang bumibitaw sa dibdib ko.Tahimik ang buong bahay, pero hindi iyon nakakabingi. May maririnig kang mahinang yabag ng mga kasambahay, ang tunog ng kubyertos na inihahanda, at ang banayad na amoy ng mainit na kape na sumasabay sa hangin. Isang uri ng katahimikan na may kaayusan—isang bagay na hindi ko nakasanayan.Naupo ako sa mahabang mesa, medyo alanganin pa rin sa galaw ko. Parang pakiramdam ko ay bisita lang ako rito, kahit ilang araw na akong narito. Kahit pa sinasabi ni Javier na huwag kong isipin iyon.Hindi pa man ako nakakapag-isip ng kung anu-ano, naramdaman ko na ang presensya niya. Umupo siya sa tapat ko, maayos ang postura, pero iba ang awra. Wala na ang malamig na titig ng lalaking nakaupo sa boardroom. Ang nasa

Pagbaba ko sa sala akala ko ay nakaalis na siya. Galing ako sa library at nagpalipas ng oras doon habang nagbibihis siya. Mahirap nang pumasok kapag nasa ganoong sitwasyon siya. Oo at naiilang pa ako matapos ang mangyari sa amin kagabi.Nakita ko siyang may kausap sa telepono. Nakaupo siya sa isang armchair, seryoso ang mukha, may hawak na tablet habang may binabanggit na detalye. Hindi ko sinasadyang makinig, pero malinaw ang ilang salita—schedule, security, availability. Mga salitang hindi ko nakasanayan, pero unti-unti nang nagiging bahagi ng mundo ko."Akala ko nakaalis ka na..." sabi ko.Pagkakita niya sa akin, agad niyang ibinaba ang tawag.“May kausap lang ako at paalis na rin,” sabi niya, may bahagyang ngiti.“Ganoon ba...” sagot ko pero ramdam kong may kakaiba sa tono ko—hindi ko nga lang alam kung ano iyon.Tumayo siya at lumapit. Hindi siya humalik, hindi rin humawak. Simple lang. Parang gusto niyang panatilihin ang balanse sa pagitan ng pagiging malapit at pagiging maingat

Ilang araw na kaming halos hindi humihinto.Kung hindi meeting, may tawag. Kung hindi tawag, may dokumentong kailangang basahin. Kung hindi iyon, may listahan na kailangang aprubahan. Minsan, napapahawak na lang ako sa sentido ko at napapangiti—hindi dahil madali, kundi dahil hindi ko akalaing darating ako sa puntong ito ng buhay ko.Ikakasal ako sa ex boss ko.Sa gitna ng lahat ng iyon, may isang lihim kaming bitbit—isang lihim na mas mabigat pa kaysa sa anumang gown o venue na pinag-uusapan namin. Isang lihim na nakatago sa loob ko, literal at emosyonal. Isang munting anghel na naging koneksyon ko kay Javier.Mag-iisang buwan pa lang.Tahimik. Ligtas. Aaminin ko—nakakatakot. Pero higit sa lahat, totoo.Ngayong araw, iba ang schedule ko. Hindi meeting. Hindi fitting. Hindi ang mga listahan.Venue visit.Mag-isa akong pupunta, kasama lang si Lina at Dante. Si Javier ay may kailangang asikasuhin sa kumpanya at iginiit niyang huwag kong baguhin ang plano.“Gusto kong makita mo iyon nang

Magaan ang sikat ng araw nang magising ako kinabukasan.Hindi iyon ‘yong uri ng liwanag na nagmamadali, hindi rin ‘yong pilit na sumisilip sa pagitan ng kurtina. Ito ay banayad—parang may sariling paalala na huminahon, na namnamin ang sandali.Isang araw na lang.Bukas, ikakasal na ako.Huminga ako nang malalim habang nakahiga pa rin sa kama, nakatingin sa kisame na ilang linggo ko nang tinititigan pero ngayon lang parang may ibang kahulugan. Hindi na ito kisame ng isang babaeng nalilito, o babaeng nadala lang ng mga pangyayari. Ito na ang kisame ng babaeng handa—kahit may kaunting kaba, kahit may bahagyang takot.Pero higit sa lahat, may pananabik.Tumayo ako at dahan-dahang inayos ang kama. Hindi ko minadali ang kilos ko. Parang gusto kong pahabain ang araw na ito, iunat ang bawat minuto bago ito tuluyang lumipas.Sa labas ng kwarto, abala na ang bahay. May mga kahon sa gilid ng sala—mga damit, sapatos, ilang personal na gamit na dadalhin namin sa resort. May mga garment bag na main